Max (23) en Nathan (21), de zonen van Annemie Peeters

Aan tafel bij de échte ‘Bende van Annemie’: ‘Ze heeft veel opgeofferd voor ons, we zijn haar daar erg dankbaar voor.’

'Mama heeft nooit veel mannen meegebracht naar huis toen we jong waren. Wij kwamen altijd op de eerste plaats'

HUMO Ik heb voor dit gesprek heel wat oude interviews met jullie moeder doorgenomen: ze had het opvallend vaak over jullie.

Max Pelgrims «Ja? Toen we mama vertelden over dit interview, was ze nochtans verbaasd dat een journalist wist dat ze twee zonen had, en al helemaal dat je onze namen kende. Ze had namelijk net het gevoel dat ze vroeger niet zo vaak over ons had verteld (lacht). Goed dat ze dat wel heeft gedaan, misschien is het een teken dat ze trots op ons is.»

Nathan Pelgrims «Dat zou ook maar logisch zijn, hè. We zijn een groot deel van haar leven.»

HUMO Jullie wonen in hartje Antwerpen, maar jullie studeren allebei in Gent, waar jullie de week doorbrengen.

Nathan «Decadent, hè? (lacht) We beseffen wel dat het misschien niet de meest praktische manier van studeren is. We hadden ook in Antwerpen kunnen blijven, maar ik denk dat we allebei voelden dat we toe waren aan nieuwe mensen en een nieuwe plek. Een nieuwe start, eigenlijk.»

Max «Niet mijn eerste, ik heb ook al in Brugge en in Hasselt gestudeerd. Niet altijd even succesvol (lacht). Maar onze ouders steunen ons bij elke beslissing die we nemen. Zelfs als ze vinden dat het de verkeerde is.»

HUMO Geef eens een voorbeeld.

Max «Ik volgde humane wetenschappen op de middelbare school in Antwerpen, maar ik voelde dat ik daar niet op mijn plaats zat. Mijn punten waren er ook naar (lacht). Ik wilde liever een sportrichting volgen in Tessenderlo. Dat zag mama eerst niet zitten, vooral omdat het zo ver van huis was. Maar ik heb haar overtuigd door alles zelf te regelen: ik ging op internaat, zo moest ik niet elke dag heen en weer naar Antwerpen.»

Nathan «Toen je destijds kwam vertellen dat je wilde gaan koersen, was ze ook niet echt blij.»

Max «Nee. Ze dacht natuurlijk meteen aan die valpartijen die je op tv ziet. ‘Geen denken aan,’ zei ze. Maar ze is bijgedraaid toen ze zag hoe gek ik was van het wielrennen. Ze heeft er uiteindelijk veel vriendinnen aan overgehouden, aan koersmoeder zijn.»

HUMO In je tienerjaren was je een veelbelovend wielrenner. Rijd je nog wedstrijden?

Max «Nee, niet meer. Ik ben er vanzelf uitgegroeid, merkte ik. Er zijn veel renners die stoppen rond hun 18de, zoals ik. Logisch, want het is een heel klein wereldje, terwijl je op die leeftijd ook wel nieuwe dingen wil leren kennen: je hebt je eerste vriendin, je gaat studeren, naar feestjes... Maar in het wielerwereldje zijn mensen daar totaal niet mee bezig, daar hebben ze het vaak alleen maar over welke wielen er op hun fiets zitten (lacht). Ik wilde het nog over andere dingen hebben dan dat.»

HUMO Geen spijt van die keuze?

Max «Nee, ook al reed ik toen naast Wout van Aert en Mathieu van der Poel. Het is wel speciaal om hen nu op tv te zien en om te horen hoe goed ze het doen. Maar zelfs dan voelt het nooit wrang. Je mag sowieso nooit spijt hebben van een beslissing, vind ik. Zelfs al maak je een minder goeie keuze, je houdt er op z’n minst een goeie ervaring aan over.»

Nathan «Grappig, je bent nu vanzelf tot bij Nietzsche gekomen. Amor fati.»

Max «Kijk, en ik heb niet eens filosofie gestudeerd. Ik bedoel maar: ik maak keuzes altijd met mijn hart, niet zozeer met mijn verstand.»

