null Beeld

Melancholia

We zaten nog niet eens comfortabel in ons stoeltje of daar dook het beruchte kippenvel al op: in de ouverture - een majestueuze, door muziek van Wagner gedragen beeldenstroom die niet alleen de muren van de bioscoopzaal maar ook uw eigen hartwand létterlijk zal doen schudden - laat Lars Von Trier zien hoe moeder aarde wordt verzwolgen door de gigantische planeet Melancholia.

Ja, Europa's meest omstreden cineast heeft een heuse rampenfilm gedraaid, maar Von Trier zou natuurlijk Von Trier niet zijn als hij van de Apocalyps geen hoogst eigenzinnig spektakel zou maken.

Géén ineenstortende wolkenkrabbers dus, géén wetenschappers die zenuwachtig naar een bos computerschermen staan te turen, géén Bruce Willis die in een snel opgekalefaterde spaceshuttle op reddingsmissie wordt gestuurd. Misschien ook even vermelden dat u deze keer ook geen afgejaapte clitorissen of snaterende vossen te zien krijgt, zoals in 'Antichrist': het shockgehalte ligt, althans voor Von Triers doen, verrassend laag.

Het verhaal valt uiteen in twee delen. Eerst zijn we te gast op het wrangste familiefeestje sinds 'Festen': kersverse bruid Justine (de prachtige Kirsten Dunst) spant zich oprecht in om haar echtgenoot (Alexander Skarsgård) lief te hebben, maar haar verlies van levenslust heeft op haar huwelijk een even verwoestende invloed als een inslaande komeet. Dankzij John Hurt - een schitterende acteur - kan er evenwel ook worden gelachen: wij dagen u bij deze uit om tijdens uw volgende restaurantbezoek het geintje met de lepel uit te proberen!

In de tweede helft, wanneer de aarde en Melancholia aan hun dans des doods beginnen, glijdt de film als het ware een ander bewustzijnsniveau binnen. Terwijl bij zusje Claire (Charlotte Gainsbourg) de stoppen doorslaan, raakt Justine in een staat van innerlijke sereniteit: 'Niemand gaat de mensheid missen,' horen we haar bedaard verkondigen – en spreek haar maar eens tegen.

En zo, met een dromerige schoonheid die alleen Lars Von Trier op het scherm kan toveren, en met een onherroepelijkheid die bijna troostgevend valt te noemen, wentelt 'Melancholia' op je af. Merkwaardig eigenlijk: Von Trier schreef en regisseerde 'Melancholia' in de nagalm van zijn eigen allesverzwelgende depressie, en toch is dit één van de meest poëtische, meest gracieuze en meest onthechte films die hij ooit heeft gemaakt. De man blijft verbazen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234