null Beeld

Mauro in de mist: 'Zien is geloven'

Thor kleedde zich als de neef van Conan de Barbaar en voerde tussen het zingen allerlei kracht- patserstunts uit, zoals warmwater- kruiken opblazen. Cool.

Een zomerse zonsondergang. De pretoogjes van een kleuter. Een foto van een aap met een kop-telefoon op. Hoezeer de werkelijkheid ons ook probeert te charmeren, de waarheid is dat niets in deze wereld te vertrouwen is. Men hoeft geen groot filosoof te zijn om dat te beseffen. Geloof niets, en zelfs dat niet.

Ik ken maar één moment waarop een algemene scepsis tegenover de hele kosmische mikmak van me afvalt: als ik een bepaald soort van oude vinylplaat tegenkom, meestal in de goedkoopste opruimingsbakken. Met wat voor anderen misschien wel de lulligste hoes ter wereld lijkt, maar niet voor mij. Ik herken dan een bepaald aura, waarover de weeë geur van verguizing hangt, een parfum dat mij meteen bedwelmt, als tweedehandse geurvreters. Ja, naast spontane aanvallen van lyriek krijg ik daar een plots vertrouwen in de menselijke intuïtie van. En ik weet het, voel het gewoon: dit moet een bijzondere plaat zijn. Op dat moment verander ik in een believer eerste klas, en koop ik zonder enige voorbeluistering. My precious...

En wat blijkt: ik ben niet de enige die er zo over denkt, want over een paar van die afgedankte artiesten zijn ondertussen fraaie documentaires gemaakt.

‘Orion: The Man Who Would Be King’ volgt het verhaal van Jimmy Ellis, een zanger wiens onopvallende carrière plots een wel zeer bizarre wending nam. Toen Elvis Presley stierf, kreeg de baas van Presleys voormalige label Sun Records het idee om Ellis – een griezelig accurate soundalike – een masker op te zetten en hem ‘Orion’ te noemen. Naar het personage uit een toen net verschenen pulp-roman over de bekendste rockster ter wereld die... zijn eigen dood in scène zette. Orions debuutplaat werd vervolgens zo snel mogelijk uitgebracht met als titel ‘Reborn’ (op Elvis’ eigen eerste label!). Only in America. Natuurlijk waren er heel wat mensen die echt geloofden dat dit wel degelijk The King was. En zo begon het tragische semisuccesverhaal van onze Jimmy Ellis. Verder wil ik hier eventuele spoilers vermijden, dus hou ik het op: zien is geloven.

null Beeld

‘I Am Thor’ is het spectaculaire relaas van ene Jon Mikl Thor. Blijkbaar zijn echte naam, dus dat begon al goed. In de seventies en eighties was Jon alvast een blij man. Als professionele bodybuilder won hij meerdere internationale kampioenschappen, waaronder Mr. Universe. Uit een oude bio: ‘Thor is like a panther in the gym, tensed and ready for each new rep as though on the prowl for a jungle enemy.’ Tussendoor acteerde hij in films als ‘Zombie Nightmare’ en – drie keer raden waarvan dit een rip-off kan zijn – ‘Recruits’ (‘You failed Police Academy... You’re their man!’) Maar hij is dus vooral bekend als metalzanger Thor. Kleedde zich als de neef van Conan de Barbaar en voerde tussen het zingen allerlei krachtpatserstunts uit, zoals warmwaterkruiken opblazen. Cool.

Maar ook hier voel je het aankomen: het loopt allemaal een beetje verkeerd af. En toch, wat een geweldige vent. Of zoals hij zichzelf omschrijft: ‘100 per cent true, 100 per cent real, 1000 per cent metal!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234