null Beeld

Mauro in de mist: Arme U2

Muziek blijft een vorm van tovenarij. Zelfs de meest erudiete musicoloog moet toegeven dat de schoonheid van Bachs composities niet te verklaren is met een sluitende formule. In de edele toonkunsten is logica even welkom als macrobiotiek bij kannibalen. En even bruikbaar als een app ter vervanging van toiletpapier.

Zelfs de grootste droogkloot die besluit een bloednuchter stukje marsmuziek in elkaar te puzzelen, komt onverbiddelijk uit bij een esoterisch eindresultaat. Musiceren start met religieus fanatisme of het start niet. Daarom kan een bandje oprichten magische gevolgen hebben. Het begint al met het vinden van de juiste bezetting, waarbij ongrijpbare krachten de zaak al dadelijk overnemen.

'In de edele toonkunsten is logica even bruikbaar als een app ter vervanging van toiletpapier'

Want de beste groepen komen samen door louter toeval. Je leert iemand kennen uit de buurt met wie het klikt, die kent op zijn beurt iemand van een dorp verder – een bassist met een uniek kapsel – wiens bevallige zus erbij wordt gesleurd op keyboards, enzovoort. En voor je het weet, sta je in een slecht geïsoleerd repetitiehok met een viertal rare koppen je helden te imiteren. Maar dan komt het moment. Je hebt net een eigen song gespeeld, of tenminste iets dat op een nummer leek.

Iedereen speelde fouten, de klank was verschrikkelijk, de zanger amper te horen. Maar er gebeurde iets. Iets dat blijft nazinderen. En iedereen weet dat het bijzonder was. Wat het ook mocht zijn, het gaf zo een felle kick dat lotsbestemmingen ter plekke worden aangepast. Vanaf nu telt er maar één ding: die kick te herhalen, opnieuw en opnieuw. Buiten suist een spookachtige wind.

Uit het niets slaat een bliksemschicht een krater in de grond van een nabijgelegen bos, waaruit een verwilderd om zich heen kijkende manager komt gekropen. Zijn vreugdekreet gaat door merg en been. Raven nestelen zich op het dak van het repetitiehok. In hun ijselijke gekras hoort men een voorbode van jubelende recensies, alsook het eindeloze gekibbel met toekomstige liefjes. Kortom, de weg naar Mordor... excuseer, naar het succes is onherroepelijk ingezet.

De eerste echte rockband die ik ooit live zag, was U2. In Vorst Nationaal, 1984. Ik was 13 jaar en zeer onder de indruk. (Eigenlijk zag ik eerst het voorprogramma, The Alarm, maar dat is minder spectaculair om mee uit te pakken.) Ik moest er weer aan denken toen ik hun nieuwe plaat beluisterde. Ook al werd ze je schaamteloos opgedrongen: een cadeau niet openmaken blijft onbeleefd. Toch even downloaden dus, die gratis handel met grote H. Helaas kon ik mijn aandacht er niet lang bij houden.

Niet omdat ik U2 een bende prutsers vind, bijlange niet, maar het klonk allemaal een beetje overgemotiveerd en daardoor ook wat triest. Deze keizers van de positieve jongenskamerrock gaven mij een vermoeide indruk. Wat bevestigd werd toen ik een aantal van hun recente interviews las. Dat ze nu eenmaal de grootste band ter wereld zijn, en daar verwacht men toch het één en ander van, en pas op, het is niet dat we dat niet zelf gezocht hebben, zo veel mogelijk mensen bereiken is altijd ons streefdoel geweest. En dat ze deze keer alweer echt heel lang en hard hebben gewerkt, onder de deskundige leiding van de briljantste geesten uit onze industrie. O, ja, voor we het vergeten: deze plaat is van het beste wat we ooit hebben gemaakt.


Arme U2. Ze verdienen beter. Ik weet het, ik weet het: hoogdravende Bono’s maken veel wind, maar fuck, hoe goed zijn hun eerste drie platen niet? Die klinken nog steeds fan-tas-tisch. Met die typische, Kreunersachtige, kale eightiessound. Een paar van mijn favoriete nummers: ‘I Threw a Brick Through a Window’, ‘I Will Follow’, ‘Into the Heart’, ‘New Year’s Day’, ‘Surrender’.

Knappe hoezen ook, met dat mooie knaapje, op het randje van ongepaste connotaties. Daar zouden ze nu niet meer mee moeten afkomen, oei nee.

Het voelt aan als U2’s gouden tijd. Niet dat ze later niks goeds meer maakten, hoor. ‘Bullet the Blue Sky’, iemand? ‘It’s a Beautiful Day’? Maar men kan alle tijd, alle budget, alle maturiteit, alle Eno-deskundigheid ter beschikking hebben: magie forceer je niet. Helaas.

Vorst Nationaal, 1984. Bono geeft een speech. Iedereen is muisstil. Ik versta niks van wat hij zegt. Soms lijkt hij iets te vragen, waarop het publiek uitbarst in een goedkeurende ‘yeeaaah!’ Mijn 13-jarige zelve bedenkt dat het wel leuk zou zijn om als eerste die ‘yeeaah!’ te roepen. Bono vraagt iets. Nú, denk ik! Een eenzaam puberstemmetje roept uit volle borst:‘Yeeaah!’ Maar mijn vuist steekt nog niet goed in de lucht, of de hele zaal reageert met een massaal boegeroep, wat blijkbaar de bedoeling was, deze keer. Shit.

Sorry Bono, ik had je echt niet verstaan. (Waargebeurd verhaal. Misschien wel te horen op de één of andere bootleg.)’

undefined


Bekijk 'I Will Follow' live in 1984

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234