tussen hemel en helMarc Van Ranst

Marc Van Ranst: ‘Wie ook wel op mijn lijstje mag: Martine Tanghe’

Deze week in Tussen Hemel en Hel: een tijger met een bovenmaatse penis, de enige blondine op school, en het langverbeide antwoord op de vraag: ‘Liever snel naar de hel of traag naar de hemel?’ Én de oogverblindende schoonheid voor wie ‘s lands beroemdste viroloog, mocht de opportuniteit zich voordoen, de anderhalvemeterregel even zou laten voor wat hij is. Wie o wie? Lees verder!

Nooit een noot gezongen, maar sinds de coronacrisis weet Marc Van Ranst perfect hoe Niels Destadsbader zich moet voelen. Tot drie keer toe wordt hij tijdens zijn betoog onderbroken door passanten die een selfie willen, en tot drie keer toe legt hij minzaam uit dat dat geen probleem is, zolang de geldende afstandsregels maar gerespecteerd worden. Ergert al die ongevraagde aandacht hem dan niet?

MARC VAN RANST «Nee. Het is een bijzonder bevreemdend neveneffect van mijn job, iets wat nooit op de planning heeft gestaan. Maar het ergert me echt niet. Ik ben er ook van overtuigd dat het iets tijdelijks is; dat mijn ‘populariteit’, om het zo maar te noemen, ongeveer net zo vluchtig zal blijken als na de Mexicaanse griep in 2009 (toen Van Ranst griepcommissaris was, red.). Ik kijk uit naar de dag dat ik weer in relatieve anonimiteit over straat zal kunnen wandelen, maar dan vooral omdat dat zal betekenen dat de coronapandemie achter de rug is.»

HUMO Waaraan kunt u zich wel zoal ergeren?

VAN RANST «Aan zwerfvuil, vooral aan de vanzelfsprekendheid waarmee sommige rokers hun peuken op de grond gooien. Sigarettenrook staat ook hoog in mijn lijstje met ergernissen, al is de toppositie toch nog voor iets anders weggelegd: plekken waar het zo lawaaierig is dat je geen normaal gesprek kunt voeren. De hel op aarde, om al even vooruit te lopen op één van jouw hamvragen, is voor mij dan ook een binnenspeeltuin. De horror ten top! Je gaat ernaartoe omdat je weet dat je kind het leuk vindt - onze Milo is nu 11, dus hij is er goddank stilaan te oud voor - maar je zit de hele tijd uit te kijken naar het moment dat je weer naar huis kunt. Het decibelniveau is er werkelijk enorm.»

HUMO Kan een koppig streekbiertje op zulke momenten geen soelaas bieden?

VAN RANST (schudt nee) «Alcohol drink ik enkel wanneer ik in goed gezelschap ben, en de omstandigheden aangenaam zijn: bij een lekkere maaltijd in een restaurant, bijvoorbeeld. De laatste keer dat ik op m’n eentje iets heb gedronken, moet in New York zijn geweest, tijdens de drieënhalf jaar dat ik daar na mijn studies geneeskunde heb verbleven om wetenschappelijk onderzoek te doen. Ik maakte er deel uit van een whiskyclub - ik herinner me nog levendig dat onze bijeenkomsten altijd zeer deftig en geleerd begonnen, maar nooit zo eindigden. Sindsdien kan ik nog altijd weleens van een goeie single malt genieten, een Laphroaig bijvoorbeeld. Maar nooit ofte nimmer in m’n eentje.»

HUMO Ergeren de uwen zich weleens aan u?

