Michel Preud'homme, voetbaltrainer op rust: 'De eerste maanden was ik euforisch. Ik voelde me vrij. Tot ik in een dip terechtkwam'

Hij keepte zich naar de wereldtop, en ook als trainer was het hoogste niet hoog genoeg. Michel Preud’homme (58) laafde zich aan prijzen en erkenning, tot het leven hem inhaalde. ‘Ik dacht: ben ik niet iets aan het missen?’

'Je moet proberen gelukkig te zijn. Als dat niet lukt, moet je durven een andere weg in te slaan'

Terwijl u dit leest, staat Michel Preud’homme op één van de vele golfbanen in Schotland. Het vooruitzicht alleen doet hem breed glimlachen: ‘De mooiste banen ter wereld!’ We zitten op het terras van de golfclub in Damme, niet ver van Brugge, waar hij drie maanden geleden een punt zette achter bijna vier jaar trainerschap bij Club Brugge. Lichaam en geest waren toe aan rust. Sinds enkele weken is hij terug in het land, en dan is hij vaak hier te vinden. Ik informeer naar zijn handicap – ‘7.8’, wat niet slecht schijnt te zijn – en spoel terug naar de laatste week van mei en zijn (al dan niet tijdelijke) afscheid van het voetbal.

HUMO Wat heb je sindsdien zoal gedaan?

Michel Preud’homme «Ik ben eerst nog een dag of tien in België gebleven om praktische zaken te regelen. Daarna heb ik twee maanden bij mijn vriendin Marjorie in Frankrijk doorgebracht. Als trainer sta je dagelijks in contact met je club, het werk verdwijnt nooit helemaal uit je hoofd. Ook niet tijdens de vakanties. Dat is nu voor het eerst wel gelukt: ik moest geen transfers doen, geen seizoen voorbereiden, geen wedstrijden plannen. Het was echt: vrijheid!

»Ik heb gerust, gegolfd, maar ik ben ook aan de slag gegaan in ons huis. ‘Marjorie,’ zei ik, ‘de rolluiken zijn nogal vuil, en de ramen zouden eens gelapt mogen worden.’ Ze heeft me uitgelegd hoe dat moest, ik had dat natuurlijk nog nooit gedaan (lacht). Ik ben een hogedrukreiniger gaan kopen, heb wat producten ingeslagen en ben eraan begonnen. We hebben de hagen gesnoeid, iets wat ik bij gebrek aan tijd altijd door een tuinman liet doen. Nu deed ik het zelf, en weet je: op het einde van de dag was er voldoening. Alles was pico bello – ik heb het graag netjes, een beetje maniakaal zelfs, volgens Marjorie. Vakanties draaiden altijd om rust, ik wilde zelfs niemand zien. Nu kwamen er ook vrienden op bezoek. Met kinderen, zonder kinderen: om het even, ik genoot ervan.

»Weet je: ik geniet weer van het leven zoals het is. Niet alleen van iets doms als het lappen van de ramen, maar ook van belangrijke zaken. Mijn dochter woont in Nederland, en ik zag haar alleen als ze naar Brugge kwam om een wedstrijd bij te wonen. Maar hoe gaat dat dan? Iedereen wil wat van mij na de wedstrijd, ik had amper tijd voor haar. Vorige week ben ik enkele dagen naar Utrecht geweest. Zij heeft vakantie, haar vriend werkt: ik had de hele dag voor mijn dochter alleen. Dat was járen geleden! Nog zoiets: mijn zoon en zijn vriendin hebben een appartement gekocht. Onlangs zijn we op een zaterdagmorgen met de camionette naar Gent gereden. Stond ik geparkeerd voor een winkel, een tafel in te laden. Schitterend toch? (lacht) En het smaakt naar meer: ik heb nu al een vakantie gepland voor mijn kinderen op het einde van het jaar.»

HUMO Wat doen je kinderen?

