Mauro in de mist: 'Allez hop'

De dag dat David Lee Roth zichzelf knock-out mepte op het podium.

Er was weer niks op tv. Ik werd het rondzappen beu en besloot dan maar te blijven kijken naar een Franse zwart-witfilm uit de jaren 60, die net begonnen was.

Een jongeman in kostuum stapt door de straten van Parijs. Wanneer hij een hoek omwandelt, komt hij plots in een kleine menigte terecht. Er heerst een nerveuze sfeer, iedereen kijkt naar boven. Een paar verdiepingen hoog staat iemand op een vensterbank, klaar voor een wanhoopsdaad. Beneden op het trottoir begint een gemeen uitziende vent te roepen: ‘Maar spring dan toch! Allez, hop! Spring!’ Weg hier, denkt de jongeman.

Een aantal scènes later staat hij in een café. Leunend tegen een jukebox knikt hij mee op het ritme van een jazzdeuntje, sigaret in de mondhoek. Een prachtig meisje komt dicht bij hem staan. Een romantische conversatie volgt, bewust onderkoeld. Ze beweert te aarzelen om zich aan hem over te geven. Waarop hij – de zelfmoordenaar van daarnet indachtig – koeltjes zegt: ‘Komaan, spring toch gewoon. Spring met mij in het onbekende. Allez, hop.’ Mon Dieu, dacht ik, alles deden ze daar toen op existentiële wijze, zelfs flirten.

Ik beken: deze film heb ik nooit gezien. Dit is gewoon ‘Jump’ van Van Halen, maar dan in een nouvelle-vaguesfeer. ‘Baby, how you been? Can’t you see me standing here, I got my back against the record machine. Might as well jump.’

David Lee Roth schreef de tekst na het zien van een nieuwsitem over een arme drommel die op het punt stond te springen, maar twijfelde. Waarbij, volgens de Van Halen-zanger, altijd wel één of andere idioot ‘Doe het dan toch gewoon’ begint te roepen. Plooi deze situatie om tot een ondeugende love song, gooi er wat eighties-pompeusheid tegenaan, en je hebt een klassieker in handen. Net wat Bruce Springsteen en zijn E Street Band dachten, die in 2014 weleens een concert begonnen met het nummer. Had ik best eens live willen meemaken.

David Lee Roth aka Diamond Dave. Eén van de laatsten der schaamteloze showmasters van de rock. De brallende Golem von Sodom, door topless nonnen geboetseerd uit het DNA van Louis Prima, Mick Jagger, Groucho Marx, Tarzan, Robert Plant, Pepé Le Pew, Conan de Barbaar en de voltallige Hollywood Bananas. Een rolmodel voor elke performer, dus. Manisch, erudiet, priapisch, bewust onnozel, totaal onhandelbaar en wat meer. Dat Eddie Van Halen de spectaculairste axe shredder is sinds Hendrix klopt waarschijnlijk, maar zonder Diamond Dave heeft zijn band een pak minder pizazz.

Na de zoveelste egoclash werd David Lee Roth in 1985 vervangen door de veel sympathiekere – lees: saaiere – Sammy Hagar, met alle gevolgen van dien. Alsof Robbie Williams zich halverwege zijn act zou laten aflossen door Marco Borsato. Ondertussen zingt David Lee Roth weer bij Van Halen, maar ze klinken bijlange niet meer hetzelfde. Mijn grote held Eddie Van Halen overleefde tongkanker, na jaren zwaar aan de fles te hebben gezeten. En Roth werd, zoals dat doorgaans de bedoeling is, gewoon oud. Toen hij een tijdje geleden live te gast was bij Foo Fighters, haalde hij zo goed als geen enkele noot meer van ‘Panama’, een andere Van Halen-classic. Check het op YouTube. Of misschien toch beter niet. Maar Grohl en co. hadden ondertussen duidelijk te veel lol om zich daar iets van aan te trekken.

Ook Henry Rollins is een grote Van Halen-fan. Hij noemt Roth ‘the most quotable man in the business’. Daar is niks van gelogen. Een paar voorbeelden: ‘When I die, sprinkle my ashes over the 80s.’ ‘I used to jog but the ice cubes kept falling out of my glass.’ ‘Rap is poetry to music, like beatniks without beards and bongos.’

Maar het beste van al is dat de man er ooit in slaagde zichzelf knock-out te meppen op het podium. Een fervent beoefenaar van oosterse gevechtskunst zijnde (ook dat nog), probeerde hij eens tijdens een optreden ‘een zeer snelle en uiterst gecompliceerde 15de-eeuwse kungfumanoeuvre uit te halen’, waarbij hij zichzelf helaas vol in het gezicht sloeg met zijn lange vechtstok. ‘De 47-jarige zanger moest 21 keer gehecht worden,’ volgens een nieuwsbericht. Ik weet niet zeker of we hiermee mogen lachen, maar volgens hetzelfde artikel werden er ‘zeven shows van zijn tournee gecanceld door de kwetsuur, en twee andere wegens de orkaan Isabel’. Diamond Dave had zijn dagje niet.

In topvorm daarentegen was hij op de MTV Video Music Awards in 1985, waar hij het podium betrad en prompt het decor omschreef als iets dat een dinosaurus zou uitkotsen, twintig minuten nadat hij het Count Basie Orchestra had opgevreten.

Of was dat een scène uit de Franse surrealistische zwart-witfilm ‘Allez hop Godzilla’?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234