Mauro in de mist: 'Dat vervloekte unieke in jezelf'

Hoe zit dat nu met ons recht op onoriginaliteit?

Een lichaam is een eenheid die uit vele delen bestaat. Zo is het ook met het lichaam van Christus, waaruit wij bestaan. God heeft in dat lichaam iedereen een eigen plaats gegeven. Elk mens is uniek. Zo staat het geschreven in een online jongerenbijbel.

Bij het biermerk Primus zeggen ze eveneens dat iedereen uniek is. En daarom verdien je ook een unieke pils. Een pils die niet zomaar de smaak van de dag volgt. De Koran vervolgens beweert dat diversiteit doelbewust is gecreëerd. ‘Om elkaar te leren kennen.’

Maar dat lijkt mij een net iets te doorzichtige versiertruc. Wat is dat toch altijd met die wellustige moslims? En lap, als gehypnotiseerd ziet mijn inwaartse blik opeens allerlei zondige fantasieën rond Perzische schonen opdoemen. Snel naar de site van de KU Leuven met zijn godsdienstdidactische jukebox. Dat zal me meteen afkoelen. Ik klik op Elly & Rikkerts ‘Iedereen is anders’. ‘Iedereen is anders. Dat is nu eenmaal zo. Okido! Niemand is als jij. Jij bent jou en ik ben mij. Okido!’ Het werkt. Mijn gemoedsrust is terug.

Allemaal goed en wel, maar hoe zit dat met ons recht op onoriginaliteit? Niks zo relaxerend als dat vervloekte unieke in jezelf even aan de kant te schuiven. Ergens op een stoel gaan zitten in de schaamteloze hoedanigheid van een doorsnee ander. Zoals u daar, bijvoorbeeld. Denkend aan niets bijzonders. Met een verstopte neus en jeuk achter de knieholte. Zin in chips. Een beetje waarover de geweldige Paul Tornado zingt in ‘Ik wil jou zijn (mijn idool)’: ‘Zelfde haar / zelfde smaak / zelfde drank / zelfde speed / ik wil jou zijn’.

Ach, dat unieke gaat er na een paar millennia toch weer vanzelf af. In de zomervakantie van 4015 staan seksloze, telepathische wezens je Facebookaccount te bezichtigen, als onderdeel van een educatieve attractie in Jurassic World Parijs. Eén van je selfies doet een kindwezen angstig huilen.

In de muziekwereld, eeuwige slijkbron van vermaak, kun je iemand helemaal nadoen en toch uniek blijven. Dat kan onder andere door een hoogst originele tributeband op te richten. Het bekendste voorbeeld moet Dread Zeppelin zijn: Led Zep in reggaestijl, gezongen door een Elvisimitator. Robert Plant is fan. Dan heb je Mac Sabbath. Zelfverklaarde uitvinders van het drive thru metal-genre. ‘I am Iron Man’ wordt ‘I Have Frying Pan’, dat soort werk. Niks dan lof dus. Een strofe uit Mac Sabbaths versie van ‘Paranoid’ (‘Pair-a-Buns’): ‘Drink a coke and supersize your order and get extra fries / happiness your child will feel while he eats his happy meal / I’m lovin’ it’. Only in America...

In Engeland hebben ze dan weer iets als Gabba. Een combinatie van ABBA en – gabba gabba hey! – de Ramones. Tja, waarom ook niet. Gesticht door ene Stig Honda (ABBA’s manager was Stig Anderson), ‘de excentrieke Japanse professor van de Osaka Rock ’n’ Roll High School’. Honda’s eerdere, helaas mislukte experimenten met combi-tributebands waren David Bow Wow Wowie en The Gary Numan League. Meer van dat, hooggeleerde heer professor!

Ook een goeie is deze, uit Gabba’s gitarist Bee Bee’s bio: ‘Muzikale invloeden: Houdt niet van muziek.’

’t Is soms fijn een ander te zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234