Matthias Casse: ‘Ik wéét dat Toma, met zijn 20 kilo meer, sterker is. Maar toch zal ik er op training alles aan doen om hem te kloppen.’ Beeld Humo
Matthias Casse: ‘Ik wéét dat Toma, met zijn 20 kilo meer, sterker is. Maar toch zal ik er op training alles aan doen om hem te kloppen.’Beeld Humo

Tenoren voor TokioToma Nikiforov & Matthias Casse

Matthias Casse behaalt bronzen medaille op Olympische Spelen: ‘Het is niet de sterkste of diegene met de beste techniek die automatisch wint’

Ze zijn zeldzaam, de atleten die hun ambities zo fel durven uit te spreken als judoka’s Toma Nikiforov (28) en Matthias Casse (24). Ze draaien niet graag rond de pot, dus zeiden ze resoluut dat ze voor goud te gaan in Tokio. Voor Casse werd het uiteindelijk een bronzen medaille, na een knappe ippon tegen Georgiër Tato Grigalasjvili. Nikiforov waagt donderdagochtend zijn kans. Humo sprak beide judoka’s voor hun vertrek.

Beiden zijn ze geboren om te vechten, en niets kan hen uit balans brengen, op of naast de tatami. Alleen het vooruitzicht in Japan te vechten, nochtans de bakermat van het judo, biedt weinig enthousiasme. ‘Het wordt een catastrofe. Japanners gaan door het lint als je één van hun regeltjes breekt.’

Casse is het wonderkind van het judo. Sinds vorige maand ook regerend wereldkampioen in de klasse tot 81 kilogram, en geroemd als de compleetste judoka ter wereld. Onverstoorbaar en met een verfijnde techniek gooit hij zijn tegenstanders tegen de mat. Nikiforov doet het eerder op temperament, en werd in het verleden als un chien fou, een dolle hond, omschreven. Maar recente successen op grote toernooien en een gouden medaille op het EK bewijzen dat de breedgeschouderde judoka, die vecht in de gewichtsklasse tot 100 kilogram, zijn emoties onder controle heeft. Hij is een figuur naast wie je onmogelijk kunt kijken: ooit vroeg hij zijn vrouw tijdens het BK voor een volle judozaal ten huwelijk. Zijn vader, voormalig judoka Nickolay Nikiforov, weet zijn persoonlijkheid raak te typeren: ‘Quand mon fils aime, il aime fort. Et quand il s’énerve, il s’énerve fort.’ Sinds de Brusselaar vorig jaar overstapte naar de Vlaamse Judofederatie, traint hij samen met Casse en wordt hun band alleen maar hechter.

MATTHIAS CASSE «We zijn vrienden, het klikt tussen ons.»

TOMA NIKIFOROV «Ik weet dat ik kan rekenen op Matthias. Ik zie hem soms meer dan mijn gezin. Op stage slapen, eten en zweten we samen.»

CASSE «Onze band gaat heel diep. We steunen elkaar door dik en dun. Als atleet heb je dat gevoel nodig.»

HUMO Toma, je zou dankzij Matthias een kalmere, meer berekende judoka zijn geworden.

NIKIFOROV «Sinds ik met Matthias en zijn coach Mark van der Ham train, is er inderdaad veel veranderd. Matthias is tactisch enorm sterk: hij is sluw en uitgekookt. Hij heeft een plan en daar houdt hij zich aan, terwijl ik vroeger te furieus van start ging. Nu neem ik minder risico’s en dat rendeert: ik won goud op het Europees kampioenschap.»

CASSE «Daar was je fenomenaal! De balans tussen je tactiek en je intuïtie was perfect. Als je het ook zo doet op de Spelen, sta je sowieso op het podium.»

NIKIFOROV «Hij heeft gelijk (lacht)

HUMO Heb je nog zaken opgestoken van Matthias?

NIKIFOROV (lacht) «Hij helpt me om op te staan ’s morgens. Ik raak niet makkelijk uit mijn bed. Ik heb lange tijd alleen getraind en gereisd, en dan is het moeilijk om gemotiveerd te blijven. Het doet deugd om tegen een andere judoka te kunnen zeggen: ‘Verdomme, het doet overal pijn.’ Als hij dan antwoordt: ‘Bij mij ook’, helpt dat om door te zetten, ook al ben je uitgeput.»

