null Beeld

Met Josse De Pauw op tournee door Frankrijk

Parijs ligt tussen Le Havre en Reims, zo bekijk ik het vandaag eens, want ik ben naar Josse De Pauw toe gereisd, die hier een tussenstop maakt op zijn tournee met 'Onder de vulkaan'. Gisteren stond hij op de planken van Le Volcan in Le Havre, over een paar dagen op die van La Comédie in Reims. Nu loopt hij over een besneeuwde Boulevard Saint-Germain-des-Prés, stopt bij een chique schoenenwinkel, handgemaakt voor heren, en zegt: 'Was ik een vrouw, dan zou ik heel duur zijn!'

Met een goedgevulde portemonnee is Parijs een heel aardige stad, heeft hij me al gezegd. Hij stond hier onlangs twee weken op de scène, en als ik hengel naar het soort leven dat hij toen had, belanden we op het rokersbalkonnetje dat tegen de achterkant van het Théâtre de la Ville aan zit. 'Sigaretje roken met uitzicht op de Seine aan de ene kant, de gigantische gargouilles van de Tour Saint-Jacques aan de andere. Beneden een bedrijvig politiekantoor en de soepbedeling aan de armen: altijd wat te zien. Niet slecht.'

Het stond in de krant: KVS en Théâtre National vormen samen het Brusselse platform van waarop De Pauw in de komende jaren allerlei artistieks ontplooien zal. Om de samenwerking te vieren hebben ze van januari 2010 een 'Josse-maand' gemaakt: hij herneemt een achttal voorstellingen van de voorbije decennia, en de Brusselse Cinematek gooit er nog een filmretrospectieve bovenop (alle details: www.kvs.be). 'Een maand lang dolen tussen teksten, muziek, wat film... Brokstukken van een afgelegd parcours,' schrijft De Pauw in de programmakrant. 'Misschien loopt er wel een rode draad door mijn werk?'

Ik ben naar Parijs gekomen, zeg ik, aan een tafeltje van het beroemde café Flore, om de draad te vinden. Hij lacht. 'Dat van die rode draad was niet zo serieus bedoeld, hoor. We hebben, rekening houdend met de praktische mogelijkheden, een programma samengesteld waarin alle facetten aan bod komen: mijn eigen stukken, de samenwerking met muzikanten, mijn schrijfwerk, films waarin ik acteerde, een film die ik zelf maakte... Of daar dan een rode draad in zit, moeten anderen maar uitmaken. Ik kan je wel zeggen: het is níét zo dat ik mijn hele leven gewoon 'den draad' aan het volgen ben!' Hij lacht nog luider.

HUMO Laat ik tenminste proberen het begin van de draad te vinden. Goed kijken, is dat gewoonlijk niet de aanzet van je artistieke werk?

JOSSE DE PAUW «Ik kijk gráág, dat is zo, als kind had ik dat al. En ik zit ook graag. Om goed rond te kijken moet je dan alleen nog beslissen waar je je stoel zet. Daarom vind ik Parijs zo'n fantastische stad: zoveel stoelen als hier staan! Met al die terrasjes kan je overal gaan zitten, en in de parken staan banken.

»'Ik zie u graag' zeggen wij in het Vlaams, en terecht: dat je iemand graag bekijkt, graag ziet lopen en bewegen, is de eerste vereiste voor een goeie relatie. Toen Dominique Deruddere nog in Brussel woonde, moest ik altijd lachen als ik hem in de stad tegenkwam en hij op z'n typische manier op me af marcheerde - ik werd daar blij van.

»Omgekeerd heb ik er soms last van als ik mensen die mij niks misdaan hebben, met wie ik vaak geen woord gewisseld heb, níét graag zie. Heel stom, maar er staat dan iets tussen ons: 'Ik zie u niet graag.'»

HUMO Wat is het mooiste om te zien? Ik heb hier toevallig het juiste antwoord al, uit een interview van een jaar of vijf geleden.

DE PAUW (lacht) «Dat is niet eerlijk. Hoe dan ook: een vrouw!»

HUMO Fout. 'Concentratie is het mooiste om naar te kijken in de wereld,' zei je toen.

DE PAUW «Natuurlijk! Een vrouw die zich concentreert, dat is het toppunt! Nee, serieus: een mens is nooit waardiger dan wanneer hij geconcentreerd is. Allicht ook omdat het een uitzonderingstoestand is: meestal zijn we toch kippen zonder kop.

»Sportuitslagen interesseren me nauwelijks, maar ik kan wel uren naar atletiek zitten kijken. Omdat het zó mooi is, alle soorten atleten, lange, dikke, dunne, allemaal in opperste concentratie. Of een muzikant die zich concentreert: fantastisch! In het theater heeft men ze jarenlang weggestopt in de orkestbak, ik kan dat niet uitstaan. Ik wil dat de muzikanten op de scène naast me staan.

»Als een kind tijdens het spelen een schoen verliest, dan speelt het gewoon verder, zo geconcentreerd is het bezig. Daar verlang je als acteur ook naar: in je beste doen heb je opnieuw die kinderlijke concentratie.»

Lees het volledige interview in Humo 3618

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234