null Beeld

Mauro in de mist: 'Sciencefiction'

Iedereen aan de vocoder! Dansen op voorgeprogrammeerde cyborgdrums!

Het menselijk brein is een verbijsterend iets. Het summum der evolutie. Een mening die het trouwens ongegeneerd zelf opwekt, dus wat doe je ertegen?

Toch heb ik soms serieuze bedenkingen over het beleid van de hersenen.

Zo kreeg ik onlangs, in een poging te verzinken in levensomvattende vraagstukken, plots de volgende gedachte voorgeschoteld: ‘Hoe zou het met The Kelly Family gaan?’ Kijk, dan gaat een persoon ernstig twijfelen aan de superioriteit van onze neurale netwerken. Maar het is helaas niet anders: ik ben nu eenmaal geprogrammeerd om visies van grote wereldstromingen te ontwijken, en mij in de plaats daarvan voltijds te concentreren op achterhaalde nichemarkten. Als ik met de dalai lama naar een zonsondergang zou staan kijken, en hij vraagt me waaraan ik bij het zien van al die pracht denk, dan is de kans groot dat ik antwoord met: ‘Vindt U ook niet dat de best klinkende synthfunk gemaakt werd tussen grofweg 1979 en 1984? Toch? ‘More Bounce to the Ounce’ van Zapp, ‘Early in the Morning’ van The Gap Band, ‘You Are in My System’ van The System, ‘Ain’t Nobody’ van Chaka Kahn, ‘Let’s Groove’ van Earth, Wind & Fire. Een onbetwistbare hoogtijd voor futuristische soul, in een veel te korte periode tussen disco en New Jack Swing. Veel had natuurlijk te maken met de technologie van het moment. Rond het begin van de eighties was alles nog net analoog genoeg om retevet te klinken, terwijl het tegelijk al trendy werd om jezelf te presenteren als synthetische en robotachtige levensvorm. Iedereen aan de vocoder! Dansen op voorgeprogrammeerde cyborgdrums! Kraftwerk meets ‘Sex Machine’. Hitsingles waarvan het leek alsof ze in een ruimtevaartcentrum waren opgenomen, zoals George Clintons ‘Atomic Dog’ of Herbie Hancocks ‘Rock it’. En net als je dacht dat het niet meer beter kon, sprong er opeens een verse heerser – in spagaat dan nog – over alle oude helden en nieuwe sensaties heen. De landing van Prince in eighties Synthfunkland was helemaal siencefiction. ‘Bring me to your leader. Or wait a minute... I am your leader!’

Daarbij bracht hij als gezagvoerder van het ruimteschip ‘The Minneapolis Sound’ nog meer zot volk mee. Zoals Jimmy Jam en Terry Lewis, die wat later de futurofunk én het classic album ‘Control’ van Janet Jackson fabriceerden, eveneens vanuit een ander melkwegstelsel zo te horen. Maar zoals dat gaat, werd vervolgens alle apparatuur gesofisticeerder en de muziek saaier. Vanaf dan was het wachten tot het begin van de 21ste eeuw voor een new wave van badass next level shit-booty music. Toen we dingen kregen te horen als Missy Elliots ‘Get Ur Freak On’ of Aaliyahs ‘Try Again’, dacht ik: ‘Hé, hier gebeurt eindelijk weer wat. Het lijkt wel of de toekomst terug is. De tijd van na het heden. Dat tegenovergestelde van het verleden. De toekomst... komst... omst...’

(stilte)

‘Mijn excuses, Uwe Heiligheid, ik geraakte even op dreef. Wat was Uw vraag ook alweer?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234