HUMO Matthias, wat heb jij geleerd van Toma?

CASSE «Ik ben nu veel meer op mijn gemak. Toma lacht veel en loopt zelfs op wedstrijddagen ontspannen rond. Dat helpt enorm. Ik was vroeger té geconcentreerd: dat kun je niet blijven volhouden. Neem nu de Spelen: we leven daar al vijf jaar naartoe. Op den duur wordt het mentaal zwaar om er alles voor te doen en te laten. Door ons te amuseren, gaan we beter met de situatie om. Toma heeft me leren lachen.»

HUMO Toma, jij lacht zelfs ‘geforceerd’ tussen de kampen in. ‘Om mijn hersenen tot rust te brengen,’ zeg je daarover.

NIKIFOROV «Voor een gevecht ben ik dikwijls gestrest en reageer ik geprikkeld. Daarom probeer ik zoveel mogelijk te lachen, dan denken mijn hersenen dat ik tevreden ben. Zo raak ik weer ontspannen. Dat is nodig, want als ik zenuwachtig ben, maak ik fouten vanaf de eerste minuut.»

HUMO Ontspannen blijven is ook de gouden raad van ex-judoka Dirk Van Tichelt. Door de stress verloor hij een medaille op de Spelen van Londen in 2012, vertelde hij me.

CASSE «Dirk verloor toen van judoka’s van wie hij nóóit mocht verliezen. Door de spanning, maar ook omdat hij te zeker was van zijn stuk. Op de Spelen van Rio, vier jaar later, is het hem wel gelukt. Omdat hij zich toen wél heeft geamuseerd op de tatami: hij had zijn les van Londen geleerd.

»Ik mocht als Dirks sparringpartner mee naar Rio: ik heb de hele cinema gezien, ik weet nu hoe ik het moet aanpakken. Maar de Spelen blijven héél speciaal. Je doet er járen alles aan om net die ene dag goed te zijn. ‘Ik ben hier om me te amuseren,’ is dan makkelijk gezegd. Maar ik weet dat ik iedereen kan verslaan. Ik ben klaar om te vechten.»

NIKIFOROV «Ik ook.»

HUMO Jullie zelfvertrouwen is indrukwekkend.

NIKIFOROV «Als je niet zeker bent van jezelf, kun je onmogelijk winnen.»

CASSE «Als je je tegenstander vastneemt, voel je meteen of hij gestrest is.»

HUMO Hoe dan precies?

CASSE «Hij reageert trager, of hij aarzelt om een beweging in te zetten. Dan is het ook makkelijker om te anticiperen. Als iemand aanvalt tegen 100 procent, gebeurt alles zo snel en met zoveel kracht dat het haast onmogelijk is om eraan te ontsnappen.»

HUMO Proberen sommige tegenstanders je voor het gevecht uit je concentratie te halen?

NIKIFOROV «Zij die vooraf show verkopen, zijn doorgaans het bangst.»

CASSE «Mij kan het niet schelen als ze het proberen. Voor de wedstrijd kruip ik in mijn bubbel, en ben ik volledig in mezelf gekeerd. Alleen mijn trainer hoor ik dan nog.»

NIKIFOROV «Ik blijf praten. Liefst zelfs over dingen die niks met judo te maken hebben. Daardoor blijf ik onthecht en cool. Want je moet ook nog naar de weging, en soms moet je plots van kimono veranderen omdat ze een bloedvlekje hebben ontdekt – allemaal zaken die je uit je concentratie kunnen halen. Als je de tatami betreedt, voel je een immense druk, maar eens je begint, word je vanzelf weer rustig.»

CASSE «Al die uren op de tatami zorgen ervoor dat alles vertrouwd aanvoelt, en dat we de dingen doen zonder na te denken.»

