null Beeld

Metro Manila

Grauw portret van een metropool waarin u niet wilt verdwalen.

De Filipijnse autoriteiten zijn woest op schrijver Dan Brown: in diens nieuwste roman ‘Inferno’ brandmerkt één van de hoofdpersonages de Filipijnse hoofdstad Manila nogal ongenuanceerd als ‘de poort naar de hel’. Een ietwat overdreven omschrijving misschien – Satan: ‘Sorry, die poort bevindt zich in Plopsaland’ – maar wie zich heeft laten onderdompelen in ‘Metro Manila’, zal moeten erkennen dat de metropool toch tenminste voor een buitenwijk van de hel zou kunnen doorgaan.

't Is een film die je tegelijk kunt bekijken als een thriller die je naar het puntje van je stoel blaast, een schrijnend portret van een man die tot het uiterste gaat voor zijn vrouw en kinderen, én als een beklemmende citytrip naar een kokend hete, uit zijn voegen barstende metropool.

Geen toeval dat Mai, de echtgenote van het berooide hoofdpersonage, tijdens het binnenrijden van de stad gauw een kruisteken slaat – zij voorvoelt de verdoemenis. In een ultieme wanhoopsdaad hebben Mai en Oscar de rijstvelden in het armtierige noorden van het land achter zich gelaten om in Manila – een plek waar miljoenen mensen als razende mieren op een hopeloos kluitje door elkaar krioelen – op zoek te gaan naar een job, een huisje en een tandarts voor hun dochtertje.

Op God vertrouwen haalt hier niks uit, zo leren ze al snel, maar na enig geploeter begint het geluk hen dan toch toe te lachen: Oscar kan aan de slag bij een transportfirma. Zijn taak: overal in Manila geld en kostbaarheden ophalen in een gepantserde auto die onder de werknemers gemeenzaam ‘de doodskist’ wordt genoemd.

Hij ontvangt een uniform, een paar schoenen, een helm van kevlar, een kogelvrij vest dat zelfs de kogels uit een M16 tegenhoudt, en enkele tips: als de overvallers géén maskers dragen, zo vertelt zijn doorgewinterde collega Ong hem, dan weet je dat ze niet van plan zijn om je te sparen.

Een waarschuwingsschot is hier op z’n plaats: verwacht asjeblief géén variant op de kinetische Indonesische actieflick ‘The Raid’ – S.W.A.T.-team zit klem in woontoren – van enkele jaren geleden. Regisseur Sean Ellis – in 2006 vele harten veroverend met ‘Cashback’, in 2008 ietwat uit vorm met de horrorprent ‘The Broken’ en nu een grote stap voorwaarts zettend – doet iets veel gewaagders: hij laat zijn film heel mooi balanceren tussen sociaal drama en heist movie, neemt uitgebreid de tijd om de relatie tussen Oscar en Ong – prachtig vertolkt door twee lokale acteurs – te schetsen, en weigert zich te plooien naar de Hollywoodwet die voorschrijft dat minstens om de tien minuten een shoot-out moet losbranden.

Maar hou uw eigen kogelvrije vest toch maar binnen handbereik, want de geweren staan altijd op scherp, de vingers liggen aldoor op de trekkers en de kletterende climax, waarin Oscar voor een motherfucker van een dilemma komt te staan, kruipt traag maar zeker – als aanrollende donder – dichterbij. En wat betreft het camerawerk brengt Ellis de poort naar de hel – sorry, beste Filipino’s – niet alleen in beeld, hij schopt je er ook dóór: je waadt mee door de smurrie in de mean streets, je ruikt het zweet onder de kevlar, je proeft het troosteloze neon in de striptenten, je dwaalt mee door de godsjammerlijke krottenwijken waar het eeuwige gehuil van de baby’s slechts wordt overstemd door het gezoem van miljoenen strontvliegen en het lawaai van de flikken die de deuren komen inbeuken.

Wat ‘The Year of Living Dangerously’ deed voor Indonesië, ‘Saint Jack’ voor Singapore, ‘Viva Riva!’ voor Kinshasa en ‘Cidade de deus’ voor Rio, doet ‘Metro Manila’ nu voor Manila – misschien een tip voor uw volgend weekendje weg?

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234