Mauro in de mist: 'Shalalie shalala'

Het nummer dat alle miserie overtreft, blijft 'Liefste, ik heb aids' van Marco Reynders. Getverdemme, jongen. Had toch een beetje opgepast!

'Het nummer dat alle miserie overtreft, blijft 'Liefste, ik heb aids' van Marco Reynders. Getverdemme, jongen. Had toch een beetje opgepast!'

Aan een boek stel ik altijd de hoogste eisen, omdat zo’n ding uitlezen echt onnozel veel tijd in beslag neemt. En als je dan nog zo gek bent om meer dan één boek per jaar te kopen, wordt je leven helemaal overhoop gehaald, vanwege het strakke timemanagement dat zoiets vergt. Daarom heb ik niets dan respect voor mensen die beroepshalve verplicht zijn om zich dagelijks in belabberde literatuur te verdiepen. Een zeehond leren pingpongen lijkt me minder kwellend. Als theaterrecensent kun je tenminste nog rustig indommelen tijdens een saai stuk. Op bevel van hogerhand een dag in waardeloos gezelschap moeten doorbrengen, valt altijd te overbruggen met non-stop zuipen. Zie ook Hemingway: ‘I drink to make other people more interesting.’

Televisiekijken hou ik dan weer draaglijk door constant te zappen. Tenzij ik langs Anne passeer, de zender met ‘muziek van bij ons’. In dat geval blijf ik voor de gezelligheid altijd even hangen. Zoals nu, terwijl ik dit schrijf en Liliane Saint-Pierre te zien is met ‘Die ene wals’. Hallo, die vrouw kan zingen, hoor. Oldskool vakmanschap, echt heel chic om te aanhoren. Dan is het de beurt aan de bevallige Lissa Lewis. Die gaat volgens mij heel populair worden, ze heeft het helemaal. Zou weleens kunnen uitgroeien tot de lokale Shania Twain. Helaas blijken de volgende clips niet veel soeps te zijn, dus gaat de tv uit. Om te zien wat er nog zoal leeft in het genre, googel ik vervolgens ‘lijst Vlaamse artiesten’.

Opmerkelijk genoeg krijg ik als resultaat ‘vacature.com/carriere/salaris/Hoeveel-vragen-Vlaamse-artiesten-voor-een-optreden’. Oké. Kan altijd van pas komen. De Romeo’s kosten het meest, dat viel te voorspellen. Een zekere Dennie Damaro is het goedkoopst. Of wacht, toch niet. Onderaan bij de reacties laat het duo Werner Michiels en Laurie (‘de laatste ambassadeurs van het ouderwetse plezier’) van zich horen. Zij gaan zelfs 100 euro onder Damaro’s seniorennamiddagtarief. Take that, sucker!

Een een week geleden stond ik na middernacht in de rij voor de kassa van een benzinestation. Toen de klant vóór mij naar buiten stapte, werd hij plots iets te uitbundig bejegend door een aantal stoere jongens. Ai, dacht ik. Tot ik zag dat ze een selfie met hem wilden nemen. Bleek dat toch niet ene van De Romeo’s te zijn, zeker?

Het valt me op dat het Vlaamse lied tegenwoordig een overwegend positieve houding heeft aangenomen. Dat was ooit anders. Via een zoekertje kocht ik eens een paar honderd oude Vlaamse en Hollandse singles. Wat voor een ellende je daarop tegenkomt! Een paar voorbeelden. Frans Van Mierlo: ‘Het leven is beven’. Serge: ‘Depressief’. Ignace Gorrebeeck (afwezig voor zich uit starend, sigaret in de hand): ‘Wat voorbij is, keert niet weer’. Stafke Fabri: ‘Mischin zit God te bleiten’ (originele spelling). En – misschien wel de meest wrange van allemaal – Anja: ‘Ik hou niet van jou’. Auw!

Daartegenover vloog je – dat moet ik toegeven – een universum van abstracte vreugdekreten tegemoet: toeroeroeloe. Yamaho, yamahe. Shalalie shalala. Schwabadaba ding ding. Dom dili dom. Cucurucucu. Tsjingeling. Babelabediboe.

Ook frappant in de goeie ouwe tijd: er bestond blijkbaar geen betere liefdesvaluta dan rozen. En ‘Zeven anjers, zeven rozen’ volstonden niet voor iedereen. Peggy dacht eerder aan ‘36 rode rozen’. Niks van, zong Wilma, voor minder dan ‘80 rode rozen’ kom ik mijn bed niet uit. Maar daar weergalmde de sardonische lach van Ronny Temmer: ‘100.000 rozen’. Will Sompel nam genoegen met gewoon wat ‘Witte rozen’. Foute boel volgens Tina Rosita, want ‘Witte rozen hebben doornen’. Enzovoort. Enzovoort. Het was in die dagen volgens de bloemistenbond hoe dan ook ‘a good year for the roses’.

Maar het nummer dat alle miserie overtreft, blijft toch ‘Liefste, ik heb aids’ van Marco Reynders. ‘Liefste, wanneer je deze brief leest, zal alles voorbij zijn’, zo begint zijn epische parlando vanuit het hiernamaals. ‘Terwijl ik in de grote stad studeerde, en jij nietsvermoedend thuiszat, is er veel gebeurd’. Aangezien de songtitel een spoiler van formaat is, kan ‘liefste’ wel raden wat onze vriend Marco R. zoal uitspookte. ‘Het nachtleven was er hard, té hard voor mij’. ‘Ik was een verloren voorwerp, een wegwerpartikel, het was wachten op de dood’. Getverdemme, jongen. Had toch een beetje opgepast! ‘Daarom heb ik mezelf verlost van alle ellende’. Een zelfmoordbrief op 7” vinyl, je moet er maar op komen.

Omdat dit een veel te droeve noot zou zijn om op te eindigen, gooi ik er snel nog een leuke schlagerkreet: joekaidi!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234