Toma Nikiforov: ‘In Bulgarije denken ze dat ik een echte Bulgaar ben, maar ik draag al het goede van België in mij. Ik ben hoffelijk en voorstander van gelijke rechten.’ Beeld Mathieu Golinvaux
Toma Nikiforov: ‘In Bulgarije denken ze dat ik een echte Bulgaar ben, maar ik draag al het goede van België in mij. Ik ben hoffelijk en voorstander van gelijke rechten.’Beeld Mathieu Golinvaux

TRANEN IN RIO

HUMO Jullie zeggen: in Tokio telt alleen de eerste plaats. Zal brons of zilver dan een ontgoocheling zijn?

NIKIFOROV «Wij vechten niet voor brons of zilver, dat is niet onze mentaliteit. Wij zijn ook niet het type dat zegt: ‘Ik ben al blij dat ik mag meedoen.’ Nee, we gaan voor het allerhoogste: goud.»

HUMO Zeker bij jou, Matthias, gaan we er van uit dat die gouden medaille een zekerheid is. Je bent de nummer 1 van de wereld.

CASSE «Makkelijk gezegd, maar in het judo kun je niet voorspellen wie gaat winnen. Het is niet de sterkste of diegene met de beste techniek die automatisch wint.»

NIKIFOROV (ferm) «Absoluut.»

CASSE «Judo is zelfs de meest onvoorspelbare sport van allemaal. Eén kleine fout, een halve seconde niet opletten, en het is gedaan.»

NIKIFOROV «Door die wereldranking denken ze judo te kunnen vergelijken met tennis. Maar in het tennis mag je de eerste twee sets staan slapen, zo lang je de volgende drie maar wint. Als je bij ons één seconde slaapt, mag je inpakken.»

CASSE «Au revoir.»

NIKIFOROV «Wij gaan er dus niet zomaar van uit dat de buit al binnen is. In Rio was ik reekshoofd, en had ik net medailles gehaald op het EK en het WK. Iedereen dacht dat ik het ook wel zou flikken op de Spelen. Ikzelf ook, ik was nog jong. Daarom is het niet gelukt.

»In mijn interview na die verloren achtste finale was ik nóg aan het huilen: ik kon gewoon niet stoppen. Dat heb je met de Spelen: als je verliest, is het een enorme nederlaag. Maar als je wint, is het de overwinning van je leven.»

HUMO Dat interview raakte me, je stortte minutenlang je hart uit.

NIKIFOROV «Na Rio ben ik door een moeilijke periode gegaan. Ik dacht: ik vertrek meteen voor een maand op vakantie naar Bulgarije, ga me ontspannen en verwerk het zo wel even. Maar ik liep er geïrriteerd rond, en bleef ontzettend boos op mezelf, omdat ik er niet in geslaagd was een medaille te halen. Zodra iemand over judo begon, werd ik agressief. Ik sliep ook amper en trainde elke dag in de fitness met gewichten, omdat ik zo dacht mijn fout van Rio te boven te kunnen komen. Op den duur zag ik eruit als een beest, en verklaarde iedereen me gek.

»Terug in België weigerde ik alle interviews. Alleen al de gedachte aan de vraag: ‘Wat kun je kwijt over Rio?’ deed me ontploffen. Ik had na de wedstrijd mijn ziel blootgelegd: wat wil je nog meer? Maar dat is typisch België: hier houden ze ervan om het mes in de wonde nog eens om te draaien.»

HUMO Met dat interview heb je veel sympathie gewonnen. Het publiek begreep hoe groot jouw wil om te winnen was.

NIKIFOROV «Met alle respect, maar het publiek kan dat niet begrijpen. Je moet het meegemaakt hebben. Zelfs mijn vader, die aan EK’s en WK’s heeft deelgenomen, maar niet aan de Spelen, begrijpt niet hoe groot de druk was, en waarom ik die fouten heb gemaakt tijdens mijn kamp.»

CASSE «Dat is het: door de druk doe je plots dingen die je anders niet doet.»

NIKIFOROV «Ik weet dat het mijn eigen fout was, en daarom was ik zo kwaad op mezelf. Niet op mijn trainer, of iemand anders. C’était moi qui a fait le con

HUMO Je bent hard voor jezelf.

NIKIFOROV «Als je niet hard bent voor jezelf, bereik je niks in onze sport.»