HUMO Gaat dat anders bij een filosofiestudent, Nathan?

Nathan «Nee hoor. Ik denk dat je de belangrijkste keuzes in je leven zelden helemaal rationeel maakt. Filosofie gaat dan wel over rationeel zijn, maar het gaat minstens evenveel over de írrationaliteit van dingen. Al probeer ik zelf mijn leven wel zo rationeel mogelijk in te richten.»

Max «Dat is het verschil tussen ons, denk ik. Ik ben iets impulsiever en jij iets berekender. Soms probeer ik daaruit te leren.

»Nathan heeft bijvoorbeeld een agenda waarin hij voor elke dag noteert wat hij te doen heeft. Ik heb dat ook eens geprobeerd, maar ik heb het niet lang volgehouden. Ik ben veel te chaotisch voor zoiets. Sinds twee dagen heb ik een nieuwe bankkaart: de derde in evenveel jaar. Ik raak ze altijd kwijt. Nathan overkomt zoiets niet, en dat bewonder ik ergens wel.»

Nathan «Apollo versus Dionysus! Nu kom je weer bij Nietzsche uit.»

HUMO Naar welke ouder neigen jullie het meest?

Max «Onze vader is iets impulsiever en chaotischer dan mama, denk ik. Zij is veel meer een perfectionist.»

Nathan «We hebben het ergste geërfd van allebei.»

'Ik vind haar bezorgdheid wel schattig. Als we examens hebben, stuurt ze nog altijd een berichtje om ons succes te wensen ''

HUMO Ook de bezorgdheid? Van jullie moeder mochten jullie vroeger nooit zonder helm de fiets op.

Nathan «Dat wordt alleen maar erger, eigenlijk. Je zou denken dat ze ons wat meer begint te vertrouwen nu we ouder en wat verstandiger zijn. Niet dus (lacht).»

Max «Ze geeft altijd advies, of dat nu uit bezorgdheid is of niet. Toen ik naar dit interview vertrok, zei ze nog: ‘Doe een trui aan als je buitengaat, het is koud.’ Ik heb het niet gedaan, maar toch.»

Nathan «Het verschil met vroeger is dat we nu gewoon niet meer luisteren (lacht).»

Max «Maar ik vind die bezorgdheid tegelijk ook wel schattig. Als we examens hebben, stuurt ze op voorhand nog altijd een berichtje om ons succes te wensen. En als we in Gent zitten, stuurt ze weleens een mail met een column of een artikel.»

HUMO Waarover gaan die dan?

Max «Meestal iets waar we dan toevallig net over gepraat hebben aan de keukentafel, of iets waar we een discussie over hadden. Of gewoon, als haar programma ergens vermeld wordt. Daar is ze altijd fier op.»

Nathan «Laatst nog stuurde mama me een column uit De Tijd. Ik snapte niet helemaal waarom, tot verderop in de tekst haar programma vermeld werd.»

Max «Die heb ik niet gelezen, denk ik. Ik geef toe: ik open niet ál haar mails (lacht).»

HUMO In een oud Humo-interview noemt ze zichzelf een strenge moeder. Is dat zo?

Nathan «Streng? Dat zou ik niet zeggen. Ook niet nodig: we zijn nooit probleemkinderen geweest.»

HUMO Niemand heeft het uitgehangen tijdens de puberteit?

Max «Ik denk dat geen van ons beiden echt gepuberd heeft. Alhoewel, Nathan misschien een beetje.»

Nathan «Dat kan ik me dan toch niet meer herinneren. Ach, dat zijn de dingen die je mettertijd verdringt, zeker?»

Max (tegen Nathan) «Is dat ook Nietzsche?»

Nathan «Nee. Of misschien een beetje.»

HUMO Ze hoefde haar interviewstijl uit ‘De zevende dag’ destijds niet op jullie toe te passen?

Max «Nee, ze is thuis helemaal anders dan op antenne.»

Nathan «Zó anders dat ik het zelfs raar vind om haar op de radio te horen. Dan is ze bijna onherkenbaar. Ze praat helemaal anders.»

