Meisjes aan de top: de nieuwe sterren van de hiphop

Omdat Mahalia en drie van haar collega’s – rapster Chynna, experimentaliste Jamila Woods en tieneridool Jessie Reyez – binnenkort groot en onbereikbaar zullen zijn, zochten we hen nu al op.

'Ik wil Grammy's winnen. Veel Grammy's. En ik wil sterven als een legende'


★MAHALIA ‘dronken bellen met je ex’

De mooie naam heeft een vervolg: Mahalia Burkmar. De 20-jarige Britse groeide op in een dorpje buiten Leicester (‘een multiculturele stad met een bruisende muzikale undergroundscene’), waar ze door haar broers – één danser en één mc – werd binnengeleid in de wereld van de hiphop en r&b. Samen met haar vader, een gitarist, maakte ze haar eerste liedjes. Toen ze 14 was, tekende ze haar eerste professionele contract bij Atlantic Records.

Mahalia «Dat was een keerpunt in mijn leven. Vooral omdat ik opeens besefte dat mijn toekomst in de muziek lag. Het is allemaal zo snel gegaan. Ik begon muziek te schrijven en vier songs later kreeg ik al een platencontract.»

HUMO Op aanraden van Ed Sheeran, zo wil de legende.

Mahalia «Dat klopt! Ik was toen een enorme fan van hem, ik wilde nummers maken zoals hij. Het was zelfs zo erg dat ik wilde meedoen aan een talentenjacht à la ‘The Voice’, gewoon om hem te ontmoeten. Maar net nadat ik me ingeschreven had, werd de show van antenne gehaald, waarop ik in huilen uitbarstte (lacht). Ik ben toen met mijn mama naar een paar van zijn concerten geweest, waar we probeerden om backstage te raken en vervolgens buitengesmeten werden (lacht). Ik deed dat niet voor mijn muziekcarrière – ik wilde ’m gewoon zeggen hoe fantastisch ik ’m vond. Maar we leerden zo toch veel mensen kennen, zoals songwriter Amy Wadge. Zij werkt vaak samen met Ed, en heeft recent bijvoorbeeld nog meegeschreven aan de laatste plaat van Kylie Minogue. Toen we op een concert in Wolverhampton waren, zei Amy opeens: ‘Komen jullie mee naar boven?’ En daar zat-ie in zijn kamertje te chillen: dé Ed Sheeran! Ik kon amper iets uitbrengen (lacht). Later die avond, op de autosnelweg op weg naar huis, stond mijn gsm opeens roodgloeiend. Bleek dat Ed had getweet: ‘Check allemaal dit 13-jarige meisje,’ met daaronder de link naar mijn Soundcloud. Niet veel later lag het contract klaar.»

HUMO Je had de goedkeuring van je held, maar toch wilde je niet te hard van stapel lopen.

Mahalia «Ik wilde absoluut mijn school afmaken. Vooral omdat ik gelukkig was. Wat ik had, wilde ik niet meteen op het spel zetten voor wat uiteindelijk máár een waterkansje was. Stel dat ik na een paar jaar was geflopt, dan had ik daar mooi gestaan, als tiener zonder opleiding. En bovendien: ik was goed in sport en wetenschap, wat als ik later dáármee iets wilde doen? Ik heb school en carrière gecombineerd en dat was de perfecte oplossing. Goed, ik heb weleens met rode oogjes in de les gezeten, nadat ik pas om vijf uur ’s ochtends uit Londen was vertrokken, maar toch. Ik heb the best of both worlds gehad.»

HUMO Nochtans sijpelt er in je teksten ook negativiteit door: in nummers als ‘17’ en ‘Silly Girl’ zing je over pesten en over hoe moeilijk het is om als tiener jezelf te zijn.