Preud’homme «Guilian werkt sinds september op de luchthaven van Zaventem, als Business Analyst Strategic Development. Superblij is hij. Hij is altijd gefascineerd geweest door vliegtuigen en luchthavens, en heeft daarvoor ook vier jaar in Amsterdam gestudeerd, en daarna nog een masteropleiding gevolgd in Londen. Hij buigt zich over de ontwikkeling van de luchthaven van de toekomst.

»Megan heeft dans en piano gestudeerd, maar toen ze daarin niet verder kon, is ze aan rechten begonnen. De eerste drie jaar heeft ze achter de rug, ze begint nu aan haar master.

»Vrouw in Frankrijk, dochter in Nederland, zoon in België: ik moet overal zijn! (lacht)»

HUMO Mis je het voetbal?

Preud’homme «Voor het moment niet. Ik zie graag voetbal, dat is absoluut niet veranderd, en ik kijk nog altijd veel wedstrijden – bijna elke avond één. Maar ik kijk nu als liefhebber, zonder veel te analyseren. Neem nu de commotie rond de videoref: als ik dat circus zie, ben ik blij dat ik er niet meer tussen zit. Het voetbal zelf – werken met een spelersgroep, een technische staf en een club – en de beleving: dat blijft schitterend. De randzaken zijn het vermoeiendst, en die mis ik absoluut niet.»

HUMO Had je verwacht dat je het zo makkelijk zou kunnen loslaten?

Preud’homme «Ja, anders had ik de beslissing om te stoppen niet genomen. Ik voelde dat ik het móést loslaten.

»Een trainer leeft constant onder stress: winnen, vechten, presteren – jarenlang. Ik leefde puur op adrenaline. De eerste maand van mijn vakantie was ik euforisch, ik moest me voor het eerst nergens zorgen om maken – nu ja, in het leven heb je altijd wel wat aan je hoofd. Maar toch: ik voelde me vrij. Tot ik in een dip terechtkwam. Ik had geen enkele kracht meer, voelde me een vod. Sindsdien gaat het op en af. In september ga ik weer sporten, ik moet opnieuw een basisconditie opbouwen. Mijn lichaam heeft dat nodig.»

'Telkens als de veearts kwam op de boerderij was ik diep onder de indruk. Alles wat hij deed, ook de keizersnedes, fascineerde mij. Ik wist: 'Dát wil ik worden''


Verslaafd aan adrenaline

HUMO Wanneer ben je beginnen voelen dat het op was?

Preud’homme «In Saudi-Arabië. We waren kampioen geworden in het eerste jaar, tweede en de bekerfinale gespeeld in het tweede jaar, en we speelden de Aziatische Champions League. De kinderen begonnen mij te missen, én ik was ziek geweest: drie weken lang bijna niet op mijn benen kunnen staan. Niemand wist wat het was. Ik liet me nakijken in het ziekenhuis in Riyad, alles, ook mijn hart: niets te vinden. Het was gewoon uitputting. Maar goed, je hebt een goed contract, de mensen rekenen op je, en je hebt iets opgebouwd. Dus ik dacht: ‘Ik bijt door.’

»Bij de start van het derde seizoen voelde ik dat de club me niet meer kon volgen in mijn ambitie. Ik maakte een afspraak met de voorzitter: ‘Ik ben moe, ik wil terug naar België.’ Clubs die me wilden, moesten een hoge afkoopsom betalen. Maar als ik om privéredenen terug wilde, liet hij me gratis gaan. We spraken af dat ik zou stoppen zodra we uitgeschakeld waren in de Champions League. Wanneer dat zou gebeuren, wisten we op dat moment uiteraard niet. Het was september en we zaten in de kwartfinales.

