Metz (Les Nuits Botanique)

De passage van Metz in de Botanique was vergelijkbaar met iemand die zijn tijd neemt om een puist uit te duwen en gedurende het hele proces oogcontact met je houdt. Het was vunzig en op het randje van grensoverschrijdend.

Er valt nóg veel goeds te zeggen over gisteravond. Maar eerst de band voorstellen. Zo op het eerste gezicht zou je het het drietal uit Toronto niet nageven in een hardcorepunkoutfit de wereld rond te touren. Zanger en gitarist Alex Edkins ziet eruit als iemand die dossiers had kunnen beheren op het kabinet van minister Muyters en drummer Hayden Menzies heeft een diploma in de beeldende kunsten. Bassist Chris Slorach zou je nog een gitaar toeschrijven, maar dat belet Liam Gallagher er niet van de gehele band ‘horrible looking nerds’ te noemen. Een omschrijving die Metz’ label Sub Pop op Twitter overigens ‘vrij accuraat’ noemt.

Groot was dan ook de teleurstelling bij de betrokken moeders en het kabinet-Muyters toen duidelijk werd dat het metier van deze heren niets te maken zou hebben met fiches en fardes en alles met noise, sludge, punk, posthardcore, metal, musique concrète, postgrunge en basale woede. Al vanaf hun debuutplaat in 2012 was het bonje en stampij. Intussen outte Alexander Hacke van Einstürzende Neubauten zich als fan, en legende Steve Albini ontving hen in zijn studio voor de opnames van hun nieuwste plaat ‘Strange Peace’.

Op zes jaar tijd hebben Metz weinig aan hun geluid getornd. De melodieën die er altijd waren, schemeren nu iets duidelijker door de noise heen, maar dat wil nog niet zeggen dat de band ineens Kim Jong-un heet en aan een charmeoffensief is begonnen. Het drumdoublet op ‘Mess of Wires’ (nieuwe plaat) klonk gisteravond precies even gevaarlijk als het slagwerk op ‘The Swimmer’ (ouder werk), en de pedal loops die ‘Mr. Plague’ in gang zetten bleken een net zo’n goeie geluidsblender als de feedback op ‘Spit You Out’. Metz is matuur geworden, maar ze weten nog steeds hoe ze ribbenroosters dooreen moeten schudden.

‘Machine-like repetition flows / Obscures my line of vision / And it takes hold / It goes on and on and on’ , schreeuwt Edkins ergens op ‘Strange Peace’. Repetitie is inderdaad de forte van de band, die tijdens oude hit ‘Eraser’ twee minuten aaneen voortborduurde op eenzelfde vignet. Het was de witregel die nodig was om de set verder te zetten.

Het vervolgstuk begon met ‘Drained Lake’, waarin Edkins’ holle stem je lijkt te bereiken vanop de Matterhorn en de gitaren krijsen zoals ik me dat voorstel bij een insect dat zijn rug ligt en zich wanhopig probeert om te draaien. ‘We proberen ons op de rand van een ramp te handhaven,’ zei Edkins ooit in een interview. ‘Telkens als we dat doen, hellen we net een beetje over.’

Verder stak nog een triptiek. ‘Kicking A Can of Worms’, ‘Nervous System’ en het nog steeds geweldige ‘Headache’ werden vakkundig op elkaar gemetst. Ineens viel nérgens nog een flard licht te bespeuren. Het was op dat moment, waarin het drietal van Metz klonk als een volledig bemand bastion, dat je besefte: goeie punk is méér dan je instrumenten molesteren. Het is erin slagen om telkens weer een iets andere klemtoon in de noise te leggen, en dat makkelijk te doen lijken. Het is die enkele urgente schreeuw vinden in een document vol uitroeptekens. Bij Metz kennen ze hun dossiers.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234