Max «Dat is iets wat ze kan aan- en uitzetten. Als er thuis iemand belt voor het programma, slaat ze helemaal om als ze de telefoon opneemt. Het zou vreemd zijn als ze zo tegen ons praatte, het zou heel onpersoonlijk aanvoelen. Mama heeft eigenlijk drie registers: hoe ze tegen ons praat, het Limburgs dat ze met familie praat, en hoe ze op de radio klinkt.»

HUMO Luisteren jullie elke ochtend naar ‘De bende van Annemie’?

Max «We luisteren niet vaak, maar als we het doen, zeggen we het haar achteraf. Ze vindt het leuk als ze een compliment krijgt over haar werk. Of als we vragen wie er die dag te gast was in de studio.»

Nathan «Ze is ook zó veel met haar werk bezig: het zou vreemd zijn als dat haar niets deed.»

Max «Ze werkt al meer dan dertig jaar voor de VRT. Zot, hè. Dat kun je je bijna niet voorstellen, dat je na dertig jaar nog altijd dezelfde passie kan opbrengen als in het begin. Ze is érg perfectionistisch. Als ze even niet kan werken, zoals onlangs, toen onze grootmoeder – haar moeder – overleden was, dan durft ze zelfs niet naar haar eigen programma te luisteren. Iemand anders die haar programma presenteert, dat kan ze niet goed aan.»

Nathan «Ze zou alleen maar de foutjes horen, of dingen die ze anders gedaan zou hebben.

»Eigenlijk vind ik dat ze té hard werkt. Ze kan het gewoon niet kalmer aan doen, daarvoor is ze veel te kritisch. Ze is er als de dood voor dat ze haar loon niet verdiend zou hebben. Half werk, daar is ze allergisch voor.»

Max «Maar hoeveel ze ook werkt, wij zijn altijd op de eerste plaats gekomen voor haar. Ze heeft ook veel opgeofferd voor ons, en daar zijn we haar heel dankbaar voor.»


Oom marnix

HUMO Zijn de kinderen van Annemie Peeters van nature beter ingelicht dan hun leeftijdsgenoten?

Max «We krijgen in elk geval twee kranten thuis – en ja, die worden gelezen. Mama kan zich er nogal in opwinden wanneer stagiairs bij haar op de redactie niet goed op de hoogte zijn van het nieuws. Dat wil ze anders zien bij ons. Maar ik vind het zelf ook belangrijk om te kunnen mee praten over meer dan alleen maar ‘Temptation Island’, hoor.»

HUMO Welke waarden hebben jullie zoal meegekregen?

Max «Kritisch denken. ‘Nooit geloven wat er geschreven staat,’ dat zegt ze soms wel vijf keer per dag. Soms overdrijft ze wat (lacht). Ze bedoelt dan dat er aan elk verhaal een kant zit die je niet kent en die je moet zien te vinden. Zoals met de heisa rond de uitwijzing van vluchtelingen naar Soedan: mama vertelde ons toen dat het algemeen bekend is dat het Soedanese regime foltert, maar dat dat Europa nooit heeft tegengehouden om er toch zaken mee te doen. Theo Francken deed dus eigenlijk gewoon wat er al jaren gedaan wordt. Verder denken, dat bedoelt ze dus.»

Nathan «Zelf doet ze dat door in ‘De bende van Annemie’ gasten uit te nodigen die niet zo vaak geïnterviewd worden, of die elders niet altijd even serieus genomen worden. Zoals Showbizz Bart: hij is géén evidente gast voor een programma op Radio 1, maar mama heeft toen voet bij stuk gehouden omdat ze ervan overtuigd was dat hij wél iets te zeggen zou hebben. En dat werkte.»

HUMO Wat hebben jullie nog meegekregen?

Nathan «Altijd jezelf zijn. Dat heeft ze ons al wel duizend keer ingeprent.»

Max «En vriendelijk zijn. Respect hebben voor de ander. Vrij clichématige dingen die ouders wel vaker zeggen, maar die daarom niet minder belangrijk zijn.»

HUMO Jullie moeder wilde absoluut geen overambitieuze macho’s voortbrengen. Dat lijkt haar wel gelukt te zijn.

Nathan «Heeft ze dat ooit gezegd? Ik vraag me af wat ze daarmee bedoelde.»

