Marie, Ilias, Ken en Sandra blikken terug op 'Taboe': 'Door aan 'Taboe' mee te doen, heb ik geleerd hoe helend humor kan werken'

Na acht weken zijn alle taboes de revue gepasseerd, en vragen we vier deelnemers aan de reeks om eens achterom te kijken.

'Ik ga toch niet een heel leven zitten huilen omdat ik dik ben? Dit is mijn lichaam en hier zal ik het mee moeten doen'

Ze hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar begroeten elkaar hartelijk, als oude bekenden: ‘Ik ken jou van op tv!’ Wij hen ook, want de voorbije weken heeft Vlaanderen al uitgebreid kennisgemaakt met Ken (fysieke beperking), Ilias (andere huidskleur) en Marie (holebi’s). Alleen Sandra kennen we nog niet: wanneer we elkaar spreken, is Kat Steppe nog de laatste hand aan het leggen aan de aflevering over obesitas.

Sandra «Ik vind het zo spannend. Wat als de mensen plots niet meer geïnteresseerd zijn in de laatste aflevering? Wat hebben wij, vier dikkerdjes, nog toe te voegen aan zo’n prachtreeks?»

Marie «Maar dat dachten wij ook! Zeker omdat onze aflevering na zware onderwerpen als fysieke beperkingen en ongeneeslijke ziektes kwam. In vergelijking daarmee zijn holebi’s maar lichte kost.»

Ilias «Ik had die twijfel ook. Staat huidskleur niet mijlenver af van de rest? Maar na mijn aflevering kreeg ik een sms met felicitaties van Ken. Dat stelde me gerust.»

Marie (tegen Sandra) «Je zult wel schrikken van wat het programma teweegbrengt. Ik kreeg de dag na de holebi-aflevering 200 verzoeken om me te volgen op Instagram en een massa berichten op mijn Facebookpagina.»

ilias «Toen ik onlangs een broodje ging halen, voelde ik hoe een vrouw naar mij bleef staren. ‘Yes!’ dacht ik, ‘die wil mij.’ Maar toen vroeg ze: ‘Ben jij niet van ‘Taboe’?’ (lacht)»

HUMO Hadden jullie het enorme succes verwacht?

ilias «Absoluut niet. Panenka stuurde net nog een mail: 1.642.000 mensen hebben gekeken naar de aflevering over mensen met een andere huidskleur. Ik schrok van dat cijfer.»

Ken «Jullie zijn dan ook met veel, hè.»

Ilias (lacht) «Ook waar.»

HUMO Ken, jij mocht de spits afbijten en dat bleek meteen een schot in de roos: het was alsof niemand al ooit zo’n vrolijke verlamde man had gezien.

Ken «Ik was nochtans heel nerveus voor die aflevering. Die week aan zee met Philippe was heel aangenaam, maar wisten wij veel hoe dat er op tv zou uitzien. Vooraf hadden ze reclame gemaakt voor ‘Taboe’ met de aankondiging: ‘Philippe Geubels gaat lachen met mensen met wie je eigenlijk niet mag lachen.’ Daar werd nogal negatief op gereageerd: ‘Lachen met arme mensen? Dat doe je niet!’ Toen dacht ik even: ‘Oei, dat gaat hier toch niet tegenvallen?’ Maar achteraf bleef er van die controverse niks over: wat Philippe doet, is niet lachen mét. Het is veel subtieler.»

Marie «Ik had ook schrik. Vooraf had iedereen het me afgeraden: ‘Je gaat Philippe Geubels toch niet met je laten lachen? Dan hang je daar de rest van je leven aan vast.’ Nu vinden veel holebi’s het jammer dat ze zelf niet hebben meegedaan aan ‘Taboe’.

»Op de comedyavond in het NTGent had ik 80 jongeren meegenomen van Wel Jong Niet Hetero, waar ik toen stage liep. Ik had hun niet verteld dat ik aan het programma had meegedaan – ik wilde hen met een open blik laten kijken. Ze stonden heel argwanend tegenover die zaalshow: ‘Lachen met holebi’s? Waar is dat voor nodig?’ Er waren er zelfs die vroegen of ze ook in het publiek mochten komen zitten als ze níét zouden lachen. Die wilden Philippe Geubels weleens tonen dat jong en holebi zijn niks is om je vrolijk over te maken. Ik begrijp dat wel – als 15-jarige zat ik ook te diep om ermee te kunnen lachen – maar achteraf waren ze allemaal laaiend enthousiast.»