»Een week na die beslissing belde Vincent Mannaert (de CEO van Club Brugge, red.): ‘Hoe is ’t?’ – ‘Ça va, niet zo goed, beetje moe.’ Zegt hij: ‘Is er een mogelijkheid dat je naar ons komt?’ Ik legde hem mijn situatie uit: dat ik zou stoppen, maar nog niet wist wanneer, en dat ik daarna rust zou nemen tot het einde van het seizoen. Maar Vincent liet niet af: hij wilde de Champions League niet afwachten, hij wilde me direct.

»Ik hád al eens nee gezegd tegen Club Brugge, een club die ik altijd al eens graag had willen ontdekken. Een gevoel dat later juist bleek, want ik heb me er vier jaar lang enorm thuis gevoeld – en nog altijd. Ik kon geen tweede keer nee zeggen, anders had die kans zich misschien nooit meer voorgedaan. Ik dacht: ‘Misschien voel ik me al beter door gewoon terug in België te zijn.’ Dus ging ik opnieuw onderhandelen met de voorzitter van Al Shabab. We kwamen overeen dat ik na de kwartfinale – waarin we uiteindelijk werden uitgeschakeld – sowieso zou vertrekken.»

HUMO Als vermoeidheid de reden was om het in Saudi-Arabië voor bekeken te houden, hoe heb je het dan nog vier jaar uitgehouden bij Club Brugge?

Preud’homme «Ik kwam in een warme club terecht, was terug bij mijn kinderen, en ben weer een iets geregelder leven gaan leiden – ik zat niet langer alleen thuis. Dat gaf me nieuwe kracht. Het plan was dan om vorig jaar te stoppen, maar ik heb me laten overhalen om er nog één jaar bij te doen. Alles liep perfect, zowel op voetbalvlak als familiaal, en er was druk van alle kanten: dan is het moeilijk om te stoppen, ondanks de jarenlang opgestapelde vermoeidheid.»

HUMO Nooit eerder was je als trainer ergens zo lang gebleven als bij Club.

Preud’homme «Omdat ik nooit iets heb gehad om over te klagen. Als ik me ergens goed voel, ga ik niet weg. De stad Brugge is niet te vergelijken met Luik, maar bij Club vond ik wel terug wat ik bij Standard had gekend: een stadion vol warmte en sfeer.»

HUMO Was je verslaafd aan stress?

Preud’homme «Ik denk dat níémand graag stress wil. Alleen: iedereen hééft het wel (lacht). Stress neemt al je energie weg. Ik zeg liever dat ik verslaafd was aan de adrenaline.»

HUMO Het werd geen makkelijk laatste jaar. Heb je er spijt van?

Preud’homme «Absoluut niet. Ik was moe, maar ik zou in een andere structuur gaan functioneren, die mij zou toelaten meer rust te nemen: ik zou minder vaak aanwezig zijn op de club. Uiteindelijk is het anders uitgedraaid. Er wordt nu gezegd dat het ‘t seizoen te veel was, maar dat klopt niet: we zijn tweede geworden. Dat is mooi. Oké, de Champions League was niet schitterend, maar zonder geblesseerden tijdens de play-offs konden we nog kampioen spelen.»

HUMO Waren er momenten dat je hebt overwogen de handdoek te werpen?

Preud’homme «Eén keer: na de 5-0-nederlaag in Napoli (in de Europa League, twee seizoenen geleden, red.). Toen heb ik tegen Bart (Verhaeghe, voorzitter van Club, red.) en Vincent gezegd: ‘Ik ben weg’. Zij wilden niet. Maar vorig jaar? Nooit.»

HUMO Toen je vorig jaar besloot er nog een extra jaar aan vast te knopen, onderhandelde je ook met de Franse club Bordeaux.

Preud’homme «Ik heb het altijd over mijn kinderen, maar ik wilde ook meer tijd kunnen doorbrengen met mijn vriendin: zij is van Bordeaux. Dus toen Bordeaux belde, dacht ik: ‘Een stuk van de oplossing!’ (lacht) Het is uiteindelijk niet doorgegaan vanwege het te hoge transferbedrag. Voor mijn kinderen was het ook niet ideaal.»

