null Beeld

Melvins (Paradiso, Amsterdam)

Buzz Osborne en Dale Crover - de facto: de Simon & Garfunkel, de Sonny & Cher of de Eric B. & Rakim van de underground slugdemetalwereld - betraden maandag voor de eerste keer in ruim een decennium het podium van de Amsterdamse poptempel Paradiso.

Oscar Bouwhuis

Sinds 1986 brengen de gesjeesde grunge, sludge en altmetalpioniers per jaar meerdere platen uit. Het aantal uitgebrachte platen is bijna gelijk aan het aantal bassisten die door de jaren heen zijn versleten. De line-up deze keer: King Buzzo (Roger Osborne) - de gitaarrifftovenaar en zingende muppet die met zijn grijze donsafro heen en weer beweegt als een palmboom in een orkaan. De misdadig ondergewaardeerde Dale Grover (speelde mee op Nirvana's debuutplaat 'Bleach'), die ons inziens tot de crème de la crème van de metaldrummers behoort. Tot slot de nieuwste aanwinst: Steven McDonald, de bassist, die met zijn glitterschoenen en x-benen rondspringt als een door een kind van 5 bediende marionet. De laatste twee hebben - er mag zeker geen misverstand ontstaan - allebei een zwart shirt aan met in zilveren letters respectievelijk de opdruk 'bass' en 'drums', in het lettertype van hun favoriete band: Kiss.

Voor hun opkomst laten ze de volledige versie van Jimi Hendrix' glorieuze 'Star Spangled Banner'-verminking van Woodstock uitspelen, waarna ze het publiek nog eens 10 minuten oorverdovende industriële noiserock (het nummer: 'Eye Flys') voorschotelen. Wat ons in een compleet afgepeigerde, verdwaasde en lichtelijk getraumatiseerde staat van zijn brengt. Dat blijkt exact het doel van de exercitie: de geest klaarstomen voor een rit in de hypnotiserende sneltrein richting krankzinnigheid. Als bezetenen breien ze de tracks aan elkaar, die middels de shufflefunctie uit hun meer dan vijftig platen tellende discografie lijken te worden geplukt. Tegen het einde van ieder nummer kijkt het publiek verdwaasd om zich heen - of er nu dan eindelijk de kans is om te applaudisseren? - maar dan stort de band zich alweer in de volgende B-kant van een obscure plaat uit 1995, vol krijsende gitaren, onnavolgbare ritmes en ijzersterke vocalen. Na anderhalf uur rammen gaat het zaallicht aan. Dit verbreekt de hypnose en het publiek blijft verward achter: 'Geen toegift?'


Het moment

De haast kerkelijke samenzang tijdens 'The Decay of Lying', de eerste track van hun jongste plaat, gaat door merg en been. De simpele melodie, rustige instrumentatie en het op de achtergrond rood oplichtende glas in lood van Paradiso creëren een iconisch effect.


Het publiek

50/40/30/20-plussers die zich een tikkeltje ongemakkelijk voelen in hun eigen lichaam.

Het magere jongetje voor me, dat plotseling een grand mal kreeg tijdens 'The Kicking Machine' en wild met z'n armen begon te zwaaien.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234