null Beeld

Merz - Moi et mon camion

Lang geleden werd eenieder die neuzelde of op een andere wijze verkouden klonk (óf wilde krullen had) en met een gitaar een podium betrad, prompt the new Dylan gedoopt. Het overkwam Bruce Springsteen, Elliott Murphy en vele anderen. Ja, Jasper E., het zou ook uw lot geweest zijn!

Charlie Poel

Zelfs een oud-lief van ons werd in de New York Times ooit als de nieuwe Dylan opgevoerd. Terwijl de rondingen van Carolyne Mas er toch helemaal anders uitzagen, maar dit ter zijde.

Wie die molensteen niet lang kon torsen was Steve Forbert, en laten wij nu net aan die vergeten troubadour en Dylan-kloon denken bij de eerste paar liedjes op 'Moi et Mon Camion', de elektrofolk-cd van Conrad 'Merz' Lambert. De Welshman ziet eruit als Frank Vandenbroucke (de wielrenner) die écht aan lagerwal is geraakt, maar zingt gelukkig beter. De ene keer om Paul Simon jaloers te maken (in het gelaagde 'Silver Moon Ladders'), de andere keer als Elliott Smith of Mark 'E' Everett - het ogenschijnlijk vrolijke (muziek) maar niettemin zwaarmoedige (tekst) 'Lucky Adam' zou op geen enkele eels-plaat misstaan. Maar bovenal klinkt Lambert als zichzelf: karakteristieke stem, kloeke songs, slimme teksten, vernuftige arrangementen, synths en folkinstrumenten verzoend.

Twee keer schuift hij uit, niet toevallig telkens met Paul Hartnoll van Orbital in de buurt: 'Shun (Sad Eyed Days)' en 'Malcolm' klinken als progrock-uitgelegd-voor-singer-songwriters. Misschien daarom dat Chris Martin van Coldplay een zelfverklaarde fan is - 'The world would be alright if it listened to nobody else' - maar 't is niet ónze meug. Passons.

Want straf zijn alle andere songs. 'Moi et Mon Camion (the Eviction Song)' bijvoorbeeld (de vrachtwagen als metafoor voor wie uit zijn huis wordt gezet, maar ook voor alle andere verschoppelingen en uitgeprocedeerden), 'Presume Too Much' (Ozark Henry aan de pep- in plaats van de kalmeerpillen), het dartele 'Lucky Adam' of het ijle 'Cover Me' met zijn lange, kakofonische outro. Briljant zijn de slotsongs: het bedrieglijke wiegeliedje 'No Bells Left to Chime', waarin men een engelenkoortje verwacht maar de wauwelende stem van The Old Man of Bath te horen krijgt - een zwerver die voor een fles whisky en een paar pinten wel iets wilde mompelen - en het zeldzaam hoopvolle 'The First and Last Waltz', folk uit de eredivisie van peetvaders Bert Jansch en John Renbourn.

Laat 'Moi et Mon Camion' niet tussen de plooien van het overaanbod verdwijnen. D'accord?

Toptracks: 'No Bells Left to Chime', 'Lucky Adam'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234