HUMO Waarna je een compromis bereikte met Club Brugge: de dag na een wedstrijd moest je niet meer op de club zijn, waardoor je vaker naar je vriendin in Bordeaux kon.

Preud’homme «Het was de bedoeling dat ik in de eerste week van een interlandbreak – als de nationale ploeg speelt, zit er altijd een vrij weekend tussen twee speeldagen – naar Bordeaux zou gaan. Uiteindelijk is dat maar een keer of drie gebeurd. En om het ook de dag na een wedstrijd te doen, was te vermoeiend. Marjorie is uiteindelijk vaker naar Brugge gekomen. Ook nu zal ik nog altijd meer dan de helft van de tijd in België zijn: ik ga níét in Frankrijk wonen. Ik behoud hier mijn adres – ik heb een maisonnette gekocht in Knokke, ook als investering voor de kinderen – en ga mijn tijd tussen beide plekken verdelen.»

HUMO Het compromis werd snel vergeten: binnen de kortste keren trok je al het veldwerk weer naar je toe.

Preud’homme «Ik zat wat vaker aan mijn bureau, en ging soms wat vroeger naar huis. Maar na een paar weken nam ik het toch weer allemaal in handen: ik voelde dat het niet perfect liep. Dus ging ik toch weer naar de club, want ik verdraag geen half werk. Weet je, het zit niet in onze voetbalcultuur dat de hoofdcoach soms maar één keer tijdens de week op het veld staat, en het verder overlaat aan zijn assistent. Philippe (Clement, zijn assistent bij Club Brugge, red.) leverde goed werk – dat bewijst hij nu ook bij Waasland-Beveren – maar ik droeg de titel van hoofdcoach, en ook in de hoofden van de spelers bleef dat zo. Zij waren niet klaar voor zo’n structuur.»

HUMO Wat altijd aan je zal blijven kleven: het beeld van de licht ontvlambare trainer die slecht tegen kritiek kan en met iedereen in de clinch gaat.

Preud’homme «Ik heb daar moeten mee leren leven. Dat er veel op mij werd gefocust, wil zeggen dat mensen graag over mij lazen. Ik ken de pers: ze schrijven over wat de mensen interesseert, niet over wat interessant is. (lacht) Is dat geen mooie zin?»

HUMO Bén je licht ontvlambaar, of maakte het voetbal dat in je los?

Preud’homme «Ook in het dagelijkse leven ben ik zo, tenminste wanneer ik met onrecht en oneerlijkheid word geconfronteerd. Dan wil ik reageren. In het voetbal was het maal tien (lachje)

HUMO Wie jou kent, weet dat je een warme, hartelijke man bent.

Preud’homme «Wie mij moet kennen, kent mij. De rest interesseert mij niet. Ik heb nooit aan mijn imago gedacht. Wel aan mijn ploeg en aan mijn club: díé wilde ik verdedigen. Philippe vertelde me eens dat zijn vrienden hem vroegen: ‘Hoe is dat, met die gek in hetzelfde bureau zitten?’ Dan antwoordde hij dat ze veel plezier zouden hebben met die gek: ‘Wij houden niet op met lachen!’»

HUMO Was er ook niet die permanente hunkering naar erkenning?

Preud’homme «Die heb ik genoeg gekregen. Als speler heb ik bijna alles gewonnen wat er te winnen viel, zowel individueel als collectief: Europacup, Gouden Schoen, titel, beker. Hetzelfde als trainer: kampioen én beker met Standard en Club Brugge, beker met AA Gent en Twente, titel met Al Shabab, trainer van het jaar in België, Nederland en Saudi-Arabië...