Ken «Na de eerste aflevering kreeg ik een bericht van een moeder die een kind met een fysieke beperking heeft. Daar was ze nogal neerslachtig over: ‘Wat voor een leven zal mijn kind hebben?’ Maar ik had haar hoop gegeven, schreef ze. Ik had haar getoond dat je met een beperking toch positief in het leven kunt staan, en dat het geen schande is om met een psycholoog te gaan praten.»

HUMO Is dat waarom je deelnam aan de reeks? Om te tonen dat het leven niet stopt als je verlamd bent van kin tot teen?

Ken «Ik deed mee voor die gratis week vakantie (lacht).

»Nee, het leek me gewoon een uitgelezen kans. Ik heb meteen gereageerd toen ik op tv zag dat ze kandidaten zochten. Ik had nooit gedacht dat ze mij zouden selecteren. Voor onze aflevering waren er maar liefst 250 kandidaten.»

Marie «Gisteren zag ik op Twitter een post van een radiopresentatrice: ‘Ik heb vroeger ook altijd rolmodellen gemist, dus bij deze: ik val op vrouwen en iedereen mag het weten.’ Dat is waarop ik hoopte, dat ‘Taboe’ zoiets in gang kon zetten. In mijn jeugd heb ik lesbische rolmodellen heel hard gemist.»

HUMO Had je niemand naar wie je kon opkijken?

Marie «Voor holebi’s ligt dat moeilijk. Nelson haalde het ook aan in zijn gesprek met Philippe: ‘De enige homo die ik kende als kind, was Alberto uit ‘Samson & Gert’.’ Hetero’s kunnen kiezen uit een heleboel rolmodellen, terwijl een homojongen het vandaag nog altijd moet stellen met een handvol mensen als Showbizz Bart. Dat is toch niet genoeg?

»Ik kon vroeger wel opkijken naar Yasmine, maar we kennen allemaal haar trieste einde: nu behoort ze tot het grote percentage holebi’s dat zelfmoord pleegt. Ik had vroeger zoveel nood aan iemand die als kind had geworsteld met dezelfde gevoelens als ik én met wie het daarna toch goed was gekomen. Omdat ik zo iemand maar niet vond, trok ik al snel de conclusie: ‘Voor lesbiennes is dat niet weggelegd.’ Statistisch gezien moeten er genoeg lesbische vrouwen rondlopen – 8 procent van de bevolking is holebi – maar ze praten er niet over.»

Ken «Wat jij zei over die reclame voor wasmiddelen, heeft mijn ogen geopend: dat je daarin alleen maar heterokoppels ziet en dat jij meteen het wasmiddel zou kopen dat wél twee vrouwen of mannen in zijn reclame gebruikt, zelfs al werkt het niet. Goed dat je dat aanhaalde. Eén van mijn nachtverpleegsters zei: ‘Zo’n wasmiddel zou ik ook kopen.’ Het raakt dus wel iets bij de mensen.»

Marie «Niet bij iedereen. Iemand schreef op Twitter: ‘Hoe dom kan je zijn! Een slecht wasmiddel kopen, gewoon omdat er twee vrouwen in de reclame zitten.’ ‘Jij hebt het duidelijk niet begrepen,’ dacht ik (lacht).»

Ken «Toch wel sterk dat je vroeger op zoek was naar rolmodellen en dat je er nu zelf eentje kunt zijn.»

Marie «Ik heb al minstens 100 berichten gekregen van meisjes die zeiden: ‘Ik ben nog niet uit de kast, maar ik heb de aflevering samen met mijn ouders bekeken en nu sta ik toch een stap dichterbij.’ Ik kreeg ook reacties van holebi’s die wél al out zijn: ‘Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden.’ Dat deed deugd. Ik had nooit durven dromen dat het zo’n effect zou hebben.»

'Natuurlijk is Marokkaan zijn nog taboe. Alle agenten die ik ken, gaan ervan uit dat elke Marokkaan drugs dealt'


Tot de islam bekeren

HUMO Jij hebt hard getwijfeld of je wel zou meedoen, Sandra. Wat trok je over de streep?

Sandra «Een gesprek met een vriend. ‘Je vecht nu al zo lang met je gewicht en je hebt alles al geprobeerd,’ zei hij. ‘Het enige wat je nog niet hebt geprobeerd, is ermee lachen.’ Hij had gelijk.