Mahalia (twijfelt) «Ik hield van school, maar het was niet altijd even plezierig. Net nadat ik mijn contract kreeg, ben ik naar een school voor podiumkunsten in Birmingham gegaan, waar ik de richting acteren volgde (Mahalia acteerde in de film ‘Brotherhood’, red.). Iedereen wist dat ik al een muziekcontract had, en veel muziekstudenten hebben me dat niet in dank afgenomen – afgunst zal wel een rol gespeeld hebben. Ik werd niet gepest, maar ik was verre van populair. Lange tijd was ik een people pleaser, maar dat heb ik afgeleerd. Ik weigerde om mezelf te veranderen, daarover gaat ‘17’. (Haalt haar schouders op) Meestal was ik goedgezind, soms iets minder. Zo gaat het toch bij iedereen?»

'Een producer zei letterlijk tegen me: 'Ik sta tussen jou en het succes. Wat heb je ervoor over?'

HUMO Het is niet evident om op zo’n jonge leeftijd al muziek te schrijven. Zijn er oude nummers waarvoor je je nu schaamt?

Mahalia «Op veel van die oude nummers ben ik net trots! ‘Let the World See the Light’, bijvoorbeeld. Dat is mijn allereerste nummer. Ik schreef het toen ik elf of twaalf jaar was. Ik kon amper een gitaar vasthouden, maar eerlijker ben ik nooit geweest.

»‘Sober’ vind ik wél altijd een beetje gênant om te zingen, maar dan om andere redenen (lacht). Het gaat zo: ‘Sober / I take back what I said / I’m sittin’ with this love hangover / And boy it’s hurtin’ my head.’ Na een welbepaalde break-up deed ik niks liever dan weggaan met vriendinnen, en elke keer bezondigde ik me aan drunk dialing. Ik belde hem dronken op. Achteraf was ik altijd kwaad op mezelf – ‘Hij wil je niet, meid, stop met hem te bellen!’ Maar ik bleef het zodanig lang volhouden dat mijn vriendinnen mijn gsm telkens moesten afpakken. Op één zaterdagavond besloot mama dat het genoeg was: ‘Nu blijf je thuis.’ Die nacht zette ik mijn gevoelens op papier, en het voelde alsof er een last van me afviel. Ik kon eindelijk de knop omdraaien, alsof ik opeens, voor het eerst sinds lang, weer nuchter was.»

HUMO Wanneer mogen we je debuutplaat verwachten?

Mahalia «Ik ben eraan bezig, maar het is zo’n druk jaar... En dan moeten de zomerfestivals nog beginnen. Ik denk dat het 2019 zal worden. Gelukkig ben ik jong en heb ik alle tijd (lacht).»


★CHYNNA ‘liever muzikante dan model’

Hoe perfect het leven van Mahalia tot hiertoe verliep, zo dramatisch verging het de Amerikaanse Chynna. De 23-jarige kickte af van een zware drugsverslaving nadat haar muzikale mentor A$AP Yams stierf aan een overdosis. Niet lang daarna overleed ook haar moeder: die twee namen zijn onder elkaar op haar arm getatoeëerd – als ik er een blik op werp, zie ik dat de lijst nog veel langer is. De miserie is in haar muziek doorgesijpeld via monotone trapritmes, kille beats en gortdroge observaties over drugs en het leven op straat. Eén van haar mixtapes heet ‘music 2 die 2’. En tóch staat ze op de rand van de doorbraak.

''Ik wilde schrijfster worden, maar boeken vond ik te moeilijk. Ik dacht: je kunt ook een verhaal vertellen met een song. En omdat ik niet kan zingen, begon ik te rappen'' Chynna

HUMO Je komt uit Philadelphia, waar hiphop en r&b het altijd goed hebben gedaan, met The Roots en Jill Scott, maar ook Meek Mill, Lil Uzi Vert en natuurlijk Will Smith. Pas jij in die traditie?

Chynna «Artiesten uit Philly hebben de reputatie om veel te roepen, dus in die zin niet (lacht). Ik ben rustig, laidback, chill. Maar de stad heeft mij wel gevormd. Iedereen is er working class, dus heb je een enorme werkethiek nodig om het er te maken. Ik kom uit West-Philly; toen ik opgroeide was dat nog the hood, de achterbuurt. Intussen is het een mooi deel van de stad, met goeie universiteiten, maar één ding is hetzelfde gebleven: iedereen kent iedereen. Wat vroeger best vervelend was, want als ik iets uitvrat, wist mijn vader er al van nog voor ik thuiskwam (lacht).»

