‘Donald Trump regeert alsof de Amerikaanse schatkist zijn persoonlijke spaarpot is’

exclusieve voorpublicatie

Mary L. Trump, het nichtje van: ‘Donald hééft geen strategie - die heeft hij nooit gehad.’

Mary L. Trump, het enige nichtje van de president van de Verenigde Staten, is doctor in de psychologie en dat komt goed van pas bij het duiden van de opmerkelijke handel en wandel van haar oom. In ‘Te veel en nooit genoeg’, haar geruchtmakende boek dat volgende week in het Nederlands verschijnt, haalt ze herinneringen op aan Donald Trump, die zijn intussen 53-jarige nicht al haar leven lang verbijstert met zijn leugens, incompetentie en narcisme: ‘Dit is het verhaal van de machtigste familie van de wereld. En ik ben de enige Trump die het wil vertellen.’ Een exclusieve voorpublicatie.

Ik ben altijd blij geweest met mijn achternaam. Als ik als kind in de jaren 70 op zeilkamp was, noemde iedereen me Trump. Daar was ik trots op, niet omdat de naam geassocieerd werd met macht en vastgoed (in die tijd was mijn familie buiten Brooklyn en Queens nog onbekend), maar omdat iets aan de klank me beviel en paste bij een stoere 6-jarige die voor niets en niemand bang was. In de jaren 80, toen ik studeerde en mijn oom Donald al zijn gebouwen in Manhattan naar zichzelf begon te noemen, werden mijn gevoelens over mijn naam gecompliceerder.

Dertig jaar later, op 4 april 2017, zat ik in een stiltecoupé van een Amtrak-trein op weg naar Washington voor een familiediner in het Witte Huis. Tien dagen eerder had ik een e-mail gekregen waarin ik was uitgenodigd voor een feestje ter ere van de verjaardag van mijn tante Maryanne, die 80 werd, en tante Elizabeth, die haar 75ste verjaardag vierde. Hun jongere broer Donald verbleef sinds januari van dat jaar in het Witte Huis.

Toen ik Union Station met zijn gewelfde plafonds en zwart-witte marmeren vloeren binnenliep, kwam ik langs een verkoper die een ezel had neergezet waarop hij buttons te koop aanbood. Daarop stond mijn naam, in een rode cirkel en met een rode streep erdoor, en daaronder de tekst: 'DEPORT TRUMP', 'DUMP TRUMP' en 'TRUMP IS A WITCH'. Ik zette mijn zonnebril op en versnelde mijn pas.

Ik nam een taxi naar het Trump International Hotel, waar mijn familie één nacht zou verblijven. Na het inchecken liep ik door het atrium en ik keek omhoog naar het glazen plafond en de blauwe lucht daarboven. De kristallen kroonluchters die aan een dwarsbalk hingen, verspreidden een zacht licht. Aan de ene kant stonden groepjes leunstoelen, canapés en sofa's - koningsblauw, pastelblauw, ivoorkleurig - aan de andere tafels en stoelen gegroepeerd rond de grote bar waar ik later met mijn broer had afgesproken: Frederick Crist Trump III, die ik al van kinds af aan Fritz heb genoemd.

Ik had verwacht dat het hotel platvloers en kitscherig zou zijn. Dat was niet zo. De kamer was ook smaakvol ingericht, alleen zag ik overal mijn naam: TRUMP-shampoo, TRUMP-conditioner, TRUMP-pantoffels, een TRUMP-douchekapje, TRUMP-schoensmeer, een TRUMP-naaisetje en een TRUMP-badjas. Ik opende het koelkastje, pakte er een flesje witte TRUMP-wijn uit en goot die door mijn Trump-keel zodat de alcohol door mijn Trump-bloedbaan naar het genotscentrum in mijn Trump-hersenen kon stromen.