Matthias Casse: 'De Belgische jongeren zijn te soft. Ze zijn alleen bezig met hun uiterlijk en gsm. Ik maak me zorgen over de volgende generatie judoka’s.' Beeld RJ Sports Marketing
Matthias Casse: 'De Belgische jongeren zijn te soft. Ze zijn alleen bezig met hun uiterlijk en gsm. Ik maak me zorgen over de volgende generatie judoka’s.'Beeld RJ Sports Marketing

HUMO Dirk Van Tichelt zei nog over jullie: Toma en Matthias zijn échte vechters.

CASSE «Dat is iets dat je in je moet hebben. Je kunt het niet trainen. Het zit in je hoofd en in je hart. Wij willen allebei een groot kampioen zijn. Ik wéét dat Toma, met zijn 20 kilo meer, sterker is. Maar toch zal ik er op training alles aan doen om hem te kloppen (lacht). Alleen als ik hem kan werpen, ben ik tevreden. Het is hard tegen onzacht, maar wij genieten daarvan.»

HUMO Toma, bij jou weet ik waar die mentaliteit vandaan komt: je bent bijna op de tatami geboren en woonde als kind boven de judoclub van je ouders in Schaarbeek.

NIKIFOROV «In de club van mijn vader zag ik als kind hoe al die mannen als bezetenen de strijd aangingen, en het uitschreeuwden als ze wonnen. Om nadien weer de beste vrienden te zijn. Ik wist meteen: dát wil ik later ook doen. Bovendien kon je maar beter geen schrik hebben in de wijk in Brussel waar ik ben opgegroeid, of je werd opgegeten.

»Het is ook een kwestie van opvoeding. Matthias heeft drie broers: Jeroen is een beloftevolle judoka, Robin en Vincent zijn Europees kampioen acrogym. Dan weet je: daar is van thuis uit een echte winnaarsmentaliteit meegegeven. Dat is anders dan bij de meeste families.»

CASSE «Mijn broers en ik wilden als kind al elk spelletje winnen, het maakte niet uit wat het was. We klommen niet gewoon in een boom, nee: het was om het eerst tot in de kruin. En we hebben ook altijd met elkaar gevochten. Als je zo opgroeit, kweek je een andere mentaliteit.»

BIJ DE MAFFIA

HUMO Toma, jij bent heel genereus in je emoties en je springt ook graag in het oog. Is dat je Bulgaarse origine?

NIKIFOROV «Absoluut. De Bulgaarse cultuur verschilt erg van de Belgische. We houden ervan om met veel mensen rond een tafel samen te komen om veel te eten, te drinken en te zingen, en vooral: uitgebreid te discussiëren. We vallen graag op, en dat zie je zeker aan mij. Mijn ouders hebben destijds de kans gekregen om in België een beter leven uit te bouwen, maar ik heb de Bulgaarse mentaliteit wel meegekregen. Als ik naar het geboorteland van mijn ouders ga, denken ze daar zelfs dat ik een echte Bulgaar ben. Maar ik draag ook al het goede van België in mij. Ik probeer altijd hoffelijk en beleefd te zijn, en ben voor gelijke rechten. Bulgaren willen vooral tonen dat ze bij de maffia horen, en vinden vrouwen ondergeschikt aan de man. Ik zeg altijd: ‘Je reste toujours le bulgare sauvage, mais bien éduqué.’ (lacht)

»Het is vreemd: Bulgarije is één van de armste landen van Europa, maar de bars en de discotheken zitten altijd overvol, de mannen rijden met blitse wagens, en vrouwen lopen te pronken met borstvergrotingen en opgespoten lippen. Ik begrijp niet hoe ze zich dat kunnen veroorloven. Ik trek er na de Spelen sowieso voor een lange periode naartoe.»

HUMO Je zou Matthias eens moeten meenemen.

NIKIFOROV «Dat is het plan: na Tokio neem ik hem mee.»

CASSE «Ik heb er nu al zin in! (lacht)»

HUMO Echt?

CASSE «Ik heb nog niks geboekt. Veel hangt af van mijn resultaat op de Spelen en hoe ik me zal voelen.