»Toen Panenka de eerste keer contact opnam, heb ik geweigerd. Ik was net opnieuw beginnen te werken, na twee stevige burn-outs, en ik was 30 kilo bijgekomen. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om mee te doen aan een tv-programma. Maar kijk, nu zit ik hier toch.»

Ken «Een moment van zwakte.»

Sandra (lacht) «Zoiets, ja. De redactie van ‘Taboe’ had me een dvd toegestuurd van ‘Een kwestie van geluk’ van Kat Steppe. Toen ik dat zag, was ik om. Ongelofelijk hoeveel oog voor schoonheid zij heeft. Het doet deugd om de dingen door de ogen van zo’n kunstenaar te bekijken. Mezelf incluis.»

HUMO De programmamakers hadden de grootste moeite om kandidaten met obesitas te vinden.

Sandra «Vooral dikke vrouwen vinden was moeilijk. Het is een heel gevoelig thema. Ik heb gisteren mijn aflevering gezien en ik was helemaal van de kaart. De confrontatie met mezelf was moeilijk: ‘Kijk Sandra, zo dik ben je dus.’ En toch werkte het ook bevrijdend.»

Ilias «Voor onze aflevering vonden ze ook amper Marokkanen. Mij hebben ze gevonden via het jeugdhuis. Toen ik telefoon kreeg dat Philippe Geubels mij wilde voor zijn reeks, dacht ik eerst dat het verkeerd verbonden was. Philippe is één van mijn grote idolen. Waarom zou die mij willen?

»En toch heb ik ook eerst geweigerd. Dat had minder te maken met angst voor negatieve reacties – ik wist dat die er zouden komen – dan met het feit dat ik nog nooit voor een camera had gestaan. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan om mijn angsten te overwinnen. Nu ben ik blij dat ik mijn grenzen heb verlegd.»

HUMO Na jouw uitzending was er nogal wat animo: dat Philippe naar jou geluisterd had toen je vroeg om geen moppen te maken over de islam, werd hem niet door iedereen in dank afgenomen.

Ilias «Ik ben geschrokken van die reacties. Ik begrijp het niet goed: mensen hameren er altijd maar op dat wij ons moeten integreren. Doe je dan mee aan een Vlaams tv-programma en kom je vriendelijk uitleggen waarmee je, voor een moslim als ik, niet mag lachen, dan is het wéér niet goed. ‘Ze hadden beter géén Marokkaan gevraagd,’ zeiden sommigen. Ik had geen zin om daarop te reageren.»

Ken «Dat doe je beter niet. Als je reageert, zit je in een straatje zonder eind.»

Sandra «Het is natuurlijk wel een probleem dat het je dood kan betekenen als je een grap maakt over een bepaald onderwerp. Dat is erg, maar daar gaat dit programma niet over. Philippe heeft nooit beweerd: ‘Ik ga ervoor zorgen dat we straks wél kunnen lachen met de islam.’ Ik vond het moedig dat jij aangaf waar voor jou de grens ligt, Ilias.»

HUMO Jij was de enige die Philippe zo’n duidelijk verbod oplegde.

Ilias «Ik was al lang fan van Philippe, maar ik had al gedacht: ‘Als hij nu zou stoppen met te lachen met geloof, dan zou hij er veel fans bij krijgen.’ Ik zat te wachten op een kans om hem duidelijk maken hoe gevoelig het ligt bij moslims. Ik vind nog meer komieken goed. Maar als ze veel moppen maken over geloof, dan kan ik moeilijk met hen lachen.​. Ergens in mij wringt dat. Dan lijkt het alsof ik zit te lachen met mezelf.»

HUMO Was je opgestapt als Philippe wél over die grens was gegaan?

Ilias «Dat denk ik wel, ja.

»We hebben veel gepraat over geloof, ook wanneer de camera’s niet draaiden. Philippe was erg geïnteresseerd. Toen ik een keer opstond van tafel om te gaan bidden, vroeg hij: ‘Waar ga jij toch altijd naartoe?’ Ik legde hem uit dat wij geacht worden op tijd te bidden, en daar had hij alleen maar begrip voor. Hij wilde zelfs weten hoe je je tot de islam kunt bekeren (lacht).»

