null Beeld

Mark Lanegan - Imitations

Na zijn meesterlijke, loodzware ‘Blues Funeral’ van vorig jaar lijkt Lanegan het in 2013 wat luchtiger aan te pakken: het in april verschenen, experimentele en ietwat onevenwichtige ‘Black Pudding’ was een samenwerking met Duke Garwood, zijn nieuwe is een coverplaat die de guitige titel ‘Imitations’ draagt.

Lanegan heeft al eerder bijtende interpretaties gebracht van songs die hem van nature als gegoten zitten – met ‘Clear Spot’ van Captain Beefheart als übervoorbeeld – maar hier begeeft hij zich op vreemde grond: dit is niet de Lanegan in het oog van de storm, stokstijf aan de microfoon gekluisterd, last man holding on. Hier komt pluche om de hoek kijken.

De plaat begint met een akoestische gitaartokkel, en heel even, het hoesje nog niet bekeken, schiet het door je hoofd: ‘Nee hè, niet ‘Hallelujah’?’ Het blijkt ‘Flatlands’ van Chelsea Wolfe, door Lanegan vrijwel identiek aan het origineel gebracht. Een voorzichtig, aangenaam begin. Zullen we meteen naar het hoogtepunt gaan? Neil Sedaka, u bekend? Die zong ooit het onweerstaanbaar poppy ‘Oh Carol’ (niet te verwarren met het gelijknamige rock-’n-rollmonument van Chuck Berry), evenals het zeemzoete ‘Solitaire’, dat in een iets afstandelijkere versie van The Carpenters een smak huiveringwekkender werd. Lanegan schroeft de toonhoogte een handvol octaven naar beneden en verandert de persoonsvorm van de derde enkelvoud naar de eerste. Hij wordt ik: ‘Now solitaire’s the only game in town / Every road it takes me, takes me down / Life goes on around me everywhere / I’m playing solitaire’. Alleen al hiervoor was het goed dat Lanegan deze plaat maakte.

In andere gevallen blijft het origineel tot nader order de beste uitvoering. ‘Lonely Street’ is zeer verdienstelijk, maar wat moet je als Patsy Cline, George Jones en The Everly Brothers je zijn voorgegaan? Dan ligt ‘Mack the Knife’ van Kurt Weill hem beter, al is dat geen verrassing: Tom Waits had dat al eens handig naar zijn hand gezet, en in de grote familie der zangstemmen zijn die van Waits en Lanegan bloedbroeders. Dat ook ‘Brompton Oratory’ van Nick Cave hem als gegoten zit, kan echt helemaal niemand verbazen.

John Cale ligt ’m heel wat minder. In ‘I’m Not the Loving Kind’ wordt de spooky wanhoop en intensiteit van het origineel ingeruild voor een bluesy biecht. Niet hetzelfde.

Tot slot krijgen we nog Lanegan en français in ‘Elégie Funèbre’, en ‘Autumn Leaves’, dat helemaal kapotgespeelde lied in een verrassend broeierige versie. Het zegt veel over Lanegans kwaliteiten als zanger. De songkeuze mag hij volgende keer aan ons overlaten. Maken we er een boxset van.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234