‘Als hij van je dood kan profiteren, zal hij dat doen, en daarna zal hij vergeten dat je dood bent’Beeld Humo

Een uur later ontmoette ik eerst mijn broer en zijn vrouw, Lisa, en even later ook de rest van de familie. Toen we er allemaal waren, meldden we ons buiten bij de beveiligers van het Witte Huis en werden we lukraak in de twee witte busjes gepropt die door het Witte Huis beschikbaar waren gesteld. Toen we tien minuten later de oprijlaan bij de South Lawn opreden, kwamen er twee beveiligers naar buiten om de onderkant van de busjes te controleren voordat we door konden rijden. Na een korte rit stopten we voor een gebouwtje van de beveiliging dat naast de Oostelijke Vleugel stond en stapten we uit. We gingen één voor één naar binnen wanneer onze naam werd geroepen, gaven onze telefoon en onze tas af en liepen door een detectiepoortje.

Toen we eenmaal in het Witte Huis waren, liepen we in groepjes van twee en drie door de lange gangen, langs ramen die uitkeken op tuinen en gazons en langs reusachtige schilderijen van vroegere first lady's. Ik bleef zwijgend even staan voor het portret van Hillary Clinton en vroeg me, niet voor het eerst, af hoe dit had kunnen gebeuren.

Ik had nooit reden gehad om aan te nemen dat ik ooit een bezoek zou brengen aan het Witte Huis, en al helemaal niet onder deze omstandigheden. Het voelde allemaal heel onwerkelijk. Ik keek om me heen. Het gebouw was elegant en statig, en ik stond op het punt om voor het eerst in acht jaar mijn oom te zien, de man die hier woonde.

We liepen vanuit de donkere gang de zuilengang om de Rose Garden in en bleven staan voor de Oval Office. Door de openslaande deuren kon ik zien dat er nog een bespreking werd afgerond. Vicepresident Mike Pence stond een beetje aan de zijkant, maar de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Paul Ryan, senator Chuck Schumer en een stuk of tien Congresleden en stafleden stonden om Donald heen, die achter het beroemde Resolute Desk zat. De Oval Office was kleiner, maar ook minder intiem dan ik had gedacht.

'Mag ik even jullie aandacht?' vroeg de fotografe van het Witte Huis, een kleine jonge vrouw in een donker broekpak, met opgewekte stem. 'Zou iedereen even bij elkaar willen gaan staan zodat we een paar foto's kunnen maken voordat we naar boven gaan?' Ze instrueerde ons om Donald heen te gaan staan, die nog altijd niet was opgestaan van achter zijn bureau.

De fotografe deed haar camera omhoog. 'Eén, twee, drie, smile!' zei ze.

Nadat de foto's waren genomen, stond Donald eindelijk op. Hij wees naar een ingelijste zwart-witfoto van mijn grootvader, die op een tafel achter het bureau stond en sprak zijn oudste zus aan: 'Kijk, Maryanne, vind je dat geen prachtige foto van pa?' Het was dezelfde foto die op de wandtafel in de bibliotheek van het huis van mijn grootouders had gestaan. Op de foto was mijn grootvader nog een jonge man met donker haar, al begon hij wel al wat kaal te worden. Hij had een snor en de bevelende blik die ik pas minder intens heb zien worden toen hij dement werd. We hadden de foto allemaal al talloze malen gezien.

'Misschien moet je ook een foto van ma neerzetten,' opperde Maryanne.

'Dat is een geweldig idee,' zei Donald, alsof die gedachte nooit eerder bij hem was opgekomen. 'Laat iemand een foto van ma regelen.'

We bleven nog een paar minuten in de Oval Office en gingen om de beurt achter het Resolute Desk zitten. Mijn broer nam een foto van me, en toen ik die later bekeek, zag ik mijn grootvader achter me zweven als een geest.

Eén van de weinige genoegens die mijn grootvader kende, afgezien van geld verdienen, was het vernederen van anderen. Ook bij Donald draait het allemaal om wreedheid.' (Foto: Donald Trump en zijn vader, Fred Trump.)

