Matthias Schoenaerts over 'The Drop': 'Ik geloof niet in het heldenverhaal'

U hebt ondertussen alles al gelezen over de films waar Matthias Schoenaerts níét aan zal meewerken. Maar wat hij de laatste tijd wél allemaal heeft uitgevreten – en vooral ook: met wie – krijgt u binnenkort écht te zien. Geloof ons, Schoenaerts wordt de komende maanden een vaste klant op uw bioscoopscherm.

‘Jake! Jake! Look over here, Jake! Bill! Here, Bill!’ In Toronto is het begin september nooit helemaal duidelijk of je in een hondenkennel of op de rode loper van het belangrijkste filmfestival van Noord-Amerika staat. Alle persmuskieten, -krekels en -luizen blazen er tien dagen lang verzamelen om zich te vergapen aan een eindeloze stoet Hollywoodsterren die er hun Oscarkansen gevoelig komen verhogen. Zoals Jake Gyllenhaal, volgens sommige vakbladen de ster van de avond. Of Bill Murray, volgens ons de ster van elke avond. En dan plots ook ‘Matéas! Mètias! Matt! Matt!’ De muur van fotografen raakt het niet eens over de uitspraak van zijn naam, maar ze kennen hem inmiddels wel.

Matthias Schoenaerts is naar Toronto gevlogen om samen met regisseur Michaël R. Roskam, misdaadschrijver Dennis Lehane, de weduwe van James Gandolfini, en zijn nog levende tegenspelers Tom Hardy en Noomi Rapace de wereldpremière van ‘The Drop’ bij te wonen. Wat in feite zoveel betekent als een halfuur lang over de rode loper draven, even naar het opgekomen galapubliek wuiven voor de film begint, acte de présence geven op de afterparty, vroeg opstaan om voor de middag een paar rondetafels met telkens acht tot tien journalisten te trotseren, en na de middag exclusieve interviews te geven aan serieuze bladen als Humo.

Schoenaerts lijkt er al aan gewend. De ochtend na de première begint hij aan zijn eerste rondetafelgesprek.

In de kamer ernaast zit Michaël R. Roskam er nog wat onwennig bij, zeker in vergelijking met de overdreven zelfverzekerde Dennis Lehane, met wie hij die ochtend interviews geeft. De auteur kent het klappen van de zweep: hij heeft dit al eerder gedaan voor ‘Mystic River’ van Clint Eastwood, ‘Gone Baby Gone’ van Ben Affleck en ‘Shutter Island’ van Martin Scorsese. Niemand verwacht dat ‘The Drop’, gedraaid met een naar Amerikaanse normen bescheiden budget van tien miljoen dollar, de kaskraker van de herfst wordt. Hij komt in de VS ook uit begin september, een traditiegetrouw rustige maand waarin studio’s kleinere genrefilms in de bioscoop, euh, droppen, in de hoop dat ze een publiek vinden. Roskam heeft ten tijde van ‘Bullhead’ – zoals ‘Rundskop’ in de VS heet – natuurlijk ook interviews gegeven, maar dit is toch van een ander kaliber. Voor hem kan deze film een springplank zijn naar meer. En het is een publiek geheim dat de passage in Toronto ook moet dienen om James Gandolfini postuum aan een – terechte – Oscarnominatie te helpen.

De acteur uit ‘The Sopranos’ speelt in ‘The Drop’ de gerant van een bar in handen van de Tsjetsjeense maffia. ‘Een rol die iederéén wou hebben,’ vertelt Lehane.

Michaël R. Roskam «Ik kreeg constant telefoontjes van agents, soms had ik zelfs nog nooit van hun cliënten gehoord. Maar er zaten ook een paar écht grote namen tussen. Alleen: ik had mijn zinnen gezet op James.»

Dennis Lehane «Toen hij uiteindelijk had toegezegd, heb ik meteen een hoop dialogen bijgeschaafd. De manier waarop hij Bargoens omzette in een symfonie, dat was gewoon magisch.»