HUMO Op je 14de werd je ontdekt als model. Was dat niet erg vroeg?

Chynna «Ja, want je weet nog niks. Ik zou aanraden om pas model te worden nadat je bent afgestudeerd. Niet dat ik slechte ervaringen heb gehad, er heeft nooit een fotograaf geprobeerd om mij aan te randen of zo. Maar dat kan gebeuren, en wat kan je doen als jong meisje? En als minderjarige mag je niet over je eigen loon beschikken. Zo zijn al veel kinderen uitgebuit door hun ouders. Ik vind dat scholen meer aandacht zouden moeten besteden aan belastingen en financiën dan aan al die abstracte dingen als algebra. Dan zouden we allemaal sneller onze eigen weg kunnen vinden.»

HUMO Op je 19de verhuisde je naar Brooklyn. Hoe was dat?

Chynna «Dat viel heel goed mee. Met de trein is dat maar een uurtje van Philadelphia, dus ik ging vaak naar huis. Zo ben ik aan New York gewend geraakt, en een jaar later ben ik er gaan wonen. Toen ik verhuisde naar New York ben ik beginnen te rappen. Ik schreef al langer teksten. Ik wilde schrijfster worden, maar boeken vond ik te moeilijk. Ik dacht: je kunt ook een verhaal vertellen met een song. En omdat ik niet kan zingen, begon ik te rappen. Ik heb veel geleerd door naar Gucci Mane te luisteren – vooral van de manier waarop hij woorden inpast in zijn ritme.»

HUMO Je kreeg ook steun van hiphopgoeroe A$AP Yams. Je had hem gevraagd of je stage mocht doen, niet?

Chynna (lacht) «Ik wist niet eens wat een stage was, ik vroeg gewoon of hij niemand nodig had om zijn koffie te gaan halen. In de plaats zijn we vrienden geworden. Ik denk dat hij het wel cool vond dat een high school chick hem overal wilde volgen (lacht).»

HUMO Hij overleed in 2015 aan een toevallige overdosis.

Chynna «Ik ben hem niet vergeten (laat haar arm zien). Hij heeft me aangemoedigd om te rappen, en ik denk dat hij zou willen dat ik iets maak van mezelf.»

HUMO Je hebt in interviews al vaker geklaagd over de manier waarop depressie en drugs bij jongeren vaak worden voorgesteld als cool en edgy.

Chynna «Absoluut, het is nooit cool om een drugsverslaafde te zijn. En toch hangt er een mythisch aura rond pakweg de ‘Club van 27’ (beroemdheden die stierven toen ze 27 waren, zoals Jimi Hendrix, Kurt Cobain en Amy Winehouse, red.). Daarom let ik wel op wanneer ik over drugs rap. Het mag nóóit glamoureus klinken.»

HUMO Ben je zelf met drugs begonnen om je een imago aan te meten?

Chynna «Nee. Ik hou niet van de term ‘gateway drug’, maar ik ben wel van het ene naar het andere gesprongen. Al snel had ik sterker spul nodig, omdat mijn lichaam eraan gewend was geraakt. En drugs zijn duur – op een bepaald moment betaalde ik 30 dollar per pil – dus als je niet rijk bent, moet je op zoek naar een goedkoper alternatief, wat meestal gevaarlijker én verslavender is. Toen ik blut was, kwam ik uit bij heroïne versneden met fentanyl (een heel sterke pijnstiller. Onder meer Prince en Tom Petty stierven aan een overdosis , red.). Levensgevaarlijk. Maar ik was zo verslaafd dat ik na een paar uur zonder begon te kotsen. It wasn’t pretty.

»Als je drugs nodig hebt om de dag door te komen, ben je een wandelend lijk. Je uiterlijk én je persoonlijkheid gaan eronder lijden. Ik kwam niet meer bij mijn familie, omdat ik niet wilde dat ze me zo zagen. Dus nu blijf ik clean. Ik hou het bij wiet.»

HUMO Mis je drugs?

