null Beeld

Mauro in de mist: 'Rock Ondergang Avondland'

Crime levert de gepaste soundtrack voor deze grimmige tijden van culturen in verval.

Mauro Pawlowski

Cool: bijvoeglijk naamwoord. Uitspraak: [ku:l]. Mooi en modern, en daarom leuk en aantrekkelijk. De beste manier om te zeggen dat iets tof, keigoed of te gek is. De formulering ‘cool’ klinkt altijd relaxed, raakt nooit uit de mode en men zal je niet uitlachen voor het gebruik ervan. Synoniemen: hip, flegmatiek, onverstoorbaar. Voorbeeld: ‘Deze muziek is cool, man!’

Een omschrijving die ik samenstelde uit zes verschillende woordenboeken, en die letterlijk wel klopt, maar waar verder niemand iets aan heeft als je het begrip echt wil vatten. Zo kun je als artiest ook krek hetzelfde doen als een ander – dezelfde kledij dragen, een soortgelijk dansje doen, evenwaardige onzin uitkramen – en toch – cirkelbeweging met de vinger – een wereld van verschil maken.

The Who: cool. The Easybeats: niet echt cool meer. Lou And The Hollywood Bananas: cool. De lambada: niet cool. Tja, ik weet ook niet goed waarom het allemaal zo in elkaar zit. Wat ik wél denk te weten, is dat Crime, een jaren 70-artpunkband uit San Francisco, één van de coolste groepen aller tijden was. Suicide cool, Stooges cool, Ramones cool, Metal Urbain cool. Perfect gecultiveerde cool, dus.

undefined

null Beeld

Jong, bleek, graatmager en chronisch humeurig. Consequent zichzelf presenterend als deels kwaaie rocker, deels ouderemannenbevrediger in ruil voor wat dope en een croissant. Totaal onweerstaanbaar, of wat?

Maar in de eerste plaats was het natuurlijk een wereldband vanwege z’n vieze, valse, rebelse gootrock, die klonk als het onzalige huwelijk tussen The Cramps en een bende geperverteerde flikken uit een dystopische B-film. ‘Piss on Your Dog’, ‘Murder by Guitar’, ‘Hot Wire My Heart’ (nog door Sonic Youth gecovered op ‘Sister’), ‘Feel the Beat’, ‘Terminal Boredom’: allemaal premium headbangers voor probleemgevallen.

Maar je moet er wel wat voor over hebben om bij de coolsten der aarde te horen. Iets wat de heren van Crime ervoeren toen ze het in hun hoofd kregen om – gekleed in politie-uniform dan nog – op te treden in de beruchte San Quentin-gevangenis.

Stoer idee, daar niet van. Alleen bleek de realiteit ter plekke toch enigszins verkeerd te zijn ingeschat. Drummer Hank Rank wist er het volgende over te vertellen: ‘Allereerst werden we gebrieft over een aantal regels. Als de gevangenen ons bijvoorbeeld zouden gijzelen, ging men onder geen enkel beding onderhandelen voor ons. ‘Als ze zeggen dat ze jullie zullen vermoorden als we hen niet vrijlaten, zullen we zeggen: ‘Oké, dood hen maar. Het kan ons niet schelen, we laten jullie niet gaan.’’ Daar werden we toch wel wat onzeker van.’ Over het optreden zelf: ‘Het was snikheet, de PA was waardeloos en daar stonden we dan, strak in het oog gehouden door een meute van het gevaarlijkste en walgelijkste soort.’ Wel, je hebt bluffen en je hebt bluffen bluffen. Op videobeelden is te zien dat deze jongens dan maar wijselijk voor het tweede kozen.

Crime, een vergeten, commercieel mislukte, dilettantische bende rotzooirockers, van wie de sound en de attitude helaas de gepaste soundtrack blijken te zijn voor deze grimmige tijden van culturen in verval. De perfecte afsluiter op Rock Ondergang Avondland 2016.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234