null Beeld

Margaret Atwood - MaddAddam

Laten we maar meteen open kaart spelen: in onze portefeuille zit al jaren een lidkaart van het supportersclubje van Margaret Atwood. Te onbeschaamd feministisch voor de één, te chaotisch voor de ander, maar wat kan die Canadese dolle mina op leeftijd verhalen vertellen!

Liefhebbers van delicaat, naar viooltjes geurend proza nemen beter geen Atwood ter hand, maar wie niet bang is van het grovere werk zit bij haar gegarandeerd goed. Neem nu ‘Oryx en Crake’, de lsd-trip van een roman die ze tien jaar geleden op de wereld losliet.

Dat satirische sciencefictionverhaal was op meer dan één manier schatplichtig aan de schrikbeelden uit ‘Brave New World’ en ‘1984’, maar tegelijk voorzag Atwood het beproefde genre van de dystopie van een nieuw jasje.

Ondertussen is ‘Oryx en Crake’ van liefhebberig genre-uitstapje uitgegroeid tot het eerste luik van een heuse trilogie. In het slot, ‘MaddAddam’ (Prometheus), hoppen de gemuteerde konijnen nog steeds vrolijk fluorescerend in het rond. Het leesplezier brandt helaas op een lager pitje.

Net als zijn twee voorgangers situeert ‘MaddAddam’ zich ergens in de nabije toekomst. Van de menselijke soort blijft er, na de door de briljante wetenschapper Crake verspreide pandemie, niet veel meer over. Naast Jimmy, de ironische zelfverklaarde loser uit ‘Oryx en Crake’, heeft ook een groepje bewapende boomknuffelaars, de sekte van de Hoveniers, de ‘waterloze vloed’ overleefd.

Hoewel die Hoveniers zich tegen hetzelfde decor van McDonalds-ruïnes en kitscherige wellnesscentra bewegen dat we kennen van ‘Oryx en Crake’, misten we dit keer de ironische blik op al die zogenaamd vergane glorie. Wel nog intact: het fijne spelletje doemdenken waarin de lezer wordt meegetrokken.

Het rampzalige toekomstbeeld uit ‘Madd­Addam’ is des te aanjagender, omdat het rechtstreeks verwijst naar enkele stinkende poelen die ook vandaag al vervaarlijk aan het borrelen zijn: olie is zo kostbaar geworden dat er een religie aan wordt gewijd, de allescontrolerende staat pretendeert niet eens meer dat er zoiets als privacy bestaat, en in levensechte internetporno kunnen mannen hun lustobjecten na een stevige beurt ook koudweg een kopje kleiner maken.

Helaas missen de kleinere intriges in ‘MaddAddam’ diepgang. Het in elkaar geflanste liefdesverhaaltje tussen de twee Hoveniers Toby en Zeb begint na twee hoofdstukken zelfs akelig naar viooltjes te ruiken. ‘Madd­Addam’ is geen grove teleurstelling, maar voegt ook niets toe aan het schitterende universum van ‘Oryx en Crake’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234