Marie «Heel mooi dat Philippe begreep dat lachen met geloof iets helemaal anders is dan lachen met iemand wiens zelfvertrouwen af en toe hapert. Manon, het meisje met verlamming uit de aflevering van Ken, had ook aangegeven dat Philippe geen moppen mocht maken over haar ongeval. Uiteindelijk deed hij het in de zaalshow toch, maar ze nam er geen aanstoot aan. Hij had aangevoeld dat ze, misschien door die week samen, voldoende was gegroeid om die mop aan te kunnen.»

Ken «Met de drie mannen hebben we een hele week hard zitten inpraten op Manon: ‘Jij hebt wél een mooie stem, jij bent wél mooi.’ Ik wilde haar graag meegeven: het is niet omdat je er nu nog niet om kan lachen, dat dat moment nooit komt. Manons ongeval gebeurde nog maar een jaar geleden. Een jaar nadat ik in deze rolstoel was beland, stond ik lang nog niet zover als zij nu.»

HUMO Het heeft je drie jaar gekost om jezelf terug te vinden na je ongeval.

Ken «Zonder professionele hulp was het me niet gelukt. Maar uiteindelijk heb je maar twee opties: ofwel ga je door, ofwel moet je een andere beslissing nemen.

»Onlangs kreeg ik een bericht van Maarten, de jongen die al zijn hele leven met depressies kampt. Hij wilde me laten weten wat hij zo knap vond aan mijn aflevering, terwijl ik alleen maar kon denken: ‘Dat jij over je depressies durft te praten voor heel Vlaanderen, dát is pas knap.’ Wat hij zei over maskers opzetten, vond ik heel herkenbaar. De eerste drie jaar na mijn ongeluk heb ik niks anders gedaan. Als er bezoek was, deed ik mee met de vrolijkheid, maar vanbinnen dacht ik: ‘Komaan mannen, zie mij hier zitten. Dit is toch geen leven?’ Nu besef ik dat ik depressief was, maar toen had ik dat niet in de gaten. Pas toen ik het Maarten hoorde uitleggen, dacht ik: ‘Ja, dat was wat ik voelde.’»

Marie «Wat jij vertelde, is ook bij veel mensen blijven nazinderen. Hoe jij je vriendin pas hebt leren kennen na je ongeval: zo fascinerend.»

Ilias «Helemaal mee eens. Van mij mogen ze een film over jou maken, Ken.»

Ken «Als ik maar mezelf mag spelen (lacht).»

Sandra «Ik lag dubbel toen jij tegen Philippe zei dat hij niet te dicht bij jou mocht komen zitten: ‘Anders trekt je lichaamsgeur in mijn zuurstofpijp.’»

Ken «We hebben de hele week plaagstoten uitgewisseld. Philippe is iemand bij wie je je meteen op je gemak voelt.

»Weet je wat me heeft verrast? Dat Philippe zo competitief is. Die wil altijd winnen, of zijn tegenstander nu een beperking heeft of niet. We hebben een paar keer geschaakt. De eerste keer won hij, maar de tweede keer won ik. Toen hoefde een derde spelletje plots niet meer (lacht).»

Marie «Bij het karten voelde ik dat ook. Tegen ons had hij gewonnen, maar toen ze met de productieploeg nog eens raceten, eindigde hij niet al eerste. Hij is na het avondeten nog eens teruggekeerd om die beste tijd te verbeteren.

»Weet je waar ik ook zo hard om heb moeten lachen, Ken? Toen jij met je rolstoel die grasmaaier nabootste.»

Ken «Dat was een idee van de cameraman. Ik vond het hilarisch, dus waarom niet?»

Sandra «Ik heb echt van je humor genoten. Mijn vriendinnen trouwens ook.»

HUMO Waar lag voor jou de grens, Sandra?

Sandra «Voor mij was er geen grens. Als ik met mijn miserie kan lachen, dan heb ik ze al voor een stuk verwerkt. Mijn omgeving lacht nooit met mijn overgewicht. Als ik er zelf mee lach, dan reageren ze sussend. Voor mij was het bevrijdend om Philippe dik zijn te horen uitvergroten. Ik heb zo’n plezier gehad tijdens zijn comedyshow.»