»Ik zal nooit vergeten wat Vincent, die een vriend is geworden, me zei: ‘Je hebt een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Je werkt dag en nacht, bereidt alles voor tot in de kleinste details, maar soms lukt het gewoon niet. Daar hoef je je niet verantwoordelijk voor te voelen.’ Maar zodra ik bij een club heb getekend, voel ik me voor alles verantwoordelijk. Eén nederlaag? Geen kampioen? Ik nam het op mij, en op mij alléén. Met een zoektocht naar erkenning heeft dat niets te maken, wél met het beste willen voor mijn club. Daar doe ik alles voor, omdat ik wil dat ze blij is dat ze mij in dienst heeft genomen. Mijn imago of mijn gezondheid interesseren me dan niet.»

'Toen mijn vader besliste om weg te gaan, moest ik me daar bij neerleggen. Hij dacht er gelukkig mee te zijn, maar toen hij zijn zoon eens moest komen halen en niet opdaagde, besloot ik hem te vergeten'


Weinig karakter

HUMO De laatste jaren kwamen je kinderen steeds nadrukkelijker in beeld. Was dat ook je verantwoordelijkheidsgevoel…

Preud’homme «… of schuldgevoel, voor het verleden, omdat ik er nooit was. Het was altijd voetbal, voetbal, voetbal. Vroeger kreeg ik die boodschap via mijn ex-vrouw: dat ze hun papa misten en hem vaker wilden zien. Nu kunnen ze ‘t me zelf zeggen: dat raakt je méér.»

HUMO Je scheidde van hun moeder.

Preud’homme «Ik ben op een leeftijd gekomen dat je begint na te denken: ‘Wat is er nog buiten het voetbal?’ Dan kom je vanzelf bij je kinderen uit. Je werkt en draagt verantwoordelijkheid, maar je moet ook proberen gelukkig te zijn. Iedereen doet dat op zijn manier, maar als het niet lukt, dan moet je durven een andere weg in te slaan.»

HUMO Heb je ergens spijt van?

Preud’homme «Je kunt nooit zeggen dat je altijd de juiste beslissingen hebt genomen. Een mensenleven bestaat uit ervaringen die je doen evolueren: je gaat beseffen dat je soms ook anders had kunnen reageren. Maar de grote beslissingen betreur ik niet.»

HUMO Tijdens het kampioensseizoen 2015-16 overleed je stiefvader.

Preud’homme «Hij was al oud. Zijn overlijden was niet zo’n klap als dat van Dominique D’Onofrio (oud-trainer van Standard, red.): dát heeft me echt aan het denken gezet. ‘Hoelang heb ík nog?’ En: ‘Is het leven alleen keihard werken, alles opgeven voor het voetbal, of zijn er andere dingen die óók plezant zijn?’ Bon, ik dacht nog niet aan het lappen van de ramen toen, maar wel: ‘Ben ik niet iets aan het missen?’ Van mijn achttiende tot nu – dat is véértig jaar – ben ik jaar in, jaar uit als speler, trainer of technisch directeur in de weer geweest. Dat slorpt je op. Ik was nieuwsgierig om een andere kant van het leven te ontdekken.»

HUMO Je bent zelf een kind van gescheiden ouders.

Preud’homme «Ik vergelijk de situatie van mijn kinderen daar niet graag mee. Elk geval is anders. Ik heb mijn stiefvader altijd als mijn vader beschouwd: hij woonde bij ons van toen ik zeven was.»

HUMO Heeft het vroege vertrek van je vader je getekend?

Preud’homme «Ik hou niet van dat soort psychologie. Mijn vader was arbeider in Cockerill, mijn stiefvader ook. Mijn moeder was eerst kapster, daarna verkoopster. Mijn grootmoeder woonde bij ons in: zij is degene die voor mij en mijn zus heeft gezorgd. We waren niet rijk, maar ik heb altijd veel liefde gekregen. Ik mag echt niet zeggen dat ik iets heb gemist toen mijn vader er niet meer was. Het was zijn beslissing om weg te gaan, daar moet ik me bij neerleggen. Hij dacht er gelukkig mee te zijn, maar toen hij zijn zoon moest komen halen en niet opdaagde, heb ik besloten om hem te vergeten. Dat is soms zwaar geweest, ja. Pas veel later, toen ik speler werd van Standard, heb ik hem teruggezien. Hij was een groot supporter en ging naar alle wedstrijden kijken. Ik heb hem ontvangen – hij was al ziek – maar met de nodige afstand. Dat is altijd zo gebleven.