PERFECTE STORM

De historicus van het Witte Huis voegde zich buiten de Oval Office bij ons, en we gingen voor een rondleiding naar de Executive Residence op de eerste verdieping, waarna we aan tafel zouden gaan. Toen we boven waren, liepen we door naar de Lincoln Bedroom, waar ik tot mijn verbazing een half opgegeten appel op één van de nachtkastjes zag liggen. Terwijl de historicus ons verhalen vertelde over wat er door de jaren heen in de kamer was gebeurd, wees Donald zo nu en dan vaag met zijn wijsvinger en deelde mee: 'Deze kamer heeft er niet meer zo goed uitgezien sinds George Washington hier woonde.' De historicus was te beleefd om hem erop te wijzen dat het Witte Huis pas na de dood van Washington in gebruik was genomen. De groep liep de gang door naar de Treaty Room en de Executive Dining Room.

Donald stond in de deuropening en heette mensen welkom. Ik was één van de laatsten. Ik had hem nog niet begroet, en toen hij me zag, wees hij naar me met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht en zei: 'Ik heb speciaal om jouw aanwezigheid gevraagd.' Dat soort dingen zei hij vaak om mensen te charmeren, en hij was er heel bedreven in om zo'n opmerking aan te passen aan de situatie, wat des te indrukwekkender was omdat ik wist dat het niet waar was. Hij spreidde zijn armen, en voor het eerst in mijn leven omhelsde hij me.

Het eerste wat me opviel aan de eetzaal, was hoe mooi hij was: het prachtig glanzende donkere hout, de schitterende couverts en het schoonschrift op de tafelkaartjes en de menu's (ijsbergsla, aardappelpuree - vaste prik bij de familie Trump - en wagyubiefstuk). Alle obers gingen met een fles rode en een fles witte wijn de tafels langs. Echte wijn, geen TRUMP-wijn. Dat had ik niet verwacht. Ik had in mijn hele leven nog nooit meegemaakt dat er alcohol werd geschonken bij een familiebijeenkomst. In het huis van mijn grootouders werden alleen cola en appelsap geschonken.

Terwijl het nagerecht werd opgediend, ging Robert, de jongste broer van Donald, staan met een wijnglas in zijn hand. 'Het is een grote eer om hier te zijn, in de aanwezigheid van de president van de Verenigde Staten,' zei hij. 'Dank u, meneer de president, dat we hier mogen zijn om de verjaardag van onze zussen te vieren.'

Ik dacht terug aan de laatste keer dat de familie Vaderdag had gevierd, in het Peter Luger Steak House in Brooklyn. Ook toen hadden Donald en Rob naast elkaar gezeten, en ik recht tegenover hen. Zonder uitleg had Donald zich naar Rob toe gedraaid en gezegd: 'Kijk.' Hij had zijn tanden ontbloot en naar zijn mond gewezen.

'Wat?' had Rob gevraagd.

Donald had alleen maar zijn mond verder opengesperd en nadrukkelijker gewezen. Rob had een nerveuze blik in zijn ogen gekregen. Ik had geen idee waar het over ging, maar keek geamuseerd toe terwijl ik van mijn cola dronk.

'Kijk dan!' had Donald met opengesperde mond gezegd. 'Wat vind je ervan?'

'Wat bedoel je?' Rob voelde zich overduidelijk opgelaten. Hij keek om zich heen om zich ervan te vergewissen dat er niemand keek en fluisterde: 'Zit er iets tussen mijn tanden?' Door de schalen met spinazie die op tafel stonden, viel dat niet helemaal uit te sluiten.

Donald had zijn mond weer dichtgedaan en was gestopt met wijzen. De minachtende blik op zijn gezicht vatte de hele geschiedenis van hun relatie samen. 'Ik heb mijn tanden laten bleken,' zei hij droogjes. 'Wat vind je ervan?'

