null Beeld

Merrill Garbus van Tune-Yards: 'Ik hoef niet meer per se iets te bewijzen'

Als Merrill Garbus haar strot opentrekt, klinkt het alsof ergens in het regenwoud een nog niet ontdekte stam zijn volkslied aanheft. Melodie botst met complexe ritmes, haar nummers gaan nooit de kant uit die je verwacht. Op haar nieuwe vierde, ‘I Can Feel You Creep into My Private Life’, omarmt ze echter de eenvoud van de dansvloer: ‘Ik hoef niet meer per se iets te bewijzen.’

mvst

'Ik klink als een zwarte soulzangeres. Dat voelt soms ongemakkelijk, ja'

Maar voor we het daarover kunnen hebben, moet er eerst iets anders opgehelderd worden. Want Tune-Yards, zo blijkt nu, is eigenlijk een duo.

HUMO Je schreef al langer samen met Nate Brenner, nu mag hij ook mee op de foto.

Merrill Garbus «Het werd tijd dat hij officieel werd erkend. Iedereen wist dat hij meeschreef, maar ik kreeg die samenwerking moeilijk uitgelegd. Laat hem dus maar mee op de foto komen: Nate is heel belangrijk.»

HUMO Ik heb het gevoel dat jullie dat componeren op ‘I Can Feel You Creep into My Private Life’ op een andere manier hebben benaderd.

null Beeld

Garbus «Het is een andere plaat geworden, hè. Dat is elke keer de bedoeling: het ongemakkelijke opzoeken, onbekend terrein, en dat vond ik deze keer op de festivals. Vaak stond ik daar mijn ding te doen – met vier ledematen acht verschillende ritmes roffelen – en kwam van de overkant van de wei de diepe ‘djoef djoef djoef’ van een dj gewaaid. Daardoor ging ik proberen dansnummers te schrijven die tóch boeiend genoeg voor me bleven. Noem het een onderzoek naar wat dat soort muziek zo aantrekkelijk maakt.»

HUMO Op ‘Nikki Nack’, je vorige plaat, leek je elk Tune-Yards-cliché – geschreeuwde zang, ratelende percussie – al bewust uit de weg te gaan. Daardoor kon je nu weer alle kanten uit?

Garbus «Klopt, en ook: dit is mijn vierde plaat, de druk is er wat af. Met ‘Nikki Nack’ had ik nog het gevoel dat ik iets moest bewijzen na het succes van ‘Whokill’. Daardoor hebben we ons op die plaat aan overdaad bezondigd. Maar nu realiseerde ik me dat een refrein ook gerust één woord kan zijn, zoals in ‘Honesty’, en dat je veel meer kunt zeggen in weinig woorden.»

HUMO Je schrijft tegenwoordig zelfs bijna popsongs.

Garbus «Ja (gniffelt). Dat zeg je door ‘Heart Attack’, hè: strofe-refrein-strofe-bruggetje-refrein. Interessant dat je dat in de plaat hoort, want ik daagde Nate net de hele tijd uit om meer danceachtige muziek te schrijven. ‘Maar ik weet niet hoe dat móét’, riep hij dan (schatert). Op ‘Honesty’ is het toch gelukt: dat heeft eerder een dancestructuur, het blijft almaar opbouwen, zonder naar een refrein terug te keren. ‘Heart Attack’ moet zowat het meest normale nummer zijn dat ik al schreef, en toch is het ritmisch best complex, zoals ik het graag heb. Dat was de bedoeling: schrijf een typische popsong en saboteer dat dan een beetje.

»Ik heb de stem in dat nummer in stukjes gehakt om uit te drukken hoe vrouwen zelden echt worden gehoord. Vaak krijg ik de vraag of ik een stukje wil meezingen op een nummer van iemand anders, en dat komt er dan altijd op neer dat ik gewoon voor een vocale hook moet zorgen. Dat zit me niet lekker, dat je er enkel voor het vlotte melodietje mag zijn, waarna een man de tekst mag brengen die er echt toe doet. ‘Heart Attack’ was een manier om te zeggen wat ík denk.»

HUMO Je laat die kans niet liggen. ‘I Can Feel You Creep into My Private Life’ staat vol meningen.

null Beeld

Garbus (lacht) «Ik weet het. Ik ben daar minder en minder terughoudend in. Misschien omdat ik ouder of moediger ben, of omdat het lijkt alsof de wereld elk moment kan instorten.»

HUMO In ‘Colonizer’ zing je: ‘I smell the blood in my voice’. Alsof je de vaststelling dat er iets zwarts aan je zang is zelf niet helemaal oké vindt?

Garbus (zucht diep) «Dat is een goeie, maar nogal zware vraag. Ik besef dat mijn stemgeluid erg beladen is. Wat betekent het als iemand zegt: ‘O, ze klinkt zo soulvol’? Ik wéét het niet. Dus: ja, het voelt soms wat ongemakkelijk om te zingen op een manier die je als ‘zwart’ kunt bestempelen. Wellicht komt het door alle muziek die ik heb opgeslorpt? Dat bloed in mijn stem, dat is ook de erfenis van Elvis, The Rolling Stones, Led Zeppelin, blanke artiesten die rijk werden door zwarte muziek verteerbaar te maken voor blanken. Je kunt er niet omheen dat we nog leven met de erfenis van het kolonialisme, en in de Verenigde Staten ook de slavernij. En zelfs al ben ik het kind van immigranten, ik heb als blanke een bevoorrechte achtergrond. Alleen al het feit dat ik een huis kán kopen waar ik woon, in Oakland, Californië, is een voorrecht. Misschien komt de titel ‘I Can Feel You Creep into My Private Life’ daar ook vandaan: al die dingen zijn dan wel persoonlijk, maar ze hebben heel politieke implicaties.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234