Marie «Bij ons moest Philippe zoeken om niet enkel moppen over seks te maken. Niet dat we daar een probleem mee hadden, maar grappen over holebi’s zijn vaak nogal voorspelbaar. Toen hij ons zijn plan voor het beginshot uitlegde – ‘En dan draai ik toertjes rond de...’ – vulden wij in koor aan: ‘Rond de pot. Ja ja, we snappen het.’ (lacht)

»Seks is nu eenmaal waar mensen meteen aan denken als het gaat over holebi’s. Ook op tv gaat het bij holebi’s meteen over seks. Neem nu ‘Thuis’: er zit één lesbisch koppel in en welke scène hebben die? Eentje waarin ze in bed liggen en het hoofd van de ene vrouw zich onder de lakens duidelijk tussen de benen van de andere bevindt. Waarom insinueren ze nooit dat Simonneke net Frank heeft gepijpt?»

'Ik kon vroeger wel opkijken naar Yasmine, maar we kennen allemaal haar trieste einde: nu behoort ze tot het grote percentage holebi's dat zelfmoord pleegt' Marie


Enorm cadeau

HUMO In de laatste aflevering biechtte Pieter op dat hij nog met niemand zo’n diepgaand gesprek over zijn gewicht had gevoerd. Stelde Philippe vragen die nog niemand ooit had gesteld?

Ken «Philippe vroeg me heel simpel: ‘Wat is er precies gebeurd?’ Ik heb hem uitgelegd hoe ik als turnleraar ben gevallen, met mijn nek op de rand van een trampoline, en hoe ik wakker werd terwijl alle kinderen gewoon verder aan het springen waren – ik gaf les in het bijzonder onderwijs. Mijn collega’s wisten wel wat er gebeurd was, maar zo hadden ze me het nog nooit horen vertellen. Ze waren erg aangedaan, er zijn zelfs traantjes gevloeid. Daar had ik nog nooit bij stilgestaan.»

Marie «Ik doe regelmatig mijn verhaal aan klassen, dus ik ben wel wat gewoon. Eerst vond ik taboe een zware term voor homoseksualiteit. Zo had ik het nog nooit benoemd, maar dat is het wel nog. Niet omdat mensen het vies vinden, maar omdat ze niet begrijpen dat we er nood aan hebben om erover te praten.

»Na de eerste schok wanneer iemand uit de kast is gekomen, denken vrienden en familie: ‘Oké, we aanvaarden het, en nu hoeven we er niet meer over te praten.’ In ons land denken we over holebi’s in termen van rechten: ‘Iedereen mag nu trouwen en kinderen adopteren, dus we zijn er.’ Maar hoe leer je op je 14de iemand kennen als je homo bent? Daar willen we het niet over hebben. We zijn er dus nog niet.

»(Tegen Sandra) Geldt dat ook niet voor obesitas? Nu we plussize modellen hebben, denken we dat het geen issue meer is. Terwijl mensen met obesitas nog altijd tegen dezelfde muren botsen.»

Sandra «We hebben nu een zwaarlijvige minister van Volksgezondheid. Ik vind het fantastisch dat een vrouw met zo’n lichaam zich daar niks van aantrekt en gewoon haar job doet. Ze zou nog verder kunnen gaan en erover praten, dat is waar. Maar wat ze nu doet, is voor mij al een overwinning.

»Ik ben altijd de dikste van de klas geweest. Mijn moeder, mijn grootmoeder: wij hebben allemaal dit lichaam. Dat maakt het misschien wat makkelijker om mezelf te aanvaarden, maar het maakt het ook makkelijker om mijn kop in het zand te steken. Ik zei tegen mijn moeder dat ik toch nog eens een dieet zou proberen. ‘Ach Sandra, dat lukt je nooit,’ zei ze. Met die mantra ben ik opgegroeid.

»Begrijp me niet verkeerd: mijn moeder is een prachtige vrouw. Ik wil af van het schoonheidsideaal dat alleen slanke mensen mooi zijn. Het heeft me moeite gekost, maar na een tijd leerde ik mijn lichaam te aanvaarden. Ik ga toch niet een heel leven zitten huilen omdat ik dik ben? Dit is mijn lichaam en hier zal ik het mee moeten doen. (Tegen de anderen) Jullie hebben me daarin allemaal geïnspireerd door jullie kwetsbaarheid te tonen. Ik zie dat als een enorm cadeau.»


Samen douchen

HUMO In elke aflevering van ‘Taboe’ zaten een paar verborgen cameragrappen, waarin jullie met je grootste kwetsbaarheid de straat op trokken. Waren die makkelijk om te doen?

Ken «Samen met Manon ben ik parkeerkaarten voor gehandicapten gaan verpatsen. Je zou denken dat daar veel verontwaardigde reacties op kwamen, maar dat viel mee. Alleen de eerste man die we aanspraken, maakte zich boos: ‘Dat mag toch niet!’