Na Robs toespraakje wierp Donald hem dezelfde laatdunkende blik toe als bijna twintig jaar eerder in het Peter Luger Steak House. Vervolgens maakte Donald, met zijn glas cola light in de hand, een paar obligate opmerkingen over de verjaardagen van zijn zussen.

Toen het Maryannes beurt was, zei ze: 'Ik wil jullie bedanken omdat jullie zo'n verre reis hebben gemaakt om onze verjaardag te vieren. Er is heel veel gebeurd sinds Freddy op die avond een schaal aardappelpuree op het hoofd van zijn jongere broer liet vallen omdat Donald zo'n kwajongen was.' Iedereen die het legendarische verhaal over de puree kende, lachte - iedereen behalve Donald, die met zijn armen strak over elkaar geslagen en met een boze, afkeurende blik op zijn gezicht zat te luisteren, zoals hij altijd deed wanneer Maryanne erover begon. Het maakte hem kwaad, alsof hij die jongen van 7 was. De vernedering door mijn vader jaren geleden deed duidelijk nog altijd pijn.

Zodra we klaar waren met het nagerecht, ging iedereen staan. We waren amper twee uur eerder de Oval Office binnen komen lopen, maar de maaltijd was voorbij en het was tijd om te vertrekken. Alles bij elkaar hadden we twee keer zoveel tijd in het Witte Huis doorgebracht als ooit met Thanksgiving of Kerstmis in het huis van mijn grootouders, maar toch minder tijd met Donald dan Kid Rock, Sarah Palin en Ted Nugent twee weken later.

Iemand stelde voor dat we allemaal één voor één op de foto gingen met Donald (maar niet met de eregasten). Toen het mijn beurt was, glimlachte Donald en stak hij zijn duimen op naar de camera. Ik kon echter zien dat hij uitgeput was. Het had er alle schijn van dat de opgewekte façade een zware tol eiste. 'Laat je niet klein krijgen,' zei ik tegen hem terwijl mijn broer de foto nam. Kort daarvoor had hij zijn eerste nationale veiligheidsadviseur oneervol ontslagen, en de eerste scheuren in zijn presidentschap begonnen al zichtbaar te worden.

Donald stak zijn kin uit en klemde zijn kaken op elkaar, en even zag hij eruit als de geest van mijn grootvader. 'Niemand krijgt mij klein,' zei hij. Maar ik zag dat Donald onder spanning stond op een manier die hij nooit eerder had meegemaakt. Naarmate hij de afgelopen drie jaar verder onder druk is komen te staan, is de kloof tussen de mate van competentie die nodig is om een land te leiden en zijn eigen incompetentie groter geworden, zodat zijn waanideeën duidelijker dan ooit aan het licht komen.

Veel Amerikanen, maar zeker niet alle, waren tot nu toe beschermd tegen de allerergste gevolgen van zijn ziekelijke aandoeningen doordat de economie stabiel was en er geen sprake was van ernstige crisissituaties. De onbeheersbare coronapandemie, de mogelijkheid van een economische crisis, de groter wordende maatschappelijke verdeeldheid die zich langs politieke lijnen verdiept als gevolg van Donalds voorliefde voor verdeeldheid, en de verwoestende onzekerheid over de toekomst van het land, vormen alles bij elkaar echter een perfecte storm van rampspoed, en mijn oom is absoluut niet toegerust om die in goede banen te leiden. Daar zou namelijk moed voor nodig zijn, een sterke persoonlijkheid, respect voor deskundigen en zelfvertrouwen om verantwoordelijkheid te kunnen nemen, fouten toe te geven en van koers te veranderen.

Mary L. Trump: 'De waanideeën van Donald Trump komen duidelijker dan ooit aan het licht.'

VROUWENHAAT WOEDE

In de maand na de verkiezingen volgde ik dwangmatig het nieuws en keek ik voortdurend op mijn Twittertijdlijn. Ik maakte me grote zorgen en kon me nergens anders op concentreren. Niets van wat Donald deed, verbaasde me, maar ik was wel verbijsterd door de snelheid en de omvang waarmee hij het land begon te teisteren met zijn ergste impulsen - van liegen over het aantal toeschouwers bij zijn inauguratie en klagen over de manier waarop hij werd behandeld, tot het terugdraaien van beschermende maatregelen voor het milieu en het op de korrel nemen van Obamacare om miljoenen mensen betaalbare zorg te ontnemen, en zijn racistische inreisverbod voor moslims. Ik hoefde Donalds gezicht maar te zien of mijn eigen achternaam te horen of ik werd teruggevoerd naar de tijd waarin mijn vader, zijn broer, zo zwaar had geleden onder de wreedheid en minachting van mijn grootvader, hun vader, en daar uiteindelijk aan was overleden. Hij was me ontvallen toen hij nog maar 42 was en ik 16. De verschrikking van Donalds wreedheid werd nog versterkt door het feit dat zijn daden nu officieel Amerikaans beleid waren, die invloed hadden op miljoenen mensen.

Donald heeft altijd in de sfeer van tweespalt geleefd die zijn vader in de familie creëerde, en hij blijft ten koste van anderen profiteren van verdeeldheid. Dat maakt het land langzaam kapot, net zoals dat met mijn vader gebeurde, en verandert ons allemaal terwijl Donald nergens last van heeft. Het tast ons vermogen aan om vriendelijk te zijn of om te geloven in vergeving, concepten die nooit iets voor hem hebben betekend. Zijn regering en zijn partij zijn volledig doordrongen van zijn politiek van wrok en aanmatiging. Wat het allemaal nog erger maakt, is dat Donald, die geen enkel inzicht heeft in geschiedenis, grondwettelijke principes, wereldpolitiek, diplomatie of wat dan ook, en zich nooit genoodzaakt heeft gezien over zulke kennis te beschikken.

Puur in termen van geld kijkt hij naar alle maatschappelijke programma's en alle verdragen die Amerika is aangegaan, precies zoals zijn vader hem dat heeft geleerd. Er wordt puur economisch gekeken naar de kosten en baten van regeren, alsof de Amerikaanse schatkist zijn persoonlijke spaarpot is. Voor hem betekende elke dollar die moest worden uitgegeven een persoonlijk verlies, terwijl elke dollar die werd bespaard, persoonlijke winst voor hem betekende. Te midden van obscene overvloed wist één persoon, door gebruik te maken van alle mogelijke machtsmiddelen en door te profiteren waar hij maar kon, zichzelf te bevoordelen, en onder voorwaarden ook zijn naaste familieleden, zijn beste vrienden en de mensen die hem naar de mond praatten. De rest zou nooit genoeg hebben om rond te komen, en dat was precies de manier waarop mijn grootvader de familie leidde.

Er staat nu nog veel meer op het spel dan ooit. Het gaat letterlijk om leven en dood. Voor het eerst in zijn leven kunnen Donalds fouten niet verborgen worden gehouden of worden genegeerd, omdat we er allemaal door bedreigd worden. Donald heeft, in navolging van mijn grootvader en met de stilzwijgende medeplichtigheid van zijn broers en zussen, mijn vader kapotgemaakt. Ik kan hem niet ook mijn land laten vernietigen.

Hoewel Donald ten diepste niet wezenlijk is veranderd, staat hij sinds zijn inauguratie wel veel meer onder druk. Dan gaat het niet om de spanning die het presidentschap met zich meebrengt, want hij voert niets uit - tenzij televisiekijken en het twitteren van beledigingen meetelt. Wat heel veel inspanning vergt, is zijn voortdurende strijd om iedereen af te leiden van het feit dat hij niets weet over politiek, burgerrechten of eenvoudigweg fatsoen. Hij is totaal niet in staat zijn eigen moeilijkheden op te lossen of zijn sporen adequaat te wissen.

