'Met oprechte passie parodieert 'Fiskepark' op Canvas het true crime-genre'

Hoe zou het eigenlijk nog zijn met Tomas De Soete? Een vraag die de meeste Eén-kijkers en StuBru-luisteraars zich de afgelopen vier jaar vroeg of laat gesteld moeten hebben, en nu ook de vraag waar de premisse van de nieuwe Canvas-reeks 'Fiskepark' op gestoeld is. Halfweg de eerste aflevering gooit Jan-Jaap van der Wal er een vraag bovenop: 'Zijn we niet allemáál een beetje Tomas De Soete?'

'Fiskepark' parodieert het de laatste jaren uit alle kieren en gaten schietende true crime-genre. De Soete speelt een De Soete die de weg kwijt is. Een fuckup, op wie de verloren jaren - van gevierde radioheld tot risée - hard gewogen hebben. Met verwilderde baard, levensmoeë blik en twintig kilo extra reuzel aan de heupen is hij een karikatuur, en in de reeks treffen we hem op het slechtst denkbare moment: de politie heeft de vermoorde Bent Van Looy, bijl in de scalp, net in zijn vijver gevonden. Dat we het lijk zelf niet duidelijk te zien kregen maar wél een zijn bovendrijvende bootschoenen, was een aardige vondst.

Allemaal kolder en in good fun, maar de wanhoop en de bibberatie dropen De Soete, geen geschoold acteur, net geloofwaardig genoeg - toch in zoverre het scenario dat van hem verwachtte - van het gezicht.

'Fiskepark', Deens voor 'visput', mikt tegelijk op cringe, drama, mysterie, slapstick en een smeer maatschappijkritiek. Zelfs de geest van 'The Office' waart er geheel kierewiet in rond, en maakt op aanschouwelijke wijze duidelijk wat gefnuikte ambities en camerageilheid met een mens doen. De vertwijfeling school nog het best in de zogenaamd vrolijke scènes, zoals die waarin De Soete, Van Looy en van der Wal gespeeld joelend - samen op een golfkarretje, champagne in de hand - een air van hervonden succes wilden opwekken.

Veel talking heads, een zeezieke cameravoering en vooral acteurs die er geen zijn, maar toch zat aflevering 1 in elkaar als een feilloze Zwitserse koekoeksklok. Vanaf de eerste minuten, waarin een panische De Soete wegvlucht van de politie (een scène die hem tijdens de opnames op een bromfietsstandaard in de anus kwam te staan) tot de cliffhanger. Zoals de beste parodieën toonde 'Fiskepark' bovendien een oprechte passie voor het genre dat het fileert.

Bonuspunten voor het personage Johnny Pleetinckx: de lokale journalist you love to hate, de vleeswording van alle rottigheid van de klassieke media en platte zak extraordinaire. 'Soms vragen mensen aan mij: wat voel je op zo'n moment? Maar ik voel niets. Ik ruik alleen maar. Een bepaalde nieuwsgeur.' 'Fiskepark' ruikt dan weer vooral naar meer en, tenzij de komende afleveringen het niveau niet kunnen aanhouden, naar een bovengemiddeld geslaagde comeback.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234