null Beeld

Meg Baird - Dear Companion

Wij zouden Meg Baird graag eens horen praten. Toen ze eind vorig jaar met Espers in Trix speelde, besloten we onze kans te grijpen en te vragen of ze ons exemplaar van haar single 'The Waltze of the Tennis Players' wilde signeren.

Herbert Struyf

Ze bleek echter zo verlegen dat ze ons niet eens aankeek, geen woord zei, snel-snel in ronde tienermeisjesletters haar naam op het hoesje schreef en meteen in de coulissen verdween. Die avond klonk de psychedelische folk van Espers onzeker en rommelig - ze kwamen dan ook net van de bagageband gerold na een transatlantische vlucht - maar Megs stem kringelde daar moeiteloos bovenuit, puurder dan alles wat we het laatste jaar gehoord hadden. We stonden aan de grond genageld.

undefined

De liedjes op haar solodebuut 'Dear Companion' kregen vorm terwijl 'II' van Espers opgenomen werd (check ons eindejaarslijstje van 2006!), ergens tussen het dagelijkse metrotraject en Megs zolderkamertje in Philadelphia. Ze selecteerde songs die haar na aan het hart lagen, liedjes die ze wellicht al duizend keer gezongen had, tot ze precies juist zaten. Of ze nu traditionals, recentere folksongs of eigen werk ten gehore brengt, haar stem vindt altijd de juiste toon: nu eens etherisch en transparant, dan weer warm en aards, zoals in 'Do What You Gotta Do' (van Jimmy Webb, bekend in de versie van Roberta Flack). In 'The Waltze of the Tennis Players' schurkt ze zich slaperig en sexy tegen haar lief aan; in een adembenemende a-capellaversie van de titelsong wacht ze aan de oevers van een rivier gelaten op de dood. Met niet meer dan die prachtige stem, een akoestische gitaar en hier en daar een likje dulcimer (volgens ons woordenboek: 'hakkebord') maakt ze van 'All I Ever Wanted' een kostelijk brokje onderkoelde softpop, roept ze ijzige windvlagen op in het aan Linda Perhacs herinnerende 'Riverhouse in Tinicum', of wiegt ze door onze favoriet 'Willie O'Winsbury'.

'Dear Companion' klinkt zo verraderlijk vanzelfsprekend dat je bij de eerste luisterbeurten niet eens merkt hoe goed de plaat wel is. Meg Baird is geen folkrevolutionair à la Joanna Newsom, en van ver ruikt de plaat hier en daar wat naar Dungeons & Dragons-spellendozen, ouwe Rode Ridder-strips en heruitzendingen van 'Johan & De Alverman', maar uw sterk ontwikkelde muzikale smaakpapillen zullen u ongetwijfeld vertellen hoeveel delicate schoonheid daartegenover staat - en voor u het weet, komt u nooit meer onder haar betovering uit. Wij doen Meg bij een volgende gelegenheid een huwelijksaanzoek.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234