null Beeld

Michael Jackson - 'Xscape'



‘Postuum’: na de dood verschenen of verleend; nagelaten.



‘Uitmelken’: (een dier, iets) leegmelken; eindeloos behandelen.

Michael Jackson was ontegensprekelijk The King of Pop. Hij had een uniek DNA, en hoezeer de Jay Z’s, Kanye Wests, en Beyoncé’s ook proberen, hij blijkt onvervangbaar.

Van Jimi Hendrix verschijnen nog veertig jaar na z’n dood sporadisch outtakes en lost tapes – ondertussen zijn alle noten die hij ooit speelde gerecycleerd, inclusief de valse. Michael Jackson zou weleens kunnen volgen: uit het simpele feit alleen al dat de repetities voor Michaels laatste, geaborteerde tournee werden gefilmd, kan je afleiden dat zijn entourage toen al dacht: ‘’t kan hier snel afgelopen zijn, we filmen best álles, dan hebben we nog voor jaren materiaal.’

Voor dit project moest een batterij belanghebbenden samenwerken: familie en erfgenamen, natuurlijk, maar ook estate management, legal council, attorneys, accountants, strategic marketing ... Samen goed voor een lijst van vijftig namen. Het is aandoenlijk en potsierlijk hoe de producers, die ook al met acht zijn, in de bijbehorende documentaire aan zelfrechtvaardiging doen: ‘We willen het verschil maken.’ ‘We willen de mensheid eraan herinneren hoe geniaal Michael was.’

Eén zwijmelende bullshitter durft zelfs het woord ‘channeling’ in de mond nemen – zoals helderzienden beweren dat de overledenen door hen tot hun nabestaanden spreken: ‘De geest van Michael sprak tot mij en gaf me zijn zegen voor dit project.’ Yeah, right.

Nee, natuurlijk draait het om poen. De kassa moet rinkelen, want het was een dikke streep door de rekening van Sony Music dat het bedrijf naast dat ellendige downloaden en die vervloekte crisis in de muziekindustrie ook nog eens de dood van hun populairste melkkoe moest incasseren. De gouden hoes typeert de marketingstrategie: ook op die manier wordt ons subliminaal ingeprent dat Michael de koning Midas van de pop was – alles wat hij aanraakte, haalde goud.

Toch heeft Antonio ‘L.A.’ Reid,executive producer en ‘curator’ van het project, gelijk als hij zegt: ‘If this project wasn’t supposed to be, it wouldn’t be so good.’ ‘Xscape’ is bijwijlen zeer goed, en daar zal Reids uitgangspunt wel voor iets tussen zitten: ‘Ik werkte enkel op basis van zanglijnen van songs die Michael minstens twintig keer had ingezongen, want die toewijding bewijst dat hij die song zélf echt goed vond.’

Het is onweerlegbaar: vanaf de eerste noten weet je dat hier, ook postuum, een supertalent aan het werk is. Timbaland, één van de acht producers,zegt in de documentaire over zichzelf: ‘I never talk cocky but...I’m a baaad man.’ Zoals we dankzij MJ weten is bad góéd, en Timbaland mag pochen, want elke song op ‘Xscape’ klinkt geweldig. In de documentaire hoor je de demo’s, de eerste ‘definitieve’ versies uit de periode 1998-2005, en de huidige opgefokte super-de-luxe megaremixes.

‘A Place with No Name’ verschilt drastisch van de eerste opnames uit 1999. Toen was het nog een ietwat overbodige cover van ‘A Horse with No Name’, de mooie seventieshit van America (de groep, niet het continent). Op basis van Michaels briljante vokale adlibs (ritme, percussie, baslijn, arrangement – alles alleen met z’n stem, doe het maar ’ns na) is de herwerking van die oorspronkelijke versie een masterclass in arrangeren en producen geworden – met dank aan het Scandinavische duo Hermansenen Eriksen, alias Stargate, overigens de enige blanken in dit black is beautiful- project.

Nog een andere producer, Rodney Jerkins, zegt dat hij Michael kort voor z’n dood betrapte terwijl hij aan het kijken was naar archiefmateriaal van James Brown en Jackie Wilson. ‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg Jerkins. ‘Studeren,’ was het antwoord. Hij was toen al vijftig, en had meer bereikt dan al wie voor hem kwam. Een wereldvreemde perfectionist die de verkeerde raadgevers vertrouwde. Doodjammer.

Ik herinner me het moment waarop ik, in een tijdperk dat de smartphone en het internet nog niet bestonden, in Zaventem landde en na een lang verblijf in Los Angeles – op een boogscheut van Michaels Neverland – ten prooi aan jetlag in zeven haasten naar Oostende reed, waar Michael die avond zou optreden. De zonsondergang was prachtig, maar vlakbij de Wellington renbaan voelde ik dat er iets niet klopte: waar wás iedereen?! Backstage hoorde ik van iemand van de security over de double whammy: Prinses Diana was die dag overleden, en Michael was zo verdrietig en gechoqueerd dat hij niet kon/wou zingen. Het zou een paar jaar later nog eens gebeuren: mijn tickets voor Michaels ongetwijfeld triomfantelijke comebackoptredens in de Londonse 02 lagen klaar.

In ‘Xscape’ zingt de moegetergde (paparazzi, roddelaars, geldbeluste aasgieren, beschuldigingen van pedofilie...) Michael ‘When I go, this world won’t bother me anymore.’ Visionair? Profetisch? Toevallig? Ik zal hem straks eens channelen en het hem vragen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234