Roskam «Zijn dood heeft zowel op mij als op het creatieve proces gewogen. De postproductie was tegelijk een soort rouwproces.»

HUMO Zijn er nog momenten geweest dat je met de handen in het haar zat?

Roskam «Ik heb me in het begin wel afgevraagd of ik een verhaal over mensen uit Brooklyn zou kunnen vertellen. Ik kende die wereld niet. Mijn grote geluk was dat ik aan de preproductie ben begonnen door in Brooklyn op zoek te gaan naar de bar waar het verhaal zich afspeelt, en laat dat nu toevallig dé manier zijn om een gemeenschap beter te leren kennen: op café gaan. Hoe meer bars ik aandeed – en ik heb er in een paar weken tijd ontzettend veel afgeschuimd – hoe meer vertrouwen ik kreeg.»

HUMO Ze noemen dat een alcoholprobleem.

Roskam (lacht) «Er kwamen wel wat biertjes bij kijken, ja. En pizza! Vooral toen ik met Tom (Hardy, bekend uit ‘The Dark Knight Rises’ en straks ook de remake van ‘Mad Max’, red.) bij een paar ex-politieagenten en brandweermannen thuis langsging om poker te spelen, zodat hij kon horen hoe ze tegen elkaar spraken. Tom is Brits, Noomi is Zweeds en Matthias komt uit België, dus ik vond het belangrijk om hen ook in die wereld onder te dompelen. Maar wat mij uiteindelijk nog het meest vertrouwen heeft gegeven, was dat ik op een bepaald moment ontdekte dat ‘Eendraght maeckt maght’ nog steeds het motto is van Brooklyn. In het Nederlands! Zo anders was het dus in feite ook weer niet.»

HUMO Dennis, had jij er van meet af aan een goed oog in?

Lehane «Eerlijk: ja. Ik had ‘Bullhead’ gezien, dus ik wist dat Michaël kan regisseren, en dat is ook nu weer gebleken. Twee van mijn favoriete Amerikaanse misdaadfilms, ‘Witness’ en ‘Donnie Brasco’, zijn bovendien gemaakt door buitenlanders: de eerste door een Australiër (Peter Weir, red.) en de tweede door een Brit (Mike Newell, red.). Er valt dus sowieso iets te zeggen voor die blik van een buitenstaander. En de film ziet er Amerikaans uit, hoor. Er is geen enkel moment waarop je denkt: ‘That was rather Flemish.’»

Roskam «Ik ben natuurlijk ontzettend beïnvloed door de Amerikaanse cinema, en ik heb ‘The Drop’ geregisseerd zoals Frank Capra de misdaadfilm ‘Taxi Driver’ zou hebben geregisseerd of Martin Scorsese het bijna-sprookje ‘It’s a Wonderful Life’. Ik geef dat ook grif toe. Ik hoef niet zo nodig het warm water opnieuw uit te vinden.»

Lehane «Het warm water?»

Roskam «Dat is Vlaams. Wat zeggen jullie dan?»

Lehane «Wij vinden het niet nodig om het wiel opnieuw uit te vinden.»

Roskam «Ah, oké. Wij hebben nog geen wielen in België (lacht).»

HUMO Intussen hebben we wel al een internationaal bekende acteur. Heeft Matthias jou overtuigd, Dennis?

Lehane «Nog los van het feit dat hij het beste Brooklyn-accent heeft in de film – op James Gandolfini na – is zijn vertolking zonder meer subliem. Ik heb hem nooit over Eric Deeds, zijn personage, gesproken, maar alles wat ik erin heb gestoken, heeft Matthias er ook uitgehaald.

»Eric is veruit het meest tragische personage van de film: hij is angstaanjagend en gewelddadig. Maar hij is zich ook bewust van het feit dat hij gek aan het worden is, en hij weet niet wat hij ertegen kan doen, behalve wild om zich heen schoppen – wat hij dan ook doet.»

