null Beeld

Michaël Van Droogenbroeck (30), politiek verslaggever van de VRT

Een grote bel koude lucht heeft postgevat boven België, met als gevolg: ongezonde concentraties fijn stof in de lucht en vriestemperaturen aan de grond. In deze onzalige omstandigheden heeft VRT-journalist Michaël Van Droogenbroeck de voorbije weken voor de Wetstraat 16 en voor het paleis van Laken de wacht opgetrokken.

tpa


HUMO Je bent nu zes maanden politiek verslaggever. Het was een bewogen halfjaar: de crisette van 15 juli, de breuk van het kartel, erg moeizame begrotingsgesprekken en de financiële crisis. Je was er altijd bij.

Van Droogenbroeck «Het is hectisch geweest, ja. Er gebeurt zo veel tegelijk en je moet overal als eerste bij zijn. Op zulke momenten overleef je puur op adrenaline. Toen Herman Van Rompuy vorige zondag bij de koning werd verwacht wisten we pas een halfuur op voorhand dat hij effectief onderweg was, maar we hadden er wel een volledig weekend op staan wachten. Gelukkig is alles in de plooi gevallen: hij is nét voor zeven uur binnengereden en tijdens het journaal weer vertrokken. Perfect getimed door Van Rompuy: we hebben alles kunnen geven. Gelukkig maar, anders heb je daar voor niets twee dagen staan blinken.»


HUMO Hoe houd je je bezig tijdens zo'n marathonsessie voor Hertoginnedal, de Zestien of het Paleis van Laken?

Van Droogenbroeck «Je kan niets anders doen dan wachten. Er valt daar volstrekt niets te beleven, en je kan ook niet even naar het centrum rijden voor een koffie, want dan mis je gegarandeerd het moment suprême. Dus blijf je staan - ook al is de kans erg groot dat ze bij het buitenrijden helemaal níets zeggen en gewoon wegsjezen. Frustrerend.»


HUMO Is de verveling eigenlijk niet nog moeilijker dan de kou?

Van Droogenbroeck «Dat valt wel mee, hoor. Je staat daar om te beginnen nooit alleen, en verder ben je ook voortdurend aan het werk: je telefoneert veel met je contacten en tegenwoordig kan je met de gsm ook surfen naar nieuwssites.

»Maar we doen ook vaak onnozel, we vertellen grappen en zo. Je komt ook altijd dezelfde mensen tegen, en dat schept wel een band, samen de nacht doorbrengen. In normale omstandigheden zien we onze collega's een halfuur, en heb je nauwelijks tijd om een praatje te slaan. Maar als je samen een nacht staat te wachten, leer je elkaar - euh - intiemer kennen.»


HUMO Sommige Wetstraatjournalisten durven al 's met snik in de stem uitweiden over de romantiek van het nachtelijke wachten. Eerlijk gezegd: de aantrekkingskracht ontgaat mij compleet.

Van Droogenbroeck (enthousiast) «Het nieuws voor je neus zien gebeuren: dat is toch een enorm voorrecht? Toen de koning Wilfried Martens als verkenner had gevraagd, heb ik live meegemaakt hoe hij - met vrouw en kinderen - aan het paleis arriveerde. Een enorm privilege, ook al zijn de omstandigheden niet echt ideaal.

»Soms heeft het écht iets magisch. Ik denk nu aan de begrotingsgesprekken - ik geloof dat het een maandagnacht in oktober was. De temperatuur was nog draaglijk en ze zijn toen - letterlijk - bij zonsopgang naar buiten gekomen. Dat was ... Ja: magisch. (mijmerend) Heel bijzondere momenten. Maar je moet altijd alert blijven. Want als een politicus zijn gezicht laat zien, stormt iedereen daar op af. En dan moet je mee zijn. Dan begint de actie.»


HUMO De allereerste vraag ligt vaak voor de hand: 'Wat is er beslist?' Vaak volstaat een droog: 'En?' Maakt het dan eigenlijk uit wie die eerste vraag stelt?

Van Droogenbroeck «Haantjesgedrag, hé: de eerste willen zijn. Want we hebben natuurlijk het liefst dat ze ónze vragen beantwoorden en in de richting van ónze camera kijken. Bovendien: bij de eerste vraag krijg je de meest spontane reactie. Herinner je je de dag dat het kartel viel? De CD&V vergaderde in Zellik, en toen minister Bourgeois ontslag had genomen en het stilaan duidelijk werd dat het gedaan was met het kartel, zag ik Leterme plots naar buiten komen - zijn ogen duidelijk betraand. Dan gaat het om meer dan alleen de quote: je moet de magie van het moment grijpen. En dan is het belangrijk dat je de eerste bent.»


HUMO En dan volgt dus geduw, getrek - links en rechts een elleboogstoot. Vallen er soms klappen?

Van Droogenbroeck «Dat gebeurt. Zeker als we voor het paleis staan en er rijdt iemand buiten met de wagen. We staan daar met minstens vier, vijf ploegen, en een autoraampje is niet erg groot. Dan komt het er op aan zo dicht mogelijk te geraken, en dus wordt er serieus wat afgeklopt en getrokken. Eigenlijk is Wetstraatverslaggeving puur machogedrag. Ik ben nog maar een halfjaar bezig maar ik heb al veel klappen gekregen. De kunst is: de slagen ontwijken en op de juiste plaats staan. Soms heb ik echt het gevoel dat we paparazzi zijn.

»Op voorhand worden er altijd netjes afspraken gemaakt: 'Mensen, we blijven achter deze lijn staan.' Maar op het moment dat er iets gebeurt, is iedereen dat vergeten, en spring je echt naar voren. Maar dat is net het fijne: De Wetstraat heeft eigen rituelen en geplogendheden.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234