Maurits Pauwels Groep (Minard)

Als Mauro Pawlowski zijn zwart hoedje op zet, lijkt hij - van ver toch - op Captain Beefheart. Laten we daar Kapitein Runderhart van maken, want met zijn alter ego Maurits Pauwels zingt Mauro in het Nederlands. In de Gentse Minardschouwburg zijn wij een dik uur lang dichterbij gekropen, om achteraf niet precies te weten waar deze onnavolgbare troubadour ons diep had ontroerd, en waar hij ons gewoon had belazerd. Hé, thát’s entertainment!

Maurits Pauwels begint er in z’n dooie eentje aan, zichzelf begeleidend op elektrische gitaar, terwijl een deel van het publiek de weg naar de genummerde zitplaatsen nog moet vinden. Hij doet het met een lied over een ongetrouwde adellijke vrouw. Tekstfragment: ‘In een waanzinnig mooi kasteel / woonde een hele rijke freule / met honderdtien man personeel / en een tuin van hier tot Keulen’. De freule moet ’s winters niets ontberen, want ze heeft kasten vol met warme kleren. Iedereen denkt: die vrouw is gelukkig, maar haar kater en haar hond weten beter, want zij horen de freule ’s nachts schreien. Eventjes struikelt Pauwels over de tekst, hij roept ‘Getverdekke’, herpakt zich na een halve seconde en zegt dan tegen ons allemaal: ’Dat was ‘De Freule’ van Jules de Corte, goedenavond dames en heren, mag ik u voorstellen: de Maurits Pauwels Groep.’

En we zijn vertrokken, voor een liedje met de tekst ‘Net als iedereen moet ik het doen met wat voorhanden is / … / tussen hemel en aarde’. Als Pauwels halfweg tegen zijn toetsenist ‘Take it away, Bram’ zegt (en er dus heel veel piano te horen is), moeten wij aan ‘Sooner or Later (One of Us Must Know)’ van Bob Dylan denken. Voeg aan de manier waarop Pauwels de liedjes aanzet (en zijn groep niet echt weet waar en hoe in te vallen) een snotvalling toe en je zit helemaal in de sfeer van Dylan live. Een uur later zal uit een bindtekst blijken dat Pauwels vanavond de helft van zijn groep kwijt is aan Herman Brusselmans, die 100 meter verder in de Vooruit staat ter gelegenheid van Saint-Amour. Het zou veel van de gezellige chaos kunnen verklaren.

De bindteksten zijn bij Pauwels het halve werk. Over opener ‘Hemel en Aarde’: ‘Een klein beetje trivia: ik had het eigenlijk geschreven voor de mensen van ‘Beau Séjour’, maar het werd niet goed genoeg bevonden. Showbizz is hard, keihard.’

Na ‘Stille Oude Wereld’ ondergraaft Pauwels zijn eigen verdiensten: ‘Van veel woorden tegelijk krijgt men dorst, en dat waren te veel woorden, want het is een liedje uit de beginfase.’

Soms is de onzin rechttoe rechtaan: ‘De Minard heeft een reputatie als het gaat over relschoppers, dus gaan we het muzikaal rustig aan doen’.

In de vrolijke rocker ‘Nieuwe Apenjaren’ gaat Pauwels twee keer in de fout: ‘Getverdemme nondedzjuu… stress is het, stress om buiten de provincie te gaan spelen.' Bij de derde poging wil hij ‘het blafke’ er ook bij, en doet inderdaad iemand een blaffende hond na. Heel even lijkt deze chaos georganiseerd.

Een vrouw troost in 'Een dronken minnaar' iemand met ‘Volgende keer breng jij er meer van terecht’. Bindtekst van Pauwels: ‘Kleine dienstmededeling: de songs zijn niet autobiografisch.’

Onze favoriete bindtekst ging ongeveer zo: ‘Elke zichzelf respecterende singer-songwriter moet vooral boodschappen van ellende brengen, dus gaan we nu naar beneden, naar de hel, met een nummer dat ik heb geschreven met in het achterhoofd het verlangen dat Will Tura het ooit zou gaan zingen.’

Het prachtige ‘Anneliese Michel’ is een echt gebeurd verhaal, over een Duitse vrouw die leed aan epilepsie en dacht bezeten te zijn door demonen, maar het is voor Pauwels ook een voorwendsel om iets te zingen als ‘Vade retro satana / … / go suck some cocks in hell / you faithless slime’. En om het woordje ‘faithless’ in Gent even in de micro te schreeuwen. Ergens lazen wij over Pauwels: ’Het klonk niet bevlogen genoeg om te ontroeren en niet geestig genoeg om te entertainen’. Jaaah, euh. Hé! Hallo?

Er was uiteraard niks mis met ‘Terug naar Limburg’, en evenmin met de Merle Haggard-cover ‘Klojo uit de Regio’ of met eerste bis ‘Een Dode Nabij’. Maar ‘Wat over Mij Kwam’ deed ons echt aan de donkerte van de ‘zichzelf respecterende singer-songwriter’ Bill Callahan denken. En wat een uitstekend idee was dat, zeg, om met de van Johnny White geleende schlager ‘Verloren Hart, Verloren Droom’ af te sluiten.

Dus, beste Mauro, wij beseffen dat er concerten met The Mechanics staan aangekondigd, en dat Gruppo di Pawlowski binnenkort een nieuwe plaat uitbrengt. Uw wereld staat zelden stil, ongetwijfeld hebt u het druk met het uitbroeden van tientallen andere plannen. Maar twee valse tragen uit 2016 hebben wij onlangs naar onze gereviseerde eindejaarslijst van vorig jaar gesleept: ‘A Seat at the Table’ van Solange en ‘Afscheid in Kloten’ van Maurits Pauwels.

Lees: wij willen niet dat Maurits Pauwels in de vertrekhal van de Zürichse luchthaven Kloten afscheid moet nemen. Wij willen een tweede Maurits Pauwels-seizoen. Bedankt ook voor de Jules de Corte-tip. Met vriendelijke groeten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234