Gewond dier

De vertolking van Schoenaerts is de Amerikaanse en Britse filmcritici niet ontgaan, maar de meeste aandacht gaat naar Gandolfini en Hardy. De eerste speelt een uitgerangeerde onderwereldfiguur, de tweede staat hem bij. Als hij tenminste niet met de hond bezig is die hij in de vuilnisbak van een knappe buurvrouw heeft gevonden. Probleem: zowel de hond als de buurvrouw behoorden vroeger toe aan Eric Deeds. Zo ziet die laatste dat in elk geval.

Matthias Schoenaerts «Je zult mij niet horen zeggen dat het een fijne kerel is, maar ik lees overal dat hij de slechterik is, terwijl ik hem helemaal niet zo zie. Oké, dat is zijn functie in het verhaal, maar dat is niet wie hij ís. Ik ga altijd op zoek naar wat iemand kwetsbaar maakt, en dat was hier niet eens zo moeilijk: hij is een gewond dier – iets wat we in feite allemaal zijn.»

HUMO Krijg je bij zo’n Hollywoodfilm de ruimte om je personage zelf in te kleuren?

Schoenaerts «O, ja. Voor mij was de vraag ook niet zozeer of het zou mogen van de producenten – Michaël was er ook nog – maar of er genoeg vlees aan het personage zat. Vaak laten bijrollen weinig toe, maar dat was hier niet het geval: er is meer met Eric aan de hand dan je zou denken. Al is het natuurlijk een feit dat het er op de set van een Amerikaanse studiofilm anders aan toegaat dan in België. Als ik vind dat mijn personage op een dag rode schoenen moet dragen in plaats van witte, dan moeten vijftien mensen daar hun fiat voor geven, en ik moet ze er ook alle vijftien van overtuigen.»

HUMO Voor Michaël moet dat nog tien keer erger geweest zijn.

Schoenaerts «Ja, hij moest het aan honderdvijftig mensen vragen (lacht). Het duurt wel even voor je dat Amerikaanse systeem gewend bent. Op sommige momenten was het voor hem zeker moeilijk, en vaak ook vermoeiend, maar hij heeft het hoofd nooit laten hangen en ik denk dat hij van elke seconde heeft genoten.»

HUMO Je hebt een kleinere rol dan Tom Hardy en James Gandolfini, maar wellicht was je al eerder dan zij bij deze film betrokken?

Schoenaerts «Het zal je verbazen, maar ik ben er vrij last minute bij gekomen. Michaël had mij natuurlijk al over de film gesproken, maar mijn planning liet niet toe dat ik meespeelde. Tot ik op een dag telefoon kreeg van Michaël. Of ik mijn agenda écht niet kon vrijmaken, want hij wou me er absoluut bij. Tja, wat zeg je dan?»

HUMO Jij bent dus niet met Michaël op kroegentocht geweest?

Schoenaerts «Helaas niet, maar ik kende het universum uit de film al een beetje (Schoenaerts had met Clive Owen en de Franse regisseur Guillaume Canet al de misdaadfilm ‘Blood Ties’ gedraaid in Brooklyn, red.).

»Trouwens, nu ik er over nadenk: in feite ben ik al vanaf de eerste dag bij dit project betrokken. Toen we tweeënhalf jaar geleden in LA zaten voor de Oscars, verbleven Michaël en ik samen op een appartement. We werden overladen met scripts en deden niets anders dan lezen. Hij zat in de living, ik in de keuken. Ik herinner me dat Michaël op een bepaald moment erg enthousiast was over een scenario dat ‘Animal Rescue’ heette, wat dan later ‘The Drop’ is geworden. Hij heeft onmiddellijk laten weten dat hij interesse had, maar blijkbaar was een andere regisseur hem voor. Het project is dan van de radar verdwenen, en ineens lag het weer voor zijn neus, met een strik errond.»

Louis Vuitton

Schoenaerts heeft de afgelopen jaren zelf ook wel wat cadeaus mogen openen. Zo stond hij een jaar na ‘Rundskop’ aan de zijde van Marion Cotillard in het uitstekende ‘De rouille et d’os’ van Jacques Audiard en speelde hij de hoofdrol in de voor een Oscar genomineerde kortfilm ‘Dood van een schaduw’ van Tom Van Avermaet.

Naast ‘The Drop’ komen er binnenkort nog een aantal films met Schoenaerts in de zalen: in ‘A Little Chaos’ van Alan Rickman kruist hij de degens met Kate Winslet, in ‘Suite Française’ van Saul Dibb mag hij Michelle Williams het hof maken, en in ‘Far from the Madding Crowd’ van Thomas Vinterberg moet hij Carey Mulligan delen met twee andere mannen. En tot slot is Schoenaerts op dit moment in Italië bezig met de opnames van de psychologische thriller ‘A Bigger Splash’ van Luca Guadagnino, met Tilda Swinton en Ralph Fiennes.

Schoenaerts «Ik had daarom ook laten weten dat ik er in Toronto niet bij kon zijn. Als ik aan het filmen ben, wil ik vooral blijven waar ik ben. Maar er waren blijkbaar mensen die het belangrijk vonden dat ik heen en weer vloog. Terwijl ik denk: wat ik in ‘The Drop’ laat zien, zal mij hopelijk weer een volgende rol opleveren, niet wat ik in deze hotelkamer of op de rode loper doe.»

HUMO Maar je wordt dus wel omringd door mensen die daarmee bezig zijn?

Schoenaerts «Dat valt allemaal nogal mee. Ik heb natuurlijk een agent, maar daar houdt het op. De meeste acteurs hebben ook een manager en een publicist (iemand die ervoor zorgt dat je in de media komt, red.), maar ik heb geen nood aan drie mensen die mij voortdurend in het oor fluisteren wat ik al dan niet moet doen. Ik hou het graag eenvoudig. Anders word ik knettergek. Laat mij gewoon bezig blijven, interessante dingen doen, en niet te veel nadenken.»

HUMO Oké, maar je moet wel nagedacht hebben over die hoofdrol in de remake van ‘RoboCop’, voor je uiteindelijk nee zei?

Schoenaerts «Tuurlijk, en ik heb zeker geen nee gezegd omdat ik dacht dat het een slechte film zou worden, of omdat ik niet in de regisseur of in het opzet geloofde. Maar op dat moment voelde dat project gewoon niet juist. Het was té enorm. Ik wou eerst iets kleins maken, met goeie mensen, en gewoon wat snuffelen. Er zijn er die dat dan een domme beslissing noemen, maar ik zit gewoon anders in elkaar. Ik wil mijn hart volgen en niet louter iets doen omdat het zogezegd de logische volgende stap is.»

HUMO Je hebt het ook meer voor personages die moeten knokken om het hoofd boven water te houden. Is dat iets wat je zelf ook ooit hebt moeten doen?

Schoenaerts «Knokken? (Denkt na) Ik weet niet goed wat ik daarop moet antwoorden. Ik wil er niet per se geheimzinnig over doen, maar er zijn al zo veel problemen in de wereld dat ik er het nut niet van inzie die van mij ook nog eens op tafel te gooien. Ik doe liever wat schilders en muzikanten doen: ik stop het in mijn werk. What can I say? Soms hebben mensen een omweg nodig om oprecht te zijn (lacht).»

HUMO Laten we het anders proberen: waar komt jouw liefde voor underdogs vandaan?

Schoenaerts (denkt nog iets langer na) «Het is denk ik meer een afkeer van helden dan een liefde voor underdogs. Ik geloof niet in het heldenverhaal. Ik geloof dat mensen heldhaftige dingen kunnen doen, maar ik vind al die klassieke helden uit de literatuur, cinema of geschiedenis lelijk. Zoals ik ook een glanzend stuk marmer lelijk vind, en saai. Geef mij een rots om naar te kijken, en ik ben tien keer gelukkiger.»

HUMO Heeft dat ook iets te maken met je opvoeding?

Schoenaerts «Misschien wel, ja. Uiteindelijk heeft alles met alles te maken. Maar ik wil mezelf niet te veel pijnigen door daar allemaal over na te denken (lacht).»

HUMO Toevallig was er vorige week op Radio 1 een oud interview te horen met je vader, Julien Schoenaerts, waarin hij zei dat het hem ‘aanvreet’ dat hij niet meer gevraagd werd om films te maken. Spraken jullie daar soms over?

Schoenaerts «Nee. Toen ik met hem samenwoonde, was hij totaal niet meer met zulke dingen bezig. Maar ik vind het wel grappig dat hij dat gezegd heeft – wellicht was dat een zéér oud interview – want hij hield helemaal niet van film. Dat eindeloze wachten op de set vond hij verschrikkelijk. Te veel praktische realiteit ook. Al dat gedoe met lampen, hij werd daar lastig van. Nee, mijn vader was een toneelspeler pur sang. Op de planken kon hij toveren. Maar ik kan mij inbeelden dat hij zichzelf op een bepaald moment in zijn leven de vraag heeft gesteld waarom hij niet meer grote filmrollen aangeboden kreeg. Tja. Ik denk dat veel mensen bang waren om met hem te werken. Dat is althans wat ik vaak heb gehoord. Hij was nu eenmaal een speciale kerel. Ongelofelijk getalenteerd, maar speciaal.»

HUMO Hoe zou hij gereageerd hebben op jouw campagne voor Louis Vuitton?

Schoenaerts «Na zijn dood heb ik ergens in een doos een advertentie teruggevonden: hij maakte reclame voor Caballero, een Nederlands sigarettenmerk. Hij was vrij jong en onder zijn foto stond in koeien van letters ‘Only the best’. Dat vond ik nog wel cool (lacht). Ik denk dus niet dat hij een oordeel zou hebben gehad over die campagne voor Louis Vuitton. Zolang iets niet goedkoop of vulgair is, en ik mijn redenen heb om het te doen, zou hij er geen problemen mee hebben gehad.»

HUMO Wat waren jouw redenen om Louis Vuitton te doen?

Schoenaerts «Ik ben op een leeftijd gekomen dat er dingen veranderen, en dan moet je niet al te onnozel met opportuniteiten omgaan. Je moet je natuurlijk ook niet als een hoer gedragen – ik heb in het verleden genoeg van die voorstellen afgeslagen. Uit principe, maar ook omdat als ik het ooit zou doen, het iets van niveau moest zijn én het om fucking veel geld moest gaan. Waarom zou ik het anders doen? Het voorstel van Louis Vuitton zag er goed uit, het resultaat ook, dus ik ben een tevreden mens.»

HUMO Je krijgt ook steeds meer romantische rollen aangeboden. Na Marion Cotillard in ‘De rouille et d’os’ mag je straks Kate Winslet, Michelle Williams en Carey Mulligan het hof maken. Streelt zoiets jouw ego?

Schoenaerts «Eerlijk: ik ben daar niet mee bezig. Aan de scenario’s die ik toegestuurd krijg, merk ik natuurlijk ook wel wat sommige mensen in mij zien, maar voor mij zijn de personages die ik speel zo veel meer dan male love interests. Anders zou ik ze simpelweg niet spelen.»

Creatieve zelfmoord

Er is nóg een film waarin Schoenaerts binnenkort te zien is, zij het in eerste instantie enkel in België: ‘The Loft’ van Erik Van Looy . De Amerikaanse versie van ‘Loft’ opent volgende maand het Film Fest Gent, maar de remake had intussen ook al in de Amerikaanse zalen moeten spelen. Alleen wil dat maar niet lukken. Vlak voor de zomer schrapte Universal de film vrij abrupt van zijn releaseschema, en sindsdien is er nog maar weinig vernomen over de Amerikaanse release van de film die al drie jaar geleden is ingeblikt.

