null Beeld

Mauro in de mist: 'Rock Rally'

Mauro Pawlowski

Geen namen, nee. Jezus leerde mij dat dat niet altijd gepast is

'Geen namen, nee. Jezus leerde mij dat dat niet altijd gepast is'

Een donderdagnamiddag op het CIA-hoofdkwartier. Een junior agent verschijnt aan het bureau van zijn overste. ‘Excuse me, sir, but you should see this.’

Even later staan ze met de hele staf naar satellietbeelden te staren. Er is ingezoomd op België, waarvan het Vlaamse gedeelte overal rood opgloeiende vlekjes vertoont. Het werk van speciale CIA-sensoren die vanuit de ruimte elke jeugdige samenzwering ter wereld kunnen detecteren. ‘God Almighty. What the hell is going on out there?’

Dat moet wel de totale radicalisering zijn van alle jongeren in dat ondoorgrondelijke excuus voor een land.

Een oude generaal verbreekt de stilte. ‘Goddamn son of a bitch. Let’s nuke ’em. Now!’

Twintig minuten later worden de twee koffers met de nucleaire codes geopend. Amerika’s machtigste geheime bondgenoten – Poetin, Rohani en Hendrik van Luxemburg – zijn intussen op de hoogte gebracht en volgen alles goedkeurend mee via Skype. Maar godzijdank weet een infiltrant bij Humo net op tijd het hoofdkwartier te seinen dat het allemaal door de Rock Rally komt. De CIA-satellieten vingen er gewoon het signaal op van de vele tientallen repetitieruimtes, waar jonge groepen zich in groten getale klaarstomen voor een erepodiumplaats. Niets minder dan een eeuwig nobel streven, en een zeer geruststellende gedachte voor onze samenleving, waarvan de fundamenten gebouwd zijn op de woeste energie der jongeren. Want Vitruvius, de legendarische architect van het oude Rome, zei het al: ‘We built this city. Built this city. On rock and roll.’

Daarom heb ik mijn plicht als jongere nooit of te nimmer verzaakt, en deed ik mee aan alle plaatselijke muziekwedstrijden die mijn rechtschapen pad kruisten.

null Beeld

In de meeste gevallen was de eerste prijs een openingsplaats op het lokale festival.

Wat betekende dat je ’s middags voor een leeg dorpsplein stond te spelen, in regen en wind, zingend door een niet-geaarde microfoon, terwijl het wapperen van een losgekomen stuk zeil op het podium alle geluid oversteeg. Het enige wat verder ook altijd prima te horen was, helaas, bleek de bijdrage van de plaatselijke geluidsman, die blijkbaar betaald werd per oorverdovende feedback.

Ja, men komt wat tegen, on the long and winding road naar alle uithoeken van de provincie. Ik herinner me zeer lang geleden een wedstrijdfinale waarvan de presentator zo zenuwachtig was dat alle muzikanten er zelf ongemakkelijk van werden. Sindsdien nooit nog iemand zo zien zweten en trillen, of zwaar door de neus ademen, met van die ongecontroleerde schokjes. En dan stond hij nog maar in de coulissen. Dat komt niet goed met die jongen, dacht ik. Maar het kwam uiteindelijk nog heel erg goed met hem. De man doet het ondertussen al een hele tijd meer dan uitstekend in onze showbizz. Geen namen, nee. Jezus leerde mij dat dat niet altijd gepast is.

Dan had je nog die keer dat we Zappa’s ‘Zomby Woof’ besloten te coveren op één of andere preselectie. Nadien kregen we een heus rapport voorgeschoteld, met punten voor présence, compositie en techniek. We haalden één onvoldoende: voor de compositie van, jawel, ‘Zomby Woof’. Een onvergetelijk moment. Succes iedereen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234