Max «Ik denk: dat we niet per se in de showbizz moeten gaan van haar. Dat ze ons vooral de kans wilde geven om een eigen leven op te bouwen. Dat is in elk geval gelukt, want we doen niets in de media (lacht). Ik heb ooit eens op het dochtertje van Ruth Joos gepast, ja. Maar dat is het zowat.»

''Mama wou ons de kans geven een eigen leven op te bouwen. Dat is gelukt: we doen niets in de media. Ik heb alleen eens op het dochtertje van Ruth Joos gepast. (lacht)'

HUMO Wordt ze vaak herkend op straat als jullie bij haar zijn?

Nathan «Steeds minder. En de mensen die haar herkennen, worden ook almaar ouder. Maar mama gaat goed om met haar bekendheid, vind ik.»

Max «Het is haar nooit te doen geweest om die bekendheid. Ze wordt nochtans vaak gevraagd voor interviews, en ook al voor ‘De slimste mens’. Maar ze weigert bijna alles. Marnix Peeters, onze oom, stemt met meer dingen in. Maar voor hem is dat natuurlijk ook interessant voor zijn boekenverkoop.»

HUMO Nathan, Marnix is jouw peter. Zie je hem vaak, daar op zijn berg in de Oostkantons?

Nathan «Niet elke week natuurlijk. Hij heeft het heel druk, vooral als hij een boek publiceert – dat doet hij namelijk zelf. Maar ik ben al eens bij hem blijven logeren met mijn vriendin. Dat was fijn.»

Max «Als hij in de buurt is, stuurt hij weleens een berichtje om te vragen of we geen glas komen meedrinken in zijn stamcafé aan de Groenplaats.

»Telkens als ik met Marnix praat, krijg ik het gevoel dat ik verruimd weer naar huis ga. Hij heeft altijd interessante ideeën en opvattingen, tegen de stroom in. Al zijn ze niet altijd waar (lacht). Maar ze zijn wel altijd boeiend om naar te luisteren.»

Nathan «Zijn boeken leunen heel dicht aan bij wie hij echt is.»

HUMO Hebben jullie ze allemaal gelezen?

Nathan «Dat nu ook weer niet (lacht). Ik heb ook geen tijd met al die boeken die ik voor mijn studie moet lezen.»

Max «Flauw excuus, Nathan. Hoe dan ook: we steunen hem volledig.»


Temptation island

HUMO Kunnen jullie over alles praten thuis?

Nathan «Volgens mij wel. Dat heeft mama ook altijd gezegd: dat we het haar altijd kunnen zeggen als we met iets zitten. En dat ze ons altijd zal steunen, wat het dan ook mag zijn. De keukentafel is niet toevallig de centrale plaats bij ons thuis.»

Max «Als er één iemand is tegen tegen wie ik iets zou opbiechten, dan is zij het. Ze heeft al met zoveel verschillende mensen gepraat dat ze volgens mij niet snel meer zou opschrikken van iets. Stel nu dat we vrouw willen worden, bijvoorbeeld: ze zou daar niet moeilijk over doen.»

Nathan «Ze heeft ook ooit gezegd dat we het altijd mogen komen zeggen als we vermoeden dat we homo zijn. ‘Dat is niet erg,’ zei ze. ‘Maar kom het mij gewoon zeggen.’»

HUMO In oude interviews was jullie moeder vaak vrij open over seks en relaties. Was ze dat ook in jullie opvoeding?

Nathan «Nogal. Ik weet nog dat we samen naar ‘Brüno’ zijn gaan kijken in de bioscoop. Een enorm gênante ervaring, want een vrij vettige film (lacht). Daar zat ik dan, met mijn moeder die me na elke expliciete scène influisterde dat dat niet is hoe echte seks gaat (lacht).»

Max «Dat zegt ze ook als we naar ‘Temptation Island’ zitten te kijken: ‘Zo gaat het niet met een echte relatie, hoor.’»

HUMO Moest dat dan nog gezegd worden?

Max «Ze doet het alleszins wel. Soms werk ik dan wat tegen, om haar nog wat meer op stang te jagen (lacht). Maar ze moet elke twee minuten commentaar geven als we zitten te kijken, anders denkt ze dat we klakkeloos overnemen wat we op tv zien. Je kunt zeker niet zeggen dat ze haar opvoedkundige taken niet serieus neemt.»