HUMO Hielden jullie daar enigszins rekening mee toen jullie aan het draaien waren, wetende dat er geen Amerikaanse verdeler was?

Schoenaerts «Nee, totaal niet. We hadden een ongelofelijke cast, het productiehuis van ‘Babel’ en ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ deed mee, geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht dat de film de Amerikaanse zalen misschien niet zou halen. Normaal zou het ook allemaal vlot verlopen, tot superproducent Joel Silver de Amerikaanse rechten kocht, net op het moment dat hij met zijn productiefirma van Warner Bros. naar Universal verhuisde. Over de saga die daarop volgde, is al uitgebreid geschreven, en misschien is dat ook het probleem: in België was de film al een monstersucces toen we nog aan het draaien waren. Intussen zijn we drie jaar verder en lijkt het alsof er iets mis mee is, terwijl zoiets in Hollywood wel vaker voorkomt.»

HUMO Komt hij nog uit in de VS, denk je?

Schoenaerts «Ik weet er het fijne niet van. Ik hoop gewoon voor Erik dat alles snel opgehelderd wordt, en dat die film eindelijk mag bestaan.»

HUMO Hier in Toronto wordt dit jaar ook ‘Waste Land’ van Pieter Van Hees vertoond, een film waaruit je je hebt teruggetrokken. Is dat het gevaar van met een wereldster te werken?

Schoenaerts «Nee, helemaal niet! Ik heb ‘Waste Land’ niet afgezegd omdat ik met een ander project bezig was. Ik heb me eruit teruggetrokken om persoonlijke redenen: ik zat op een speciaal moment in mijn leven, en een film draaien was totaal niet aan de orde. Er louter mee doorgaan om Pieter een plezier te doen, dat ging gewoon niet. Ik moet in een creatief proces kunnen stappen en dingen met mensen delen. Maar dan moet het in mijn hoofd wel allemaal juist zitten, en dat was toen niet het geval. Gelukkig heeft Pieter nadien Jérémie Renier aan boord kunnen hijsen – ook een fantastische acteur – dus ik ben blij dat het allemaal goed is gekomen.»

HUMO Begin dit jaar werd dan weer bekendgemaakt dat je de hoofdrol in de nieuwe film van Felix van Groeningen zou vertolken, en anderhalve maand geleden klonk het dat ook dat niet doorgaat.

Schoenaerts «Dat is een lastig verhaal, want het is ook nu weer niet zo dat ik in die periode iets anders ga draaien. Probleem is dat ik na Italië onmiddellijk naar Frankrijk reis voor een andere film, en volgend jaar werk ik zeven tot acht maanden aan een groot Amerikaans project. Had ik daartussen ook nog de film van Felix moeten inblikken, dan zou dat creatieve zelfmoord geweest zijn. Dan kun je gewoon niet meer het werk doen dat je moet doen, en daar wordt niemand beter van. Dat zijn natuurlijk pijnlijke beslissingen, en op het moment zelf is het ongelofelijk vervelend. Maar de wereld draait door, en ik ben er vast van overtuigd dat Felix een geweldige vervanger vindt en weer een fantastische film maakt.»

HUMO Je zweert de Vlaamse film dus niet af?

Schoenaerts «Absoluut niet!»

HUMO Woon je ook nog steeds in Antwerpen?

Schoenaerts (verwonderd) «Ja, natuurlijk.»

HUMO Nog geen stek gevonden in LA?

Schoenaerts «En elke dag meedraaien in dit circus? Dat is toch geen leven? (lacht) Nee, echt, ik heb in de verste verte geen plannen om te verhuizen. Ik reis natuurlijk wel ontzettend veel, en ik zit dan meestal in een hotel of een appartement. Heel fijn, maar ik ben ook altijd blij als ik weer in België ben.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234