Michel Verschueren, Anderlecht-monument: alles voor paars-wit

Michel Verschueren (85), mascotte en ex-manager van RSC Anderlecht, zit stipt op tijd aan zijn bureau nabij het stadion. Strak in het pak, zilverwitte haren kortgeknipt, maar – teleurstelling – géén das. Terwijl ik, schijnheilige muis, er nota bene zélf één heb omgeslagen, wetende hoe nauwgezet Mister Michel zijn interviewers inspecteert.

'Mijn vrouw en ik hebben te veel naast elkaar geleefd. Ze wist waar ik zat, ze wist wat ik deed, maar veel zag ze mij niet'

Hij kan het niet laten om mij er bij wijze van groet op te wijzen welk een ongelofelijk privilege het is door hem te worden ontvangen: ‘Mijn vrouw zei me daarnet: ‘Michel, jij bent toch een domme ezel om op een zonnige dag als deze naar Anderlecht te trekken om er een interview aan Humo te geven. Dat heb jij toch niet meer nodig?’’ Ik buig het hoofd, kijk hem met mijn trouwe hondenogen aan en glimlach dankbaar, denkende aan hoe Verschueren indertijd zélf keek en glimlachte naar zijn grote baas, de legendarische Anderlecht-voorzitter Constant Vanden Stock. Trouw als Goebbels aan zijn Führer, zo gedroeg Verschueren zich ten aanzien van ‘meneer Constant’. Als de voorzitter floot, kwispelstaartte Verschueren met zijn zilveren vossenstaart. Die trouw heeft hem geen windeieren gelegd: Verschueren heeft in het kielzog van de Vanden Stocks de halve wereld gezien, zat met koningen aan tafel, was kind aan huis bij the rich and famous. In de loop van ons gesprek zal hij mij toevertrouwen: ‘Spring niet te snel over de kop van je baas, anders duurt het sprookje niet lang.’ Voorwaar, een gouden levensles!

Michel Verschueren «Ik ben afkomstig van Boortmeerbeek, een dorp tussen Mechelen en Leuven. De vader van mijn moeder werd Boer Vos genoemd, omdat hij algemeen bekendstond als een sluwe en slimme commerçant. Hij was beenhouwer en hield café. Opmerkelijk: later, bij Anderlecht, ging men mij De Zilvervos noemen. Die bijnaam had ik te danken aan mijn grijze haren. En aan de vrouw van Constant Vanden Stock (lacht). Bon, Boer Vos had drie dochters. Eén van die drie, Ida, trouwde met mijn vader, Oscar Verschueren, een bankbediende.

»Vader had als reserveofficier gevochten in Frankrijk in ’40-’45, en was teruggekomen met zware astma: waarschijnlijk had hij gas geslikt. Zijn gezondheid was naar de vaantjes en hij verloor zijn job. Mijn vader was te ziek om zich veel met de kinderen bezig te houden. Ons gezin heeft toen harde noten moeten kraken: wij waren niet echt arm, maar duidelijk wel de minsten van de familie. Ik dacht: ‘Verdomme, dit wil ik later niet zelf meemaken. Ik wil slagen in het leven!’ In Boortmeerbeek was ik de sukkelaar. Ik voelde mij de onbeduidendste, de kleinste, de jongen zonder luxe.»

'Ik krijg vaak jonge mensen op bezoek die in de sportwereld een toekomst willen opbouwen: 'Mister Michel, wat is je geheim?''

HUMO U had een minderwaardigheidsgevoel?

Verschueren «Een beetje wel, ja. Maar ik verzette mij daar-tegen: ‘Míj gaan ze niet hebben.’ Als jongetje was ik wild, soms al te voortvarend. Maar een echte rebel ben ik nooit geweest. Ik begreep snel dat ik er, met mijn afkomst, alleen zou komen met inzet, orde en discipline.»

HUMO Uw puberteit viel midden in de oorlog.

