null Beeld

Matroesjka's

De eerste aflevering van 'Matroesjka's' begon met de koelbloedige executie van twee meisjes uit het voormalige Oostblok: hun afkomst kon je bij benadering uit hun wanhopige smeekbede opmaken. 't Was een harde, kille scène op een schimmige plek waar reguliere belastingbetalers bij nacht en ontij niets te zoeken hebben, in tegenstelling tot ratten, en zwerfkatten die, door honger gedreven, denken dat ze die ratten de baas zijn.

Redactie

Later zou blijken dat die meisjes, nadat ze de kogel hadden gekregen, ook nog eens onthoofd werden: we hadden onmiskenbaar te maken met een beroepskring die geen half werk duldt, en om die reden wel eens een ijverige psychopaat inschakelt voor wie vuil werk zijn lust en zijn leven is. De campingbewoner en spijtoptant Mike, gespeeld door Wim Opbrouck, zou die meisjeshoofden op een avond in zijn diepvries aantreffen, een verrassing tussen de diepgevroren frikadellen: hogerhand vond dat hij een lesje verdiende. Kenners van het genre weten dat smeken niet helpt in de nouvelle violence. In de echte vrouwenhandel wellicht ook niet.

'200'

De openingsscène was een goed begin, en wat volgde stelde mij ook niet teleur. Het morele geweld dat, naast slagen & verwondingen en moord, van vrouwenhandel zo'n smerige branche maakt, zinderde overal in door. Peter Van den Begin (foto) was voortreffelijk als Raymond Van Mechelen, hogerhand in deze serie: een Antwerpse capo met zakenbelangen in Litouwen, die zich in zijn Oost-Europese wingewesten als strak in het pak zittende impresario voordeed. Iemand met oog voor talent: bij het zien van een volslank meisje dat zich voor zijn zogenaamde auditie aanmeldde, merkte hij in het Antwerps op: 'Ik dacht dat ze hier geen eten hadden.' Wat goed dat Van den Begin nog eens op de televisie kan tonen dat zijn komische kant een keerzijde heeft. 'Did you miss uncle Ray?' vroeg hij met een Antwerps accent aan één van zijn prooitjes in Vilnius. Het klonk rechttoe, rechtaan griezelig. Alles wat Raymond Van Mechelen zei, wasemde gevaar uit - daarvoor hoefde hij niet eens zijn stem te verheffen.

null Beeld

Axel Daeseleire viel me ook gunstig op: hij speelde met de juiste flair het personage Jan, een type tuig dat je haast amusant zou kunnen noemen, zelfs sympathiek, als je je helemáál laat meeslepen, onuitstaanbaar sympathiek om precies te zijn; voor de vorm is hij garagehouder, maar tijdens de werkuren is hij het soort gangsterhulp over wie je op gezette tijden in de krant leest dat hij 'een oude bekende van het gerecht' is, iemand die al langer dan vandaag genoegen schept in een kat-en-muisspel met de politie, en een huiszoekingsbevel, het zoveelste, sportief kan opvatten. In het echt zou hij honderduit kunnen vertellen in 'De reporters'.

Ik geloof in dit geboefte en in de morsige sfeer waarin regisseurs Marc Punt en Guy Goossens het laten gedijen. En ik geloof nu al meer in 'Matroesjka's', in alle opzichten een misdaadserie van nú, dan ik ooit in 'Flikken', 'Witse', 'Aspe', 'Rupel' en 'Zone Stad' heb geloofd. Het geloof is er al, nu de hoop nog, en ten slotte: de liefde. Eventueel.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234