»Ik vond het echt niet vervelend om te doen. Het lukte ook steeds beter, omdat we bepaalde dingen doorhadden. Dat vrouwen plichtsbewuster zijn dan mannen, bijvoorbeeld. Die zag je al sneller denken: ‘Hm, een parkeerkaart voor gehandicapten... Dat biedt mogelijkheden.’ (lacht)»

Sandra «Samen met Lara moest ik detox-shakes verkopen. We begonnen gezond, met wat stukken fruit, maar daarna deed ik er suikerklontjes, boter en room bij. Het was heel gek hoe mensen eerst fronsten, maar er dan toch in meegingen. Eén moeder gaf die shake zelfs aan haar baby.»

HUMO Lara vond het heel confronterend dat iedereen in het shoppingcenter naar jullie staarde. Jij trok je dat veel minder aan.

Sandra «Mij storen die blikken niet zo. Misschien omdat ik dat gewoon ben: ik werk in het theater.»

Ilias «Ik speel soms met die blikken. Toen ik eens na het gebed per ongeluk in mijn kleed de straat op was gegaan, merkte ik pas na een tijd dat iedereen naar me staarde. Op de roltrap heb ik toen mijn gsm genomen en ben ik tegen het scherm beginnen te praten alsof ik een IS-boodschap aan het opnemen was. Ach, dat is wat ze willen.»

Sandra «Denk jij echt in termen van ‘zij en wij’?»

Ilias «Soms wel. Dat komt door wat ik heb meegemaakt. Tijdens een voetbaltoernooi met de klas, ben ik in een hoekje van de sportzaal eens gaan bidden, toen het uur van het gebed was aangebroken. Wat later belde de school mijn moeder op: ‘Zou het kunnen dat uw zoon naar Syrië wil vertrekken?’ Daar was ik zo kwaad om. Gewoon omdat ik wil bidden? Sindsdien denk ik: ‘Ik doe er nog een schepje bovenop.’

»Natuurlijk is Marokkaan zijn nog taboe. Onlangs hield een agent me tegen en begon hij meteen mijn auto te doorzoeken. Ik had die auto pas gekocht en de schroevendraaier die ik voor de nummerplaat had gebruikt, lag er nog in. Toen de agent die vond, begon hij me uit te dagen: ‘Waarom heb je me niet de waarheid verteld?’ ‘Welke waarheid, meneer?’ ‘Dat jij gezocht wordt voor drugs.’ Sorry, maar dat is onzin: ik werk als leraar en heb een blanco strafblad. Zo gaat het altijd. Alle agenten die ik ken, gaan ervan uit dat elke Marokkaan drugs dealt.»

Sandra «Hoe zouden we dat taboe kunnen doorbreken?»

Ilias «Hopelijk heeft die agent naar ‘Taboe’ gekeken en is zijn frank gevallen. Maar verder is mijn enige verdediging tegen die clichés: niks verkeerds doen, nooit te snel rijden, nooit een verkeerd manoeuvre maken.»

Sandra «Jij probeert de problemen voor te zijn.»

Marie «Dat herken ik. Veel mensen denken dat holebi’s op iedereen verliefd worden, dat ze grijpen wat er te grijpen valt. Veel holebi’s proberen daarop te anticiperen. Door bijvoorbeeld bij groepssporten niet samen met de anderen te douchen. Ik zal zelf ook nooit een vriendin een kus of een knuffel geven, uit angst dat ze zou denken dat ik verkeerde bedoelingen heb.»

HUMO Lara vertelde dat ze op straat nooit een ijsje of een wafel zal eten.

Sandra «Ik zal dat in mijn eigen stad ook nooit doen. Dan voel ik mezelf te kwetsbaar. Alhoewel... nu ik aan ‘Taboe’ heb meegedaan, moet ik dat misschien toch eens proberen. Ik heb nu geleerd hoe helend humor kan werken. Ik ga mezelf daar wat in trainen.»

Marie «Hebben we dat niet allemaal een beetje, dat meedoen aan ‘Taboe’ voor een catharsis heeft gezorgd? Ik heb gezegd wat ik te zeggen had, tegen meer dan een miljoen Vlamingen dan nog wel. Nu heb ik een gevoel van innerlijke rust en vrijheid. Er is een last van mijn schouders gevallen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234