»Mijn vader was een brave man, maar had weinig karakter. Iedereen had hem graag, maar hij kon geen nee zeggen. Ik kan dat ook moeilijk – het is het enige wat ik van hem heb geërfd (lacht) – maar bij hem ging het heel ver. Hij gaf álles weg, en op het eind was er geen geld meer voor zijn gezin. Als hij een voorbeeld is geweest, dan van hoe ik níét wilde zijn. Ik nam me voor: ‘Ik ga iets maken van mijn leven’.»

HUMO Hoe zag je jeugd eruit?

Preud’homme «We woonden in een klein dorp, niet ver van Luik. Een paar honderd meter voorbij ons huis lag een grote boerderij. Als ‘s zomers het graan werd geoogst, werd iedereen uit het dorp ingeschakeld. Zo’n tractor rijdt maar een paar kilometer per uur, dus vanaf pakweg mijn negende zetten ze mij aan het stuur. Later hielp ik de boer op woensdagnamiddagen, in de weekends en in al mijn vakanties. Van ‘s morgens tot ‘s avonds. Alles heb ik er geleerd: met de tractor rijden, de machines bedienen en onderhouden, zaaien, strobalen stapelen, de koeien verzorgen. Op het eind van de zomer riepen de boer en zijn vrouw me bij zich en gaven me wat geld, uit dankbaarheid, terwijl ik het gewoon voor mijn plezier deed. Van dat eerste geld heb ik op mijn zestiende een brommer kunnen kopen. En op mijn achttiende een Citroën Dyane.»

HUMO Klopt het dat je veearts wilde worden?

Preud’homme «Ja. Telkens als de veearts kwam, was ik diep onder de indruk. Dat wás iemand op een boerderij! Alles wat hij deed, ook de keizersnedes, fascineerde mij. Ik wist: ‘Dát wil ik worden.’ Daarom heb ik Latijn-Wetenschappen gestudeerd. Heel gepassioneerd. Maar het liep snel anders. Ik was achttien en zat op de tractor toen Christian Piot (toen de doelman van Standard, red.) zich blesseerde. De boer kwam naar het veld gelopen en deed me stoppen: ‘Standard heeft gebeld, je moet gaan trainen met de eerste ploeg.’ Zo is het begonnen.»

HUMO Is dit nu een sabbatjaar of een definitief afscheid?

Preud’homme «Ik sluit niets uit, er is geen plan. Ik heb veel aanbiedingen gekregen, van overal in Europa en elders in de wereld, en elke keer moest ik uitleggen dat ik wilde rusten. ‘Bel me nog eens over een jaar. Misschien herbegin ik, misschien ook niet.’»

'Bondscoach zijn van je land is voor velen een mooie afsluiter van een carrière'


Revolutionair

HUMO Als je vorig jaar al was gestopt, dan was je nu bondscoach, toch?

Preud’homme «Veel kans, ja.»

HUMO Iedereen tevreden.

Preud’homme «Schijnt, ja. Voor een tijdje toch (lacht). Op dat moment wist niemand dat Marc (Wilmots, red.) weg zou gaan, het Europees kampioenschap moest nog beginnen. Oké, je kon het wel aanvoelen, maar zeker was het niet. Bovendien is carrièreplanning me vreemd. Ik heb nooit gedacht: ‘Als ik bij Club blijf, verlies ik misschien de nationale ploeg.’ Eigenlijk wist ik zelfs niet of ik die nationale ploeg nu wilde of niet – echt niet. Weet je, als ik het écht had gewild, dan had ik het gepland. Of geforceerd.»