»Ik ben vooral toe aan rust. De afgelopen vijf jaar waren loodzwaar – zeker sinds corona.»

HUMO Wedstrijden werden afgelast, en het was onmogelijk om nog fatsoenlijk te trainen. Sinds de eerste lockdown trainden jullie in strikte afzondering, terwijl jullie tegenstanders nauwelijks werden gehinderd door covidmaatregelen. Weegt dat nog door?

CASSE «Ja, toch wel. Na een tijdje mochten we wel op stage, maar zaten we ook veel in quarantaine. Tijdens de eerste kampen waren we daardoor niet op niveau. We kunnen nog altijd niet tegen de beste tegenstanders oefenen.»

NIKIFOROV «Ik kwam ook uit een moeilijke periode, met verschillende operaties aan mijn knieën en schouders. Dat woog enorm op me.»

HUMO Die blessures waren traumatiserend, heb je eens gezegd.

NIKIFOROV «Je moet weten: in het judo is het de normaalste zaak dat je pijn hebt. Een training zonder pijn bestaat niet.»

CASSE «Dat zou een teken zijn dat je niet goed getraind hebt.»

NIKIFOROV «Maar na die operaties had ik voortdurend pijn – als ik sliep, als ik at, als ik trainde. Ik raakte psychologisch geblokkeerd. Want ik wist: ik moet van nul herbeginnen en nog méér trainen, waardoor ik nog meer pijn zal voelen. Dat beeld schrikte me zodanig af, dat ik verlamde van angst. Niks kon ik nog.

»Veel mensen hebben me toen afgeschreven, ze zagen me niet meer staan. Toen ik opnieuw begon te winnen, kreeg ik plots weer berichten van hen. Maar ik heb niemand geantwoord.»

CASSE «Klote, dat het zo moet gaan.»

NIKIFOROV «In topsport zijn er niet veel die je bon courage wensen. Ze schuiven je liever meteen aan de kant.»

HUMO Je hebt een onwaarschijnlijk karakter, Toma.

CASSE «Mentaal is hij van staal, niet normaal. Toen hij eindelijk zou terugkeren in competitie, ging tijdens de laatste training zijn schouder uit de kom. Het was muisstil, we dachten allemaal: nee, niet opnieuw.»

NIKIFOROV «Als je je eindelijk weer normaal voelt, is het weer van dat. Opnieuw onder het mes, opnieuw al die sessies bij de kine. Mijn plaats is op de tatami, om Matthias een pak slaag te geven, en niet op de tafel van een fysiotherapeut.»

HUMO Je moet een man beoordelen op het aantal keer dat hij weer rechtkrabbelt, niet op het aantal keer dat hij op de grond ligt.

NIKIFOROV «Zo is het. Gelukkig is in die periode mijn dochter geboren. Wat niet zoveel heeft veranderd voor mij, behalve dat ik nu in de woonkamer slaap: ze huilt nogal veel ’s nachts (lacht). Mijn vrouw zegt: ‘Jij moet je 100 procent op je judo kunnen focussen.’ Ze heeft op hoog niveau geworsteld, ze kent de stiel.»

Toma Nikiforov: 'Na mijn nederlaag in Rio heb ik mijn ziel blootgelegd. Maar in ons land draaien ze het mes in de wonde dan graag nog eens om.' Beeld AFP
Toma Nikiforov: 'Na mijn nederlaag in Rio heb ik mijn ziel blootgelegd. Maar in ons land draaien ze het mes in de wonde dan graag nog eens om.'Beeld AFP

JAPANSE ROBOTS

HUMO Is het bijzonder dat de Olympische Spelen in Japan plaatsvinden, de bakermat van het judo?

CASSE «Niet echt. We zijn al veel in Japan geweest, en zullen er nog veel naartoe gaan. Bovendien zal de sfeer niet opperbest zijn: door de coronacrisis zit de schrik er goed in bij de Japanners.»

NIKIFOROV «Er waren al zoveel regels in Japan, en door covid zullen de protocollen nog strenger zijn. De covidmanager van de Belgische delegatie zei het al: het wordt waanzin, een regelrechte catastrofe. Ik was triest toen ik vernam dat de Spelen in Tokio plaatsvonden: je n’aime pas le japon

HUMO Waarom niet?