Verschueren «Er is nog een V2 achteraan in onze hof gevallen. ’s Nachts sliepen wij in de kelder. Wij sloegen met de hele familie op de vlucht voor de Duitsers – naar Frankrijk, onder leiding van mijn oom, Jef Sarma, zo genoemd omdat hij vlees leverde aan de Sarma. Die oom had het niet zo op mij begrepen. Tijdens die vlucht ben ik gaan lopen, als 10-jarige! Gelukkig werd ik snel teruggevonden (lacht).

»Van 1950 tot 1954 was ik keurgymnast: ik liep in die tijd beter op mijn handen dan nu op mijn voeten (lacht). Zo kwam ik in de keurploeg van Michel Bottu (bekend van z’n dagelijkse vijf minuten ochtendgymnastiek op de radio, red.) terecht. Mijn discipline heb ik van Bottu: wij moesten úren trainen (toont mij een foto waarop hij en vijf andere turners in handenstand op de plint staan). Bottu was een aanhanger van de Zweedse gymnastiek: lenigheid, souplesse. Ik kreeg in Leuven ook les van Mon Vanden Eynde, de trainer van Gaston Roelants. Bottu en Vanden Eynde dachten veel verder dan de toenmalige voetbaltrainers.»

HUMO Bij dat keurturnen, bij iedere sport eigenlijk, train je niet alleen je spieren, maar ook je wilskracht.

Verschueren «Absoluut. Mens sana in corpore sano. Karakter kweken, hè. Jouw reeks gaat over levenslessen. Wel, hier komt er een zéér belangrijke: doe aan sport, zeg dat Mister Michel het gezegd heeft. Het waren de jaren 50, de tijd van de rock-’n-roll en van Expo ’58. Maar ik deed daar alleen van een afstand aan mee: ik kwam nooit om vier uur ’s ochtends met een stuk in mijn voeten thuis. Nooit. Ik dronk melk, leefde als een asceet. Toen ik in Aalst lesgaf, logeerde ik op het internaat van het VTI. Mijn kamer werd onderhouden door de nonnetjes. Het enige wat voor mij bestond, was werken, eten en slapen.»

HUMO Legendarisch is het verhaal dat u als trainer van Eendracht Aalst, toen nog in eerste klasse, de spelers met rugzakken vol zand de trappen op liet stormen, om hun beenspieren te versterken.

Verschueren «Ik paste de theorie toe die ik aan het sportkot van de KU Leuven had gestudeerd. In de atletiek werd toen al aan krachttraining gedaan. Maar ik lanceerde dat als eerste in het voetbal, wat voor die tijd revolutionair was. Ik ben die rugzakken nog zelf gaan kopen. Betaald met m’n eigen geld!»

'Als jongen was ik de sukkelaar. Ik voelde mij altijd de onbeduidendste, de kleinste'


De G van Geuze

HUMO In 1963 belandde u voor het eerst bij Anderlecht, ook weer als physical coach.

Verschueren «Albert Roosens was mij bij Eendracht Aalst komen wegplukken. Ik heb toen gewerkt met grote trainers als Pierre Sinibaldi, Hippoliet Van den Bosch, András Béres en Norberto Höfling

HUMO U volgde Höfling naar Daring, de voorloper van RWDM en erfvijand van Anderlecht. Daar werd u manager en rechterhand van de grote baas, Jean-Baptiste L’Ecluse.

Verschueren «Heb ik elf jaar gedaan: vier jaar Daring en zeven jaar RWDM. Pas op: dat waren de grote dagen van RWDM, met Johan Boskamp en co. Halve finale Europa-beker tegen Bilbao! In 1979 was RWDM gewoon dé Brusselse volksploeg, met Anderlecht als grootste rivaal! Voorzitter L’Ecluse, een bouwpromotor, kon rekenen op dé sterke man in Molenbeek: Edmond Machtens, 35 jaar burgemeester! En de Brusselse burgemeesters in die tijd, dat waren keizers! Als L’Ecluse eens lekker ging eten met Machtens, was alles opgelost. Op iedere pensenkermis was Machtens aanwezig, van iedere fanfