Mauro in de mist: 'Okie from muskogee'

De bleekschetenblues uit het land van The Great Satan mag weer, en het werd verdomd tijd.

Het kon evengoed een scène zijn uit ‘The Dukes of Hazzard’, maar de onlangs overleden countrylegende Merle Haggard presteerde het ooit om stomdronken in te breken in een bar die gewoon nog open was.

Wat doet de verwarde desperado in dat geval? Zijn hoed lichten en dan gewoon het zelf ingeslagen raam weer uitkruipen? ‘Sorry. Mijn vergissing.’ Of toch verder naar binnen strompelen en vragen om even een taxi te mogen bellen?

Nu heeft elke zingende cowboy een verplicht aantal outlaw songs in zijn repertoire, maar Haggard wist in dit geval echt waarover hij het had. Op zijn 18de claimde hij al zeventien keer ontsnapt te zijn uit verschillende gevangenissen, iets wat hem uiteindelijk voor twee jaar en negen maanden in San Quentin State Prison deed belanden. Daar zag hij op een dag Johnny Cash optreden, wat hem enorm inspireerde. Het gaf hem voor het eerst een doel in het leven. En zo werd de wereld een briljante songschrijver rijker.

‘Jij bent alles wat de mensen denken dat ik ben,’ zou Cash hem later zeggen.

Zoals enkel de strafste zangers dat klaarspelen – ik denk aan Elvis of Sinatra – kon Merle Haggard op een zeer beheerste manier toch ontzettend expressievol klinken, zonder daarbij aan stoerheid te verliezen. Volgens Tom Waits klinken de meeste van zijn genregenoten, vergeleken met Haggard, dan ook ‘alsof ze thee drinken met hun accountant’.

Haggard schreef een vijfhonderdtal songs, ruwweg te categoriseren onder de lemma’s ‘Hurtin’, ‘Cheatin’, ‘Drinkin’ en ‘Prison’. Dat zijn ook de titels van een vierdelige compilatiereeks, met als advertentieslogan: ‘Collect all four and enjoy the pain’.

Hij schreef zowel genadeloze rednecksongs (‘Okie From Muskogee’, ‘The Fighting Side of Me’) als anti-USA-liederen (‘America First’, ‘Me and Crippled Soldiers Give a Damn’). Maar het knappe aan ‘Okie From Muskogee’ – zijn grootste hit – is dat het doorheen de tijd uitgroeide tot de ultieme dubbelzinnige ode aan conservatieve waarden, zelfs in zijn eigen versies. Het nummer is ondertussen eindeloos gecoverd, door jongens zo uiteenlopend als The Beach Boys en de Melvins. Een uitvoering die ik hier met speciale vermelding wil opdringen is ‘Stoere jongens uut het noorden’ van Henk ‘Met de vlam in de pijp’ Wijngaard. Het bewijs dat country & western wel degelijk een universele snaar beroert in onze Global Honky-Tonk Village.

Toch goed dat er af en toe zoiets als ‘The Broken Circle Breakdown’ op de bevolking wordt losgelaten. Ik herinner me dat er toen van de ene dag op de andere een yee-haw roepende menigte uit de kast sprong: de bleekschetenblues uit het land van The Great Satan mocht weer, het was weer helemaal welkom. En het werd verdomd tijd.

Countrymuziek heeft nu eenmaal veel te bieden. Zo droom ik nog steeds van Shania Twains ‘You’re Still the One’ in een versie van de geweldige Eriksson Delcroix. Wie daar niks subliems in hoort, moet zijn smaak toch eens laten nakijken door de authenticiteitspolitie. Of wacht, juist niet.

Hoe dan ook, de mensheid in een notendop: Je suis Okie from Muskogee.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234