VAN RANST «Zonder twijfel. Ik beheer mijn agenda zelf, en zeker sinds de coronacrisis ben ik daar vaak te flexibel in, in die zin dat ik er vaak pas laat achter kom dat ik dubbel of zelfs driedubbel geboekt ben. Dan moet er geschipperd en verplaatst worden, wat uiteraard voor niemand aangenaam is. Ik ben er in deze periode ook te weinig voor Milo, dat verwijt ik mezelf weleens. Precies zoals in het jaar waarin hij geboren werd, 2009, al kon ik me toen nog nuttig maken door hem ‘s nachts zijn flesje te geven. Nu, we bellen wel veel. En in de weekends probeer ik wat meer thuis te zijn - één keer zijn we een weekendje naar Nederland gegaan om de Efteling te bezoeken: echt een aanrader als je jonge kinderen hebt.»

HUMO Wat is voor u de hemel op aarde?

VAN RANST «Da’s een makkelijke: een grote boekenwinkel waar je een koffietje kunt drinken, en waar ze géén kookboeken verkopen. Type De Zondvloed in Mechelen. Of Filigranes, een Franstalige winkel op de Kunstlaan in Brussel. Uren kan ik in zulke winkels slijten. In De Zondvloed kan ik bovendien al eens een babbeltje slaan met zaakvoerder Johan Vandenbroucke. Hij weet waarnaar ik op zoek ben, dus hij heeft vaak al iets voor me klaarliggen.»

HUMO Waarnaar bent u op zoek?

VAN RANST «Speciallekes. Bibliofiele uitgaven van kunstboeken. Móóie boeken, die ik met plezier vastneem en waar ik met plezier aan ruik - hoe ouder, hoe beter, wat dat betreft. Een e-reader is niets voor mij: best praktisch, maar ‘t heeft geen charme.»

HUMO Hebt u favoriete schrijvers?

VAN RANST (knikt) «Ik vrees dat ik met een oubollig, Davidsfondsachtig antwoord voor de dag ga komen: al sinds het middelbaar is Felix Timmermans mijn favoriet. Nu noemt men hem een heimatschrijver, maar ik ken geen Vlaamse schrijver die in meer talen is vertaald. Zelfs in Tsjechië vind je werken van hem in de boekenwinkels.

»En qua poëzie lees ik het liefst Pablo Neruda, en de inmiddels alweer totaal vergeten Marcel van Maele, en Jotie T’Hooft. Normaal gezien heb ik het graag stil wanneer ik lees, maar bij die laatste zet ik graag harde metal op.»

HUMO U had het daarnet over bibliofiele uitgaven van kunstboeken.

VAN RANST «Ik doelde specifiek op de catalogi die de Parijse uitgeverij Maeght tussen de jaren 40 en de jaren 80 uitgaf bij elke tentoonstelling. Die catalogi werden op 150 exemplaren gedrukt, op mooi papier, met speciaal voor de catalogus gemaakte én gesigneerde werken, meestal zeefdrukken of litho’s, van bekende kunstenaars. Voor mensen die niet over fortuinen beschikken, is dat zo’n beetje de enige manier om werken van Miró, Chagall, Alechinsky of Raveel in huis te halen, en er zeker van te zijn dat het geen namaak is.»

HUMO Wat bezorgt u geestelijk genot?

VAN RANST «Postzegels verzamelen. Ik doe dat al sinds mijn zesde of zevende, en ik vind het nog altijd even plezierig om op een verloren avond een grabbel te doen in de postzegels die geklasseerd moeten worden, of om een minuscuul postzegeltje te bekijken met een vergrootglas, of om te proberen te achterhalen wie de persoon is die op een bepaalde zegel wordt afgebeeld. Tegenwoordig is dat wel een stuk makkelijker dan vroeger, toen je een kast vol catalogi en encyclopedieën moest hebben. Nu gebruik je gewoon Google.»

HUMO Wanneer in uw leven was u het gelukkigst?