Chynna «Als ze mij niet zo hadden overhoopgehaald, zou ik zeggen van wel. Maar de tol was te hoog. Zeker omdat, een jaar nadat ik uit de ontwenningskliniek kwam, mijn mama overleden is. Ik wéét hoe kwaad ze zou zijn als ik zou hervallen, dus alleen al voor haar blijf ik eraf. En zo moeilijk is het niet. Ik ben gelukkig nu, en in mijn muziek kan ik alles kwijt.»


★JAMILA WOODS ‘Samen met Chance The Rapper in een aftandse Toyota’

Jamila Woods (28) maakt deel uit van wat momenteel misschien wel de beste scene uit de hele hiphop is: die van Chicago, waar onder meer ook Chance The Rapper, Donnie Trumpet, Noname én Saba rondlopen. Haar stad is haar muze, en daarom probeert ze zoveel mogelijk terug te geven: ze is artistiek directeur van de non-profitorganisatie Young Chicago Authors (YCA), een poëziegemeenschap voor jongeren.

''Als ik naar het gospelkoor keek, dan zag ik hoe die mensen alle shit van de afgelopen week uit hun lichaam zongen'' Jamila Woods

Jamila Woods «Ik ben daar terechtgekomen toen ik mijn laatste jaar middelbaar afwerkte. Ik volgde les aan een triestige jezuïetenschool – je had er één kunstclubje en dat stelde niets voor. Bij YCA kon ik mijn ogen niet geloven: er waren alléén maar jonge mensen, die op een heel serieuze manier met elkaar omgingen. Iedereen luisterde naar elkaar, iedereen voedde elkaars creativiteit. Ik voelde meteen dat het een plek was waar ik me veilig kon voelen.

»Nadat ik afstudeerde aan de universiteit in Rhode Island, waar ik Afrikaanse studies en theater volgde, keerde ik terug naar Chicago, en daar was YCA net op zoek naar artiesten die les konden geven. Dat was mij op het lijf geschreven.»

HUMO Als artiest breng je je eigen nummers voor een uitzinnig publiek. Dan is lesgeven toch minder glamoureus...

Woods «Maar ik haal er heel veel uit. Tijdens een zomerkamp begeleidde ik een meisje dat Iman heet. Ze heeft veel talent, maar is ook heel onzeker. Intussen heeft ze haar eerste boek uitgebracht en ik merk dat thema’s uit onze gesprekken hun weg hebben gevonden naar haar poëzie. Dat ik een positieve invloed heb gehad op iemands leven is een héél speciaal gevoel.»

HUMO Waar heb je je maatje Chance The Rapper leren kennen?

Woods «Bij YCA! Toen ik er net werkte, stonden we soms op dezelfde avond op het podium. Dat is jaren geleden, maar ik had toen al veel bewondering voor hem. We belden hem eens om te vragen of hij wilde meewerken aan een nummer. ‘Tuurlijk,’ zei hij, ‘maar ik heb geen geld voor de bus. Komen jullie me oppikken?’ Wij in onze aftandse Toyota naar ginder (lacht). Sindsdien zien we elkaar wel vaker.»

HUMO Als kind zong je in het prestigieuze Chicago Children’s Choir. Dat hoor je in je muziek, waar je experimenteert met harmonieën en samenzang.

Woods «Wat wil je? Ik ben opgegroeid met een zwarte oma, wat wil zeggen dat ik ben opgegroeid in een zwarte kerk. Ik heb altijd troost geput uit samenzang, dat is ook de basis van gospelmuziek. Als ik naar het koor keek, dan zag ik hoe die mensen alle shit van de afgelopen week uit hun lichaam zongen. Zo genazen ze zichzelf.»

HUMO Je zong kerkliederen, maar ben je ook gelovig?

Woods «Ik zou mezelf omschrijven als ‘spiritueel’. De zwarte kerk is vooral een bruisende culturele plek. In de blanke kerk die ik kende van mijn jezuïetenschool was alles tien keer zo saai (lacht). En er is veel solidariteit. Op een bepaald moment kon ik de bijlessen niet betalen om me voor te bereiden op de eindproeven van de middelbare school. Die zijn in Amerika enorm belangrijk omdat ze bepalen tot welke universiteiten je wordt toegelaten. Een vrouw uit de kerk heeft toen alles voor mij betaald én reed me elke dag naar de les.»

HUMO Je draagt een trui met het opschrift ‘Street Poetry Is My Everyday’. Is dat een verwijzing naar A Tribe Called Quest?

Woods «Ja! Het komt uit ‘Electric Relaxation’! Maar het is ook een verwijzing naar schrijfster Gwendolyn (een zwarte dichteres die in 1950 de Pulitzerprijs voor poëzie kreeg, red.). Zij is één van mijn rolmodellen. Haar motto was: ‘Write what you know.’ Ik dacht altijd dat mijn leven niet interessant was, dat niemand zou willen horen wat ik te zeggen had. Maar door haar ben ik gaan beseffen dat iedereen verhalen heeft die níémand anders kan vertellen. Ze ziet er misschien uit als een boring old black lady, maar ze deed tóén al hetzelfde als alle grote rappers van vandaag (lacht).»


★JESSIE REYEZ ‘dansen met veren in mijn gat’

Jessie Reyez (27) prijkte onlangs al in deze kolommen in een artikel over de beste protestsongs aller tijden. Reyez maakte vorig jaar namelijk ‘Gatekeeper’, een striemende aanklacht tegen seksisme in de muziekindustrie. Daarnaast brengt ze onopgesmukte pop met een boodschap, heeft ze – diepgelovig als ze is – de stem van een engel, en beleeft ze als immigrante haar hoogsteigen American dream.

''Ik heb veel jobs gehad: caissière, pizza-bezorgster, babysitter, barvrouw. Ik heb zelfs gedanst met veren in mijn gat.'' Jessie Reyez

HUMO Je bent geboren in Canada, verhuisde al snel naar Florida, maar je bent eigenlijk van Colombiaanse afkomst. Juist?

Jessie Reyez «Klopt! Mijn Colombiaanse roots zijn ook enorm belangrijk. Het is soms raar om een immigrant te zijn. Je wordt geboren in een huis waarvan de fundamenten eigenlijk in een ander land staan. Ik sprak thuis Spaans, at Colombiaans eten, luisterde naar Colombiaanse muziek... En dan ging ik naar buiten, en stond ik plots in de vrieskou van Canada (lacht).»

HUMO Hoe zijn je ouders daar terechtgekomen?

Reyez «Het was makkelijker om een visum te krijgen voor Canada dan voor de Verenigde Staten. Ze wilden weg uit Colombia om een beter leven na te jagen. Toen ze in Canada aankwamen, nam mijn mama twee jobs aan, als schoonmaakster en als babysitter. En papa werkte ’s nachts – als mecanicien, schilder, arbeider... Alles wat je maar kunt bedenken.»

HUMO Wanneer heb jij je muzikale roeping ontdekt?

Reyez «Mama zegt altijd dat ze mij op mijn 5de betrapte voor de tv, waar ik Pavarotti aan het nazingen was (lacht). Omdat ik zo muzikaal was, bracht ze me naar de muziekschool, in de kelder van een piepklein gebouwtje naast de lokale Pizza Hut. Eerst wilden ze mij niet inschrijven, omdat ik te jong was én geen Engels sprak. Maar ik was blijkbaar niet te houden: the story of my life (lacht).»

HUMO Je had geen geld om een muzikale carrière na te jagen, dus ben je maar zoveel mogelijk gaan werken.

Reyez «Net als mijn ouders heb ik veel jobs gehad: ik was caissière, pizzabezorgster, babysitter, fitnessinstructrice, danslerares, personal trainer, barvrouw... Alles! Ik heb zelfs een tijdje de kost verdiend als dansende serveuse, in clubs in Miami. Als de sirene weerklonk, namen de jongens de dienst over en trokken de meisjes hun outfits aan. En dan deden we een dansje met veren in ons gat.»

HUMO Dat klinkt vreselijk.

Reyez (schatert) «Dan ben jij vast geen danser! Ik vond het best leuk. Ook al wist ik toen al dat ik niet wilde dansen, maar muziek wilde maken. Ik was enorm gedreven. Ik had áltijd mijn mixtapes op zak, was áltijd voorbereid op een onverwachte auditie... Ik nam tapejes op in de bezemkast als er elders geen plaats was.»

HUMO Welk moment bepaalde je doorbraak?

Reyez «Toen ik meedeed aan een artistieke workshop, thuis in Toronto. Ik had die cursus betaald met het geld dat ik verdiend had met mijn veren. Ik smeekte de organisatoren elke dag of ik niet ’s nachts mocht blijven, om de opnameapparatuur langer te kunnen gebruiken. Als ze neen zeiden, verstopte ik mij tot al de lichten uit waren (lacht). Aan het einde van die workshop kwam de artiest King Louie langs als gastspreker. De organisatie had een liedje van mij opgezet en toen Louie klaar was met spreken, vroeg hij: ‘Wie was dat? Ik wil met haar samenwerken!’ Zo hebben we ‘Living in the Sky’ gemaakt en voor ik het wist, speelde ik in Los Angeles mee met de grote jongens.»

HUMO Niet veel later schreef je ‘Gatekeeper’. Zelden heeft iemand het zo bot, zo direct over seksisme gehad in de muziekindustrie: ‘I’m the gatekeeper / Spread your legs / Open up / You could be famous.’

Reyez «Een producer heeft dat letterlijk tegen mij gezegd. Na een shift in Miami ging ik met collega’s naar een club, en daar zei één van de meisjes: ‘Ik ken een paar artiesten die in de studio zitten, wil je mee?’ Ik natuurlijk dolblij: ik ging sowieso als een pitbull achter elke mogelijkheid aan. In die studio boden ze mij van alles aan – roem, geld – als ik maar even mijn benen zou spreiden. Zo zei de man het letterlijk: ‘Ik ben de portier die tussen jou en het grote succes staat. Wat heb je ervoor over?’»

'Als ik over drugs rap, zal dat nooit glamoureus klinken. Ik wéét hoe het voelt om verslaafd te zijn'

HUMO Hoe moeilijk was het om daar weg te raken?

Reyez «Heel moeilijk. Eerlijk: ik heb hun voorstel overwogen. Ook al omdat er een vrouw bij zat en die zei: ‘Zo gaat het nu eenmaal, liefje.’ En het ging over mijn droom, hè. Dit was misschien mijn enige kans. En intussen bleven ze mij maar beledigen en op mij inpraten. Maar ik heb me sterk gehouden. Ik heb niet gehuild. Ik ben gewoon rustig gebleven tot ik weg kon.»

HUMO Je hebt nooit namen genoemd. Waarom niet?

Reyez «Destijds heb ik dat niet gedaan omdat niemand erover praatte en ik me alleen voelde. Nu denk ik er soms wel aan. Maar om eerlijk te zijn: ik ben te bang. Niet voor mezelf, wél voor mijn familie. Ik heb gehoord wat die gasten al gedaan hebben. (Zwijgt) It’s fucked, eh?»

HUMO Enorm.

Reyez «Ik probeer er zoveel mogelijk over te praten om andere meisjes te waarschuwen. Ik adviseer alle meisjes: ‘Als je een vergadering met een man hebt, googel hem dan eerst.’ Want als ik dat had gedaan, had ik geweten wat me te wachten stond.»

HUMO Intussen heb je het toch maar mooi gemaakt. Je clips krijgen miljoenen hits, je werkt met mensen als Calvin Harris en Eminem... Wat wil je nog bereiken?

Reyez «Grammy’s winnen, véél Grammy’s (lacht). Ik wil een weeshuis oprichten en het vernoemen naar mijn mama, en een grote boerderij kopen voor mijn papa. Ik wil miljoenen mensen inspireren en sterven als een legende. Greatness achterlaten op deze planeet. Als je me nu dus wilt excuseren? Ik heb werk voor de boeg.»

Mahalia staat op vrijdag 29 juni op Couleur Café. Info & tickets: couleurcafe.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234