null Beeld

Mavis Staples - We Get By

U zult zeggen: daar heb je hem weer met z’n Prince, maar de beste Mavis Staples die ik ooit hoorde was niet de black momma uit The Staple Singers, noch de poppy mainstream Mavis van de voorbije twee decennia, maar wél Mavis als broeierig loeiende backingzangeres op aftershows van Prince in de jaren 80 en 90.

‘I ain’t done yet,’ zong Mavis op haar vorige plaat (met de geweldige titel ‘If All I Was Was Black’), en nu is er ‘We Get By’. Het nadeel van dit nieuwste werk is dat La Mavis nu 80 is, en – truth be told – dat hoor je. Haar stem is nog steeds een schepping van de Heer op zijn betere momenten, maar ze heeft natuurlijk wat aan power ingeboet – echt loeien is er niet meer bij. Dan klonk Aretha Franklin in haar laatste levensjaar, verteerd door kanker, toch nog een stuk beter.

null Beeld

Het verdere nieuws is dat deze cd, misschien onder de liefdevolle leiding van Ben Harper, meer aanleunt bij en grasduint in blues, rockabilly en ballads dan bij gospel, soul, rhythm ’n blues of funk. Al bij al klinkt het alsof Mavis op outtakes van Bob Dylan uit de periode tussen 1985 en nu zijn stem vervangt door de hare – Dylan vroeg papa Pops Staples trouwens ooit nog om de hand van Mavis.

Eén troef bezit ze nog: authenticiteit – dat ding waar alle door managers gehypete nepartiesten wanhopig naar hengelen, maar dat Mavis moeiteloos uit de poriën gutst. Ook de sobere, rootsy begeleiding schurkt, in tegenstelling tot sommige van Mavis’ vroegere platen, nergens tegen plastic aan. Integendeel: wat Mavis’ keel ophoest, is het patina van zeventig (70!) jaar fulltime bezield zingen. Maar de achilleshiel daarbij is dat je geen enkele song en geen enkel arrangement avontuurlijk kunt noemen: elke gitaarriff, elke drumbeat, elke bluesy basriff heb je al eerder gehoord op een ziljoen platen en een gros bluesfestivals in Peer.

‘We’ve come along way,’ zingt Mavis, en wat ze daar impliciet mee aangeeft, is dat er sinds 1969 aan haar muziek niets fundamenteels is veranderd – als ze hier zingt ‘I’ve got one more change to make, one more step to take, one more chain to break’, dan slaat dat alvast niet op muzikale vernieuwing. Wie daar vrede mee heeft, kan volop genieten van ‘We Get By’.

Essentieel? Nee. In dank aanvaard? Dat zeker. Ook zeker: u vangt géén bonuspunten als u raadt over welke faux blonde president Mavis ‘we can’t trust that man’ zingt. Ook de prekende activiste in Mavis is anno 2019 nog alive and kicking: op de iconische hoesfoto, die genomen werd in 1956, zie je kansarme, gediscrimineerde zwarte kinderen hunkerend kijken naar de speeltuin voor welgestelde witte kinderen achter het hek. Zoals de Fransen zeggen: plus ça change, plus ça reste la même chose.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234