NIKIFOROV «Japanners zijn robotten, allesbehalve open van geest. Ze trekken een lijn, en als je het waagt om erover te gaan, reageren ze als gekken. Dan betekent dat het einde van de wereld voor hen.

»Het is er wel erg proper, dat is wel fijn (lacht)

CASSE «Japan is een bureaucratie, alles is er strikt georganiseerd. Door corona komen ze in een uitzonderlijke situatie, en ze weten niet hoe ze zich moeten aanpassen aan nieuwe situaties. We zullen van het kastje naar de muur worden gestuurd om de nodige papieren te pakken te krijgen. Dat zal op ons wegen.»

HUMO De Japanse judoka’s hebben ook een thuisvoordeel, wordt algemeen aangenomen.

NIKIFOROV «Ze zijn altijd bevoordeeld, dat is de waarheid.»

HUMO Waarom?

CASSE «Omdat ze Japanner zijn.»

NIKIFOROV «Omdat het judo daar is uitgevonden.»

CASSE «Een Japanner kun je niet bekampen met je normale judo, zoals bij een andere tegenstander. Dan win je nooit. Je moet ze blokkeren, zodat ze je hun wil niet kunnen opleggen. Het zijn telkens harde gevechten.»

HUMO Met welke tegenstanders houden jullie het meest rekening?

CASSE «De Georgiërs, de Russen, de Japanners, de Oezbeken… Er zijn niks dan favorieten.»

NIKIFOROV «Bij elke competitie is het podium helemaal anders, dat zegt genoeg. Iemand die 19de staat op de wereldranking is dikwijls even sterk als het nummer 4. Je mag niemand onderschatten. Vroeger zagen we een gevecht tegen een Zweed als een opwarmertje, maar vandaag zijn dat echte Vikingen die vechten alsof hun leven ervan afhangt.»

CASSE «Het judo is zich blijven ontwikkelen, het niveau is hoger dan ooit. Het is een mondiale sport geworden – in India, bijvoorbeeld, is het echt aan het boomen. Ik vind het spijtig dat er in België zo weinig aandacht is. Wielrennen en voetbal worden door je strot geramd. Iemand als Remco Evenepoel is niet weg te slaan uit het nieuws, ongeacht zijn resultaten. Mensen denken dat er maar twee sporten bestaan.»

Matthias Casse: ‘Als kind werd ik agressief als ik een spelletje verloor. Maar in judo leer je beheerst omgaan met emoties. Het is een sport van respect.’ Beeld BELGAIMAGE
Matthias Casse: ‘Als kind werd ik agressief als ik een spelletje verloor. Maar in judo leer je beheerst omgaan met emoties. Het is een sport van respect.’Beeld BELGAIMAGE

HUMO In het Belgische judo wordt weleens gezegd dat onze Westerse maatschappij te zacht is geworden. Daarom zouden landen waar het dagelijkse leven nog hard is, zoals Rusland, in het voordeel zijn.

NIKIFOROV «Ik vind onze huidige generatie jongeren niet weerbaar genoeg, een beetje te soft zelfs. Ze zijn vooral bezig met zichzelf en hoe ze eruitzien. En ze converseren liever via hun telefoon dan te praten met hun familie.

»Judo is een heel moeilijke sport, waarbij je ook nog eens de hele tijd klappen krijgt. Dan mag je niet lichtgeraakt zijn. Dus ja, ik maak me zorgen over de volgende generaties judoka’s in België. De mensen in de clubs klagen dat er veel minder interesse is. Jongeren kiezen voor makkelijke sporten.»

CASSE «Daarom ook dat padel hier zo populair is, hè. Het is makkelijker dan tennis: iedereen kan het spelen (lacht).

»Nu, ik durf niet te zeggen dat het aan onze huidige maatschappij ligt, Toma. Ik ben daar voorzichtiger in. Als ik praat met leeftijdsgenoten, denk ik weleens: wees nu toch eens wat harder en bijt door. Maar dan bedenk ik dat ik mezelf niet als maatstaf mag nemen: ik ben misschien wel té hard. Ik ben op mijn elfde begonnen aan de topsportschool, en van die groep ben ik de enige die vandaag nog overblijft. Velen willen een topsportcarrière, maar stoppen ermee als ze zien hoeveel opofferingen er nodig zijn.»

