Meuris 25/50 (AB)

Olé, olé, er was feest in de stad, gisteravond. Stijn Meuris en z'n maats kwamen een dubbele verjaardag vieren, en wel in de AB, op hetzelfde podium waar de prille vijftiger met zijn makkers van Noordkaap een kwarteeuw geleden Humo's Rock Rally won. Maar hoor hoe de regen valt in mijn hart. Zo zacht, maar toch: hij valt.

Stijn Meuris is machinist op een goederentrein waarvan de wagons uitpuilen van de songs: snedige, kant-en-klare popsongs; lieflijk kabbelende beken die eensklaps in pyroclastische stromen kunnen veranderen; alsook misbaksels. Let wel: prachtige misbaksels, en sommige zijn ons twintig jaar na hun verschijningsdatum nog immer dierbaar.

Ach kom, voor we er de pas in zetten, meteen alle kaarten op tafel: de jukebox onzer jeugd bevat méér dan een handvol songs van Noordkaap. De opwinding waarmee we destijds de oplichtende naald van ons radiootje richting Studio Brussel dreven en hun kersverse single 'Sta me bij' door de ether hoorden gieren, staat ons nog helder voor de geest. 't Was rock-'n-roll van eigen bodem, vol schwung en nijd en goesting, vertolkt door een nerveuze jongen - half zanger, half brulkikker - van wie je hoorde dat hij het méénde.Hij bediende zich overigens van het Nederlands, de taal van Wim De Craene en Walter Grootaers: soms scheerde hij er rakelings mee langs de poëzie, vaker wrong hij ze een arm om, opdat ze toch maar in z'n kraam zou passen.

En dan de Sturm und Drang waarmee die bebrilde dikkerd over het grote podium van Marktrock woei, net nadat ze de Rock Rally gewonnen hadden - in onze open mond kon men een volledige tennisbal kwijt. Ons allerfavorietste Meuris-concert is er eentje van Noordkaap, in sporthal De Witte Merel in fucking Lint, in 1992, net na het verschijnen van 'Een heel klein beetje oorlog': daar stond geen Vlaams groepje te pielen, maar een Groep. Maar passons, voor iemand hardop uit 'Vroegerhater' begint te citeren, een single uit de hoogdagen.

In de AB vertrok Meuris' goederentrein met een lange haal aan de stoomfluit: 'Panamarenko', een van de allerbeste Noordkaap-songs, zat in een potig harnas, en het stond hem beeldig. 'Geef nooit op' zong Meuris aan het slot, en voor wie het maar half had gehoord, brulde hij het er nog een paar keer achteraan: kon tellen, qua programmaverklaring. 'Verloren dag' was zo'n prachtmisbaksel waarvan eerder sprake: een song die drijft op een iele riff, en die een paar keer twijfelt welke kant hij uit moet om dan plots - je hebt geen idéé hoe het 'm is gelukt - het luchtruim te kiezen. Ook 'Druk in Leuven' was mooi lelijk, met die schaamteloos aardse tekst en die rollende gitaarriedel, en die heerlijk trieste bloemekee ('Ik hunker weer naar de warmte').

Niks erger dan groepen wier motor op stokoude brandstof draait, omdat het nu eenmaal makkelijker is uit bidons uit het verleden te tappen dan om nieuwe mengels te brouwen. Wat dat betreft pleiten Meuris en z'n groep onschuldig: hier stond geen levende jukebox te ronken, maar een groep die nog dagelijks in de weer is met bunsenbranders, erlenmeyers en hevels. Alleen - hoor hoe de regen valt in mijn hart - misten 'Dichter bij de liefde (ben ik nooit geweest sedert jou)', 'Waar spreken wij dan ergens af?' en 'Kommer & kwel' een zekere noodzaak. 't Zijn niet noodzakelijk slechte songs, en we hebben er volstrekt niks op tegen, maar helaas hebben we er ook weinig vóór.

De passage van Mauro Pawloswki mocht er wezen, en dan vooral omdat hij Monza's 'Van God los' tot op het skelet uitbeende, en zodoende een onverwoestbare song openbaarde. Geruggensteund door Meuris' groep gooide hij er een bijzonder lekkere versie van 'Helter Skelter' achteraan - lekker, maar alweer gespeend van noodzaak. Hetzelfde gold voor die uitstekende cover van 'Beats of Love', oorspronkelijk van Nacht Und Nebel, gezongen door Gregory Frateur van Dez Mona - u hoeft ons trouwens niet op ons woord te geloven: naast ons ging een deerne op d'r smartphone ijverig aan het scrollen langs de Wikipedia-pagina van diezelfde groep, waarna ze gezellig het Humo-interview met Frateur en Saskia De Coster begon te lezen. Om maar te zeggen: Meuris, de groep was geen wild stomende - we lenen nogmaals een songtitel - 'Pacific naar m'n hart', maar een L-trein die door de provincie boemelde, en een keer te vaak halt hield bij een pittoresk ogend boerenstation.

Tikje vreemd wel, als je voor je avondvullende setlist uit een oeuvre als dat van Meuris kunt plukken. Waarom laat je 'Sta me bij' achterwege, de rockbom waarmee je met de vingers in de neus de Rock Rally van 1990 won? Waarom blaas je het stof niet van de prachtsingle 'Stil verdriet', en haal je Axelle Red en - hoe zou het eigenlijk zijn met - Angie Dylan niet op het podium? Waar zat 'Hoopvol', nog zo'n droom van een misbaksel? En waar, godverdomme, zat 'Rücksichtslos', lijflied van de post-puberale Schwärmer die we ooit waren? En wat hadden we gitarist Dave Hubrechts graag die moddervette riff van 'Desperado' horen spelen, nog zo'n prachtsong uit het jongensboekuniversum van Meuris.

'Het zou niet mogen zijn (mensenzee)' veroorzaakte nauwelijks deining, maar 'Gigant' en 'Een heel klein beetje oorlog' waren likjes zalf op de wonde: in dat laatste nummer lagen de gitaren aan de leiband te janken, waardoor de spanning minutenlang te snijden was. Pas in de slotronde - fuck, warmt een dieseltrein echt zo traag op? - mocht de Pacific naar ons hart alsnog van stal: 'Arme Joe', met de jeune premier genaamd Will Tura op vocalen en oudgediende Marc 'Smoelschuiver' Thys op mondharmonica, was niks minder dan grote klasse. En ook 'Wat is kunst?' en 'Van God los' - dit keer met de volledige bezetting gespeeld - zaten er pal op. Stoom! Vonken! Snelheid! Ellentriek!

Qua toegift hadden we, liever dan het makke '1974', 'Als ik 's nachts door Veerle rijd' nog eens gehoord, of het verzengende 'Scheuren in het hart'. Ach kom: die akoestische versie van 'Ik hou van u', in de foyer van de AB, was een tweede lik zalf op diezelfde kloppende wonde.

Hoe recenseer je in godsnaam het muzikale verjaardagsfeestje van een genereuze dierbare? Helemaal niét: feest is feest, olé olé. We herinneren 'm zelfs met graagte aan de slotwoorden van zijn eigen 'Panamarenko': 'Geef nooit op.' Verder zullen we wel luisteren naar de regen die valt in ons hart. Zo zacht, maar toch: hij valt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234