In een artikel voor The Atlantic schreef Adam Serwer dat het bij Donald allemaal om wreedheid draait. Voor zijn vader was dat absoluut zo. Eén van de weinige genoegens die mijn grootvader kende, afgezien van geld verdienen, was het vernederen van anderen. Hij was in alle situaties overtuigd van zijn eigen gelijk, daarin gesteund door zijn verbluffende succes en door geloof in zijn eigen superioriteit, en elke uitdaging van zijn gezag moest onmiddellijk en resoluut worden afgestraft door de uitdager op zijn plaats te zetten. Dat was in feite wat er gebeurde toen Fred Donald en niet mijn vader promoveerde tot president van Trump Management.

Anders dan mijn grootvader heeft Donald er altijd voor moeten vechten om voor vol te worden aangezien - als adequate vervanger van Freddy, als vastgoedmakelaar of casinomagnaat en nu als de bewoner van het Witte Huis die nooit kan ontsnappen aan de verdenking dat hij eigenlijk niet geschikt is of dat zijn 'overwinning' onrechtmatig was. Naarmate de mislukkingen in Donalds leven zich ophoopten, ondanks het herhaaldelijke - en buitensporige - ingrijpen van mijn grootvader, veranderde zijn strijd om voor vol te worden aangezien, die hij nooit kon winnen, in een systeem dat ervoor moest zorgen dat niemand erachter zou komen dat hij nooit iets legitiem of op eigen kracht heeft bereikt.

Voor een deel dient zijn wreedheid als middel om zowel ons als zichzelf af te leiden van de volle omvang van zijn falen. Hoe flagranter hij faalt, hoe flagranter zijn wreedheid wordt.

Donald heeft altijd weg weten te komen met generalisaties ('Geloof me, ik weet meer over [vul maar in] dan wie dan ook', of die andere telkens terugkerende uitspraak: 'Niemand weet meer over [vul maar in] dan ik'). Hij mag oreren over kernwapens, handel met China en andere dingen waar hij niets van af weet, hij krijgt vrijwel geen tegenspraak wanneer hij medicijnen tegen het coronavirus aanprijst die nog helemaal niet zijn getest of wanneer hij een absurde, revisionistische geschiedenis ophangt waarin hij nooit iets fout heeft gedaan en niets zijn schuld is. Persconferenties zijn vervangen door chopper talks, waarbij hij net kan doen of hij ongewenste vragen niet kan horen door het lawaai van helikopterrotoren.

In 2020 zijn de 'persbijeenkomsten' over de pandemie al snel overgegaan in minicampagnebijeenkomsten vol zelfgenoegzaamheid, demagogie en hielenlikkerij. Tijdens die bijeenkomsten heeft hij de schandalige fouten ontkend die al duizenden mensen het leven hebben gekost, heeft hij gelogen over de geboekte vooruitgang en heeft hij de mensen die juist hun leven op het spel zetten om burgers te redden, de schuld gegeven, ook al wordt hun adequate bescherming en apparatuur ontzegd door Donalds regering. Zelfs nu honderdduizenden Amerikanen ziek zijn en sterven, verdraait hij alles tot een overwinning, tot bewijs van zijn verbluffende leiderschap. En mocht iemand denken dat hij in staat is om ernstig of somber te zijn, dan zal hij een grap maken over naar bed gaan met modellen en op de koop toe liegen over zijn aantal volgers op Facebook.

