null Beeld

Michel Faber - Het boek van wonderlijke nieuwe dingen

Michel Faber is een rasverteller. Een magiër die de lezer zijn romanwereld in dwingt en daar in een bitterzoete omhelzing houdt, tot hij hem, wijzer over mens en wereld, met een schokje uit de innige koortsdroom wekt.

Bart Vanegeren

Dat lukte Faber het meest beklijvend in zijn bestseller ‘Lelieblank, scharlakenrood’, al is hij wellicht het bekendst om zijn debuutroman ‘Under the Skin’ – dankzij de verfilming met een heerlijk spookachtige Scarlett Johansson.

‘Het boek van wonderlijke nieuwe dingen’ (Podium), Fabers eerste turf sinds ‘Lelieblank, scharlakenrood’, speelt in de nabije toekomst: dominee Peter Leigh, voormalige junkie en kruimeldief, reist naar de planeet Oasis om er de lokale bevolking te laten kennismaken met de geneugten van het christendom. Tot zijn vreugde en verbazing zitten de opvallend goedaardige aliens te wachten op het woord van God; ‘Het boek van wonderlijke nieuwe dingen’ ontleent zijn titel trouwens aan hun omschrijving van de Bijbel. Men hoeft geen liefhebber van sciencefiction te zijn om te genieten van Fabers portret van de Oasiërs, hun uiterlijk en gewoontes, en van hun planeet, haar klimaat en flora.

Maar veel minder dan evangelisatie, religie of de omgang met het vreemde verkent deze roman de omgang tussen mensen onderling. Er is de merkwaardige crew van Peters uitvalsbasis op Oasis, een soort vreemdelingenlegioen, maar crucialer is zijn thuisbasis: de dominee heeft op aarde immers zijn vrouw Beatrice achtergelaten, met wie hij via een futuristisch gadget mailt. Hun correspondentie snijdt diep, tot de wonden van het gemis amper nog verzacht kunnen worden door de balsem van het verlangen. Fuck Oasis!

‘Het boek van wonderlijke nieuwe dingen’ is Fabers grimmigste roman, dooraderd met intergalactische pijn. De berichten van Beatrice over natuurrampen, oorlogen en andersoortig aards onheil worden gestaag apocalyptischer, de kloof tussen de lichtjaren van elkaar gescheiden geliefden diept zich steeds pijnlijker uit, de vergeefsheid van alle menselijke streven schrijnt almaar nadrukkelijker. In The New York Times werd eind vorig jaar de bron van al die grimmigheid duidelijk: Fabers vrouw Eva, zijn literaire steun en dagelijkse toeverlaat, was net voor het afwerken van de roman aan bloedkanker gestorven.

Toen de ziekte in 2008 gediagnosticeerd werd, had de schrijver het opzet van zijn roman al klaar, maar onvermijdelijk ging zijn privédrama resoneren in het schrijven, dat ook deels aan Eva’s ziekbed gebeurde. Alsof uitgerekend in deze ode aan de liefde de magiër Faber op de grenzen van zijn kunnen stootte. In het heftige gesprek in The New York Times kondigde hij meteen ook aan dat ‘Het boek van wonderlijke nieuwe dingen’ zijn laatste roman zal zijn. Ik wens ’m niet te geloven, daarvoor lees ik Faber te graag. Ik hoef ’m ook niet te geloven, daarvoor is Faber te zeer een rasverteller.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234