Matthew McConaughey zet op excellente wijze aidspatiënt neer in Dallas Buyers Club

Ooit maakte hij faam en fortuin als romantic lead in een rist romcoms – de ene nog kaziger dan de andere – maar sinds een jaar of vijf neemt voormalig sexiest man alive Matthew McConaughey enkel nog ‘serieuze’ rollen aan.

'Zó trots ben ik nog nooit op iets geweest.'

Die aanpak leverde hem in 2014 een Oscar op voor zijn hoofdrol in ‘Dallas Buyers Club’, een biografische film over de laatste jaren van Ron Woodroof, een bier slurpende, rodeo rijdende, grieten naaiende redneck die in 1985 tot zijn niet geringe verbazing te horen krijgt dat hij aids heeft – ‘Aids? Zoals Rock cocksucking Hudson?’ – en vervolgens een illegaal handeltje in experimentele medicamenten uit Mexico opzet. Het script deed al bijna twintig jaar de ronde in Hollywood, en was zegge en schrijve al 86 keer afgewezen door zowat alle studio’s, totdat McConaughey er zich mee ging bemoeien.

Matthew McConaughey «Toen ik het script voor het eerst las, wist ik meteen dat dit een kolfje naar mijn hand was. Een heteroseksuele Texaan die aids krijgt in een tijd dat geen mens precies wist wat die ziekte inhield: dat is al een verhaal op zich. En ondanks het feit dat hij enkel een diploma van de lagere school had – hij was elektricien – wist hij zichzelf in geen tijd om te scholen tot een expert op het gebied van aidsremmers. Dat deed-ie in wezen enkel voor zichzelf: Ron was een door en door egoïstische son of a bitch, die bovendien niets van homo’s moest weten. Dat maakt het spannend, want als hij iets wilde bereiken, móést hij wel met zijn medepatiënten samenwerken.»

- U bent maar liefst 20 kilo afgevallen om Ron Woodroof te spelen. Hoe hebt u dat klaargespeeld?

McConaughey «Heel simpel: door minder te eten. Twee keer per dag 150 gram vis; twee keer per dag een kopje groentesoep: dat was het. En dat gedurende vier maanden. Mijn gezinsleden zagen me geleidelijk veranderen en konden er dus aan wennen, maar kwam ik na die vier maanden iemand tegen die ik al lang niet meer gezien had, dan was de schok groot. Vergeet niet: ik was in die vier maanden ook amper buiten geweest, om er zo bleek mogelijk uit te zien. Alles voor de kunst, hè?»

- Over kunst gesproken: hoe is die overgang van mainstream romcoms naar kleinere arthousefilms eigenlijk precies tot stand gekomen?

McConaughey «Laat me om te beginnen zeggen dat ik me totaal niet schaam voor mijn romcomverleden. Er wordt vaak neergekeken op dat soort licht entertainment, maar echt waar: in een romcom spelen is verdomd moeilijk. ’t Is geen wonder dat het veel acteurs niet lukt.

»Maar om op je vraag te antwoorden: ik ben erin geslaagd door twee jaar vrijaf te nemen. Mijn vrouw en ik hadden net ons eerste kind gekregen, en ik dacht: ‘Laat ik anders gewoon eens een tijdje achteroverleunen: ik kan het me wel permitteren.’ Aanvankelijk kreeg ik nog aan de lopende band nieuwe romcomscripts opgestuurd – de meeste zeer goed betaald, enkele die ik niet eens zo slecht vond. Maar vanaf het moment dat mijn impresario eindelijk begon te begrijpen dat ik het méénde, kreeg ik minder en minder scripts opgestuurd, totdat ik er op het einde letterlijk géén meer kreeg. Vervolgens gebeurde er een tijdlang niets, en toen gebeurde alles tegelijk: mijn impresario kreeg een telefoontje van William Friedkin, en daarna eentje van Stephen Soderbergh, en vervolgens eentje van Lee Daniels. Ik ben op de voorstellen van die drie regisseurs ingegaan – ik zei: ‘yep’, ‘yep’ en ‘yep’ – dus niet veel later had ik een rol in ‘Killer Joe’, in ‘Magic Mike’ en in ‘The Paperboy’. Op geen van die rollen had ik gejaagd: ’t was alsof het doel de pijlen had aangetrokken.

»En ja: die rollen hebben als het ware de rode loper uitgelegd voor ‘Dallas Buyers Club’, de eerste film waar ik écht mijn ziel en zaligheid in heb kunnen leggen. Zó trots ben ik nog nooit op iets geweest.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234