We moeten af van het idee dat Donald 'geniaal inzicht' heeft in de interactie tussen de media en de politiek en dat hij strategisch te werk gaat. Hij hééft geen strategie - die heeft hij nooit gehad. Afgezien van de electorale meevaller die in zijn voordeel uitpakte en een 'overwinning' die in het gunstigste geval verdacht was en in het ongunstigste geval onwettig, heeft hij de tijdgeest nooit aangevoeld. Zijn gebral en schaamteloosheid vonden toevallig weerklank bij bepaalde segmenten van de bevolking. Als wat hij deed tijdens de campagne van 2016 níét had gewerkt, zou hij het toch zijn blijven doen, want liegen, zijn pijlen richten op de zwakste schakel, bedriegen en tweedracht zaaien zijn het enige wat hij kan. Hij is net zomin in staat zich aan te passen aan veranderende omstandigheden als dat hij in staat is om 'presidentieel' te worden. Hij maakte gebruik van een zekere mate van vrouwenhaat en ontluikende woede - daar is hij altijd goed in geweest.

Donald vat elke afkeuring en elke terechtwijzing op als een persoonlijke uitdaging en verergert het gedrag of de handeling waar hij kritiek op heeft gekregen, alsof die kritiek hem het recht geeft om zich nog slechter te gedragen. Fred ging Donalds halsstarrigheid waarderen omdat die blijk gaf van het soort hardheid dat hij bij zijn zoons wilde zien. Vijftig jaar later gaan er letterlijk mensen dood als gevolg van zijn rampzalige besluiten en desastreuze dadeloosheid. Terwijl er miljoenen levens op het spel staan, neemt hij beschuldigingen over het verzuim van zijn regering om voor beademingsapparatuur te zorgen persoonlijk op en dreigt hij staten waarvan de gouverneurs hem niet voldoende eer geven geld en levensreddende apparatuur te onthouden.

Als Donald de slachtoffers van Covid-19 zou erkennen, zou hij zich moeten associëren met hun zwakte, een eigenschap die hij als kind heeft leren verachten.

GIFTIGE POSITIVITEIT

Op 9 november 2016 werd een deel van mijn wanhoop aangewakkerd door de overtuiging dat Donalds wreedheid en incompetentie mensenlevens zou kosten. Ik vermoedde toen dat dat zou gebeuren door een ramp die hij zelf had veroorzaakt, zoals een oorlog die vermeden had kunnen worden maar die hij uitlokte of waar hij in verzeild raakte. Ik kon niet bevroeden hoeveel mensen zijn ergste instincten en ingevingen de ruimte zouden geven, die hebben geresulteerd in door de overheid aangestuurde ontvoering van kinderen, het bij de grens oppakken van vluchtelingen en het verraad van bondgenoten, om maar een paar wandaden te noemen. En ik had niet kunnen voorzien dat er een wereldwijde pandemie zou plaatsvinden, waardoor hij de hele wereld kon laten zien hoe onverschillig hij tegenover het leven van andere mensen staat.

Donalds eerste reactie op het coronavirus bevestigt zijn behoefte om negativiteit het koste wat het kost te minimaliseren. Angst - het equivalent van zwakheid in onze familie - is voor hem nu net zo onaanvaardbaar als toen hij 3 jaar was. Wanneer de moeilijkheden het grootst zijn, zijn superlatieven niet langer genoeg: zowel de situatie als de manieren waarop hij erop reageert, moeten uniek zijn, zelfs wanneer ze absurd of onzinnig zijn. 'Niemand' had een pandemie kunnen voorspellen, waar zijn eigen ministerie van Gezondheid nog maar een paar maanden voordat het virus de kop opstak in de staat Washington simulaties voor draaide. Waarom doet hij dat? Uit angst.

Donald talmde in december 2019, in januari, in februari, in maart niet wegens zijn narcisme, maar omdat hij bang was om zwak over te komen of de indruk te wekken dat hij niet de boodschap zou overbrengen dat alles 'geweldig', 'prachtig' en 'perfect' was. Het ironische is dat zijn verzuim om de waarheid onder ogen te zien er onvermijdelijk toe leidde dat het nog veel erger fout ging. In dit geval zullen mogelijk honderdduizenden mensen het leven verliezen en zou de economie van het rijkste land uit de geschiedenis weleens kunnen worden vernietigd. Donald zal niets van dat alles erkennen en in plaats daarvan de doelpalen verplaatsen om het bewijs weg te moffelen en zichzelf ervan te overtuigen dat hij een betere prestatie heeft geleverd dan wie dan ook had kunnen doen als er maar een paar honderdduizend mensen overlijden en geen twee miljoen.

Donald had zich makkelijk tot een held kunnen ontpoppen. Mensen die hem haten en fel bekritiseren, zouden hem hebben vergeven of zouden zijn ontelbare weerzinwekkende daden door de vingers hebben gezien als hij simpelweg iemand het handboek voor omgaan met pandemieën van de plank had laten halen, waar het was neergezet nadat hij het van de regering-Obama had gekregen. Als hij de aangewezen instanties en de regeringen van de Amerikaanse staten had gewaarschuwd na de eerste aanwijzingen dat het virus uiterst besmettelijk was, extreem hoge sterftecijfers veroorzaakte en niet in de hand werd gehouden. Als hij zich had beroepen op de Defense Production Act van 1950 zodat hij een begin had kunnen maken met de productie van persoonlijke beschermingsmiddelen, beademingsapparaten en andere noodzakelijke apparatuur om het land voor te bereiden op het ergste scenario. Als hij deskundige medici en wetenschappers toestemming had gegeven dagelijks persconferenties te houden waarin de feiten helder en eerlijk werden gepresenteerd. Als hij had gezorgd voor een duidelijke en hiërarchische benadering en coördinatie tussen alle betrokken instanties. De meeste stappen zouden hem nauwelijks enige inspanning hebben gekost. Hij had maar een paar telefoontjes hoeven plegen en een paar toespraken hoeven te houden, dan had hij de rest kunnen delegeren. Hij was er misschien van beschuldigd te voorzichtig te zijn, maar de meeste Amerikanen zouden gezond zijn gebleven, en nog veel meer zouden het overleefd hebben. In plaats daarvan worden staten gedwongen voor een veel te hoge prijs cruciale benodigdheden bij particuliere bedrijven te kopen.

Terwijl duizenden Amerikanen in eenzaamheid sterven, bejubelt Donald winsten op de effectenbeurs. Terwijl mijn vader alleen op zijn sterfbed lag, ging Donald naar de film. Als hij op enige manier van je dood kan profiteren, zal hij daar gebruik van maken, en vervolgens zal hij vergeten dat je dood bent.

Toen de pandemie haar derde en vervolgens vierde maand inging en het aantal doden tot in de tienduizenden steeg, begon in de media kritiek te klinken over Donalds gebrek aan medeleven met de overledenen en de dierbaren die ze achterlieten. Het simpele feit is dat Donald ten diepste niet in staat is om andermans lijden onder ogen te zien. Het zou hem vervélen als we hem de verhalen zouden vertellen over degenen die ons zijn ontvallen. Als hij de slachtoffers van Covid-19 zou erkennen, zou hij zich moeten associëren met hun zwakte, een eigenschap die hij als kind heeft leren verachten.

Als Donald verantwoordelijkheid nam, zou hij de schuld kunnen krijgen. Voor hem is altijd de enige optie geweest om positief te zijn en kracht uit te stralen, hoe misleidend ook, omdat hij zijn doodvonnis tekent als hij iets anders doet. Het korte leven van mijn vader is daar een bewijs van. Het land gaat nu gebukt onder dezelfde giftige positiviteit die zijn vader in het bijzonder toepaste om zijn wegkwijnende vrouw het zwijgen op te leggen, zijn stervende zoon te kwellen en de psyche van zijn favoriete kind, Donald J. Trump, onherstelbaar te beschadigen.

'Het gaat allemaal fantastisch. Toch, mop?'

Mary L. Trump, 'Te veel en nooit genoeg', Xander Uitgevers

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234