null Beeld

Mauro in de mist: 'Feesteeuuh!'

Het is me wat met die festivals, hoho.

Mauro Pawlowski

Het was druk die ochtend in de bandencentrale. Terwijl ze mijn winterbanden omwisselden voor zomerbanden doorbladerde ik wat magazines die er lagen voor de wachtende klant. Helaas bestond het aanbod vooral uit gedateerde damesbladen, zodat ik er nogal vlug mee klaar was. Toen ik een Elle uit 2014 dan maar voor een tweede keer uit de stapel nam, verdiepte ik mezelf nu wél even in dat item over modetips voor de zomerfestivals. Het deed me verzinken in een diepe dagdroom, waarbij de ene festivalherinnering na de andere mij weer te binnen schoot. Wat hier volgt zijn een aantal – niet noodzakelijk spectaculaire – momenten uit mijn leven als volbloed Festivaliër. Heropgeroepen in een bandencentrale.

Latitude Festival, UK. Ik schuif aan bij een eetkraam met exotische hapjes. Het meisje dat mijn rij bedient, blijkt me op te merken en kijkt me af en toe vreemd aan. Als ik aan de beurt ben, zegt ze: ‘Excuseer, mag ik je eens iets vragen? Are you Jonathan Ross?’ Tot haar verdediging: het was al donker.

Rock Herk. We zitten met z’n vijven in een witte Ford Fiesta. Enkel de chauffeur is ouder dan 18. Ik zit achterin. Het is na de middag en publiek is er nog niet. Het regent pijpenstelen en wij slippen met volle gas rondjes op de zwaar bemodderde weide. Als we iemand woest naar ons toe zien lopen, rijden we weg.

undefined

null Beeld

Ergens in Duitsland. De hele snikhete namiddag houd ik backstage de douchecontainer voor mannen in de gaten. Die bestaat namelijk uit open douches en, noem mij ouderwets, ik sta een beetje op mijn privacy. Plots lijkt het moment me ideaal. Het kot is helemaal vrij. Maar net als ik me haastig begin in te zepen, stapt een voltallig Slipknot binnen. ‘How ya doin’, dude!’ Sympathieke jongens, dat wel.

Dour. We staan met een tiental muzikanten, de meesten mij onbekend, te wachten op een shuttlebus richting catering. Een half uur gaat voorbij: nog geen bus te zien. Iemand maakt aanstalten om dan maar samen te voet te gaan, wat een heftig gesticulerende festivalmedewerker ons totaal afraadt. Even later is het busje er. Tot ieders grote verbazing stopt de chauffeur al na een minuut voor een schoolgebouw om de hoek. ‘Bon appétit, messieurs!’ Ik hou van Dour.

Werchter 1988. We besloten er al een dag eerder naartoe te trekken. Feesteeuuh! Die nacht, of beter gezegd ochtend, doen we geen oog dicht in onze krappe slaapplaats, een witte Ford Fiesta. We zijn met z’n vieren nu, want iemand kreeg plots een lief.

De dag erop wou ik echt graag juichen en applaudisseren voor Bryan Adams. Maar na twee dagen non-stop regen was ik zodanig doorweekt en verkleumd dat de minste beweging aanvoelde als naakt breakdancen op een Zuidpool-ijsschots, terwijl een pinguïn extra koelte toewuift.

Jaja, je maakt wat mee! Het is me wat met die festivals, hoho.

Voor anekdotes met eventuele reputatieschade tot gevolg bij mezelf of anderen moet men me maar eens op het juiste moment tegenkomen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234