'Max: 'Mama is thuis helemaal anders dan op antenne.' Nathan: 'Zó anders dat ik het raar vind om haar op de radio te horen.''

HUMO Kijken jullie eigenlijk vaak samen met jullie moeder naar ‘Temptation Island’?

Max «Nee, die ene keer was eerder toevallig. We zaten te wachten op een documentaire over Romeinen op Canvas en er liep net een herhaling.»

Nathan «Mama heeft ooit een paar erotische kortverhalen geschreven, toen mochten we het op school horen (lacht). Maar we zouden het dus over véél kunnen hebben thuis.»

Max «Niet dat we dat doen, ze moet ook niet té veel weten. Ik stel een vriendin ook pas thuis voor als we het écht menen samen. Mijn vorige vriendin heeft zeven maanden moeten wachten voor ik haar aan mama voorstelde. En dat deed mama zelf ook: ze heeft nooit veel mannen meegebracht naar huis toen we nog jong waren. Dat waardeer ik wel. Ze heeft ons altijd ingeprent dat wij op de eerste plaats kwamen voor haar, en dan pas haar vriend. Daarom vond ze het ook altijd erg belangrijk wat wij van hem dachten.»

Nathan «We waren nog erg jong toen onze ouders scheidden, en ik denk dat ze zich daardoor zorgen maakten over wat de gevolgen zouden zijn voor ons. Nu, dat is uiteindelijk goed meegevallen.»

Max «Onze ouders komen ook erg goed overeen. Wat wel belangrijk is als je samen kinderen hebt.»

HUMO Wat voor iemand is jullie vader?

Max «Hij is muzikant: saxofonist en pianist.»

HUMO Zijn die genen doorgegeven?

Nathan «Ik heb even piano gespeeld: vier jaar muziekschool, maar dat is ondertussen wat stilgevallen. Ik heb als kind ook vrij lang drama en voordracht gevolgd, en dat lag me beter. Ik wilde acteur worden, herinner ik me. In het middelbaar raadden ze me zelfs aan om toneelschool te gaan volgen, maar ik wilde dat niet.»

HUMO Waarom niet?

Nathan «Omdat het me geen leuke wereld leek. Ik vond acteren leuk, maar ik vind niet dat je absoluut in iets moet doorzetten gewoon omdat je het leuk vindt of omdat je er goed in bent. Volgens mij zou ik niet veel voldoening halen uit acteren als ik rondom me de wereld naar de kloten zie gaan.»

Max «Wat bedoel je daarmee?»

Nathan «Je hebt niet erg veel impact als acteur, hè. Het is grof gesteld, maar zo zie ik het.»

HUMO Terwijl je je ook kunt afvragen of filosofen wel iets wezenlijks bijdragen aan de wereld.

Nathan «Dat doe ik dan ook (lacht). Ik denk van wel. Natuurlijk heb je er genoeg die niets bijdragen, maar je hebt er ook zoals Karl Marx, die vond dat een filosoof impact moest hebben op de wereld rond hem. Ik denk dat de wereld er meteen al een stukje beter zou uitzien mochten wat meer mensen de beginselen van filosofie meekrijgen. Maar goed, ik besef zelf ook wel dat filosofie studeren amper werk oplevert – tenzij ik professor word, en dat zit er ook niet aan te komen. Ik hoop alleen maar dat ik íéts kan doen wat impact heeft en de wereld iets beter maakt.»

Max «Maar toch niet iedereen kan een job hebben die impact heeft op de wereld?»

Nathan «Da’s waar, maar ik heb het niet alleen over een job. Je kunt op veel manieren impact hebben. Bovendien heb je niet altijd invloed op waar je terechtkomt. Mama heeft bijvoorbeeld toneelregie gestudeerd aan het RITCS. Ze zat met Erik Van Looy in de klas, heeft ze ooit verteld. En zij is uiteindelijk bij de radio terechtgekomen. Om maar te zeggen: je kunt op voorhand wel veel plannen maken, maar die leiden je niet altijd naar waar je denkt.»

HUMO Dat is er één van Nietzsche, ongetwijfeld.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234