VAN RANST «De meest intense jaren van mijn leven waren die in New York. Ik heb daar hard gewerkt in het lab, maar ik heb ook intens genoten van alle mogelijkheden die de grootstad me bood. In de studentencafetaria van het Albert Einstein College of Medicine, waar ik zat, kon je tegen een spotprijs tickets kopen voor het New York City Ballet, of voor een voorstelling in het Beacon Theatre of Carnegie Hall. Drie of vier keer ben ik in Carnegie Hall naar Pavarotti gaan luisteren - als hij hier in België één keer kwam optreden, stond hij in New York drie weken op de planken. Broadway, daar ging ik ook vaak naartoe: ik was én ben zot van musicals. De heimwee naar New York die me tot jaren nadien nog af en toe heeft overvallen, had vooral daarmee te maken. Ter compensatie ging ik in de weekends geregeld naar het West End theatre in Londen.»

HUMO Om na afloop een extra pikante chicken vindaloo te eten bij de Indiër om de hoek?

VAN RANST (haalt de schouders op) «In het Engels zeggen ze: ‘I’m a see food eater. I see food, I eat it.’ Een specifieke culinaire voorkeur heb ik niet; behalve ossentong en schorseneren in witte saus eet ik alles even graag. Maar goed, als je aandringt, zal ik je zeggen dat mijn favoriete maaltijd rodekoolstoemp met chipolataworstjes is. Zoals mijn moeder het klaarmaakte, met een kruidnagel en eventueel een appeltje erin.»

HUMO Wat is uw favoriete lichamelijke activiteit?

VAN RANST «Behalve the obvious? Een ligbad nemen, of zwemmen in een koel Zweeds meertje. Ik heb een aantal jaar workshops gegeven aan de universiteit van Kalmar, en als de temperatuur het enigszins toeliet, behoorde een duik in één van de vele meertjes in de buurt tot de vaste rituelen. Het zit daar zo vol met rivierkreeftjes dat je ze hoort als je onder water bent: ze maken een tsjirpend geluid.

»Duiken vind ik ook leuk, bij voorkeur in helder water met mooie vissen. Ik heb het een jaar of twintig geleden geleerd op Ko Tao, een klein eilandje voor de kust van Thailand dat ondanks de prachtige duikplekken destijds nog totaal niet toeristisch was. Het had niet eens een aanlegsteiger, dus je moest er met een sloep naartoe. En als het te ondiep werd, waadde je verder met je rugzak boven je hoofd. Sindsdien ben ik op veel plaatsen gaan duiken - Sharm-el-Sheikh, Sicilië, Zanzibar - maar de mooiste plek bleef toch Ko Tao. Een paar jaar geleden ben ik er voor het eerst terug naartoe gegaan: ‘t was er nog steeds prachtig, maar ik was toch onaangenaam verrast toen bleek dat het een echt resort was geworden, met een aanlegsteiger van hier tot ginder en tien keer meer volk. Perfect te begrijpen natuurlijk, maar voor mij had het niet meer hetzelfde gevoel.»

HUMO Tijd om de mondmaskers te laten vallen: voor wie zou u, mocht u de kans krijgen, de anderhalvemeterregel flagrant met voeten treden?

VAN RANST (lacht) «Voor de Juliette Binoche uit ‘The Unbearable Lightness of Being’. Ik had eerst het boek van Milan Kundera gelezen, overigens nog één van mijn favoriete auteurs, en ik moet zeggen: mede dankzij haar aanwezigheid was ik niet teleurgesteld in de film.»

HUMO Pluk ook eens iemand van onder de kerktoren weg?

VAN RANST «Ik weet niet of ze nog leeft, maar mijn allereerste crush - ik moet vijf of zes zijn geweest - had ik op de dochter van de bakker uit ‘Kapitein Zeppos’. Truus Demedts heet ze - ik geloof niet dat ze daarna nog veel heeft gespeeld. Maar weet je wie ook wel op mijn lijstje mag? Martine Tanghe. Zeer toffe vrouw, met wie ik graag ‘Journaal’-interviews doe.»

HUMO Dat ze dat nog mag meemaken, zo vlak voor haar pensioen.

VAN RANST «Kijk ja, ‘t is een compliment.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234