HUMO Kort voor de aanstelling van Roberto Martínez liet je Bart Verhaeghe, die bij de voetbalbond ook over de aanstelling van de nieuwe bondscoach ging, weten dat je het toch graag wilde, in combinatie met het trainerschap bij Club Brugge.

Preud’homme «Er zijn gesprekken geweest met enkele invloedrijke mensen in het Belgische voetbal. ‘Stel dat we geen goede opvolger vinden, zou je de twee dan kunnen combineren?’ Ik was bang dat ze iemand zouden nemen die niet alles uit het aanwezige potentieel zou halen. Ik heb gezegd: ‘Mocht er een probleem zijn, waarom niet? Als jullie echt niemand vinden, wil ik het wel overwegen.’ Ik had een revolutionair idee uitgedacht – wát kan ik nu nog niet zeggen. Tot ik me realiseerde: ‘Je bent gek: je wilt stoppen, krijgt een verlichte job, en dan zou je er nog een tweede bíj nemen?’ Dat ging niet. Bart was er ook geen voorstander van. Maar had ik gezegd dat ik het absoluut wilde, dan denk ik dat hij had geluisterd. Nu is het bij een denkoefening gebleven. Met Martínez hebben ze een goede keuze gemaakt, Bart heeft dat goed gedaan.»

HUMO Toch was je naar verluidt teleurgesteld en zou je relatie met Verhaeghe daar en toen verzuurd zijn.

Preud’homme «Absoluut flauwekul! Wij lazen dat ook en hebben er met ons drieën eens goed om gelachen. Mijn relatie met Bart en Vincent is altijd perfect geweest. Uiteraard zijn er discussies geweest, vooral met Vincent, meer dan met Bart, maar géén ruzies.»

HUMO Word jij na het wereldkampioenschap volgend jaar in Rusland de opvolger van Martínez?

Preud’homme (lacht) «Als de vraag komt, wil ik erover nadenken. Bondscoach zijn van je land is voor velen een mooie afsluiter van een carrière. Maar wil ik het wel? Daar moet ik je het antwoord vooralsnog schuldig op blijven.»

HUMO Kun je je een leven zonder voetbal voorstellen?

Preud’homme «Dat zal nooit gebeuren: ik zal altijd naar voetbal blijven kijken. Toen ik bij Benfica stopte als speler, was ik veertig. Ik was nog in optimale conditie en had zeker nog één, misschien wel twee of drie jaar kunnen doorgaan. Maar ik voelde dat het genoeg was geweest: ik kon de inspanningen die het vergde om aan de top te blijven niet meer opbrengen en raakte ook steeds minder goed uitgerust. Nooit heb ik enig moment spijt gehad van die beslissing. Ik heb nog één wedstrijd gekeept, zes maanden later met oud-spelers van Benfica. Daarna nooit meer, en ik mis het niet. Ik heb geen zin meer om in de goal te staan en te duiken – het zou te veel pijn doen, trouwens. Net zo zal ik misschien ook geen zin meer hebben in het trainerschap.»

HUMO Wat zou je nog uit het leven willen halen?

Preud’homme (stilte) «Ik héb er al veel uitgehaald. Laat ik maar in de clichés vervallen: van het leven kunnen genieten en gezond blijven, samen met mijn naasten. Ik heb niet veel grote dromen meer.

»Fysiek is het goede gevoel nog niet helemaal terug, daar is het nog te vroeg voor. Maar ik ben rustiger in mijn hoofd en heb minder zorgen. ‘s Morgens ongestoord ontbijten en mijn berichten lezen bij een tas koffie: dat is nu goud waard.»

HUMO Had je dat ooit gedacht?

Preud’homme «Nee, maar het had ook niet vroeger moeten komen, ik was er niet klaar voor. Nu, misschien stap ik over negen maanden wel in een nieuw project en begint alles opnieuw. Maar de vraag is: zal ik daar zin in hebben?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234