NIKIFOROV «Er is een verschil tussen willen en kunnen. Maar sport is voor mij niet louter trainen en aan wedstrijden deelnemen. Nee, het is een levenshouding. Een medicijn ook: het brengt me meer positieve dingen bij dan negatieve.»

CASSE «Zeker in het judo, een sport die gebaseerd is op respect. Voor een gevecht moet je agressief zijn, maar toch gecontroleerd. En dat zijn zaken die je meeneemt naar de rest van je leven.»

FILOSOFIE

HUMO Maakt judo een beter mens van je, zoals men beweert?

NIKIFOROV «Heel zeker. Zonder judo zou ik vandaag minder rijk zijn. En dan heb ik het niet over het financiële, want daar kan ik formeel in zijn: als ik voor een andere carrière had gekozen, zou ik nu meer geld hebben. Nee, dan bedoel ik: zonder judo zou ik niet de persoon geworden zijn die ik vandaag ben.»

CASSE «Als kind werd ik agressief als ik een spelletje verloor. Ik kon het geen plaats geven. In het judo leer je dat je na een nederlaag boos mag zijn op jezelf, maar niet op anderen. Jijzelf bent in de fout gegaan, dus moet je er de verantwoordelijkheid voor nemen en je emoties controleren. In onze sport steek je veel levenslessen op. Ik geloof oprecht in de waarden en de filosofie van het judo. Op training beginnen we met een buiging naar elkaar. Dat is niet zomaar een gebaar voor ons, daar zit een betekenis achter.»

HUMO ‘Judo sloopt je lichaam, en je verdient er niks mee. Je moet gek zijn om het te doen,’ zegt Van Tichelt. Is het dan een roeping of zelfs een verslaving?

NIKIFOROV «Het wordt alleszins een verslaving. Soms ben ik doodop na een zware training en ga ik naar huis om te rusten. Maar dan overvalt me meteen het gevoel: wat zit ik hier te doen? Ik wil op de mat staan en vechten! Dirk heeft gelijk: je moet gek zijn.»

CASSE «Elke ochtend opstaan en zin hebben om pijn te lijden: dat is niet normaal, zeker? (lacht)»

HUMO Is er een onderlinge concurrentie?

CASSE «Zeker, vooral als we kaarten (lacht). Maar in het judo is het anders. Op het EK had ik net zilver gewonnen en heb ik hem staan aanmoedigen als een gek. Dan wil ik dat hij het beter doet dan ik.»

NIKIFOROV «Als Matthias moet vechten, ben ik enorm gestrest. Dan schreeuw ik me schor vanop de tribune.»

HUMO Toma, zou een medaille ook een hommage zijn aan je vader, die niet kon deelnemen aan de Olympische Spelen van Barcelona in ’92 voor Bulgarije?

NIKIFOROV «Nee. Met alle respect voor zijn carrière: ik doe het voor mezelf.»

HUMO Waarom doe jij wat je doet, Matthias?

CASSE «Op mijn 6de ben ik met judo begonnen. Geen idee waarom, maar ik haalde er veel plezier uit. Vervolgens ging ik naar de topsportschool. En vanaf dan wilde ik nog maar één ding: olympisch kampioen worden. Het is een droom waarvoor ik elke dag leef. En dat doe je voor jezelf. Mocht je het voor iemand anders doen, kun je onmogelijk dezelfde drive hebben.»

HUMO Toma, als ze Matthias de Messi van het judo noemen, ben jij dan de Cristiano Ronaldo?

NIKIFOROV «Ik hou er niet van dat je ons vergelijkt met voetballers. We zijn Matthias en Toma – judoka’s. Ik heb niks met voetbal. Tenzij je me één tiende van hun salaris geeft. Dan kunnen we praten (lacht)

CASSE «Dat zou al een serieuze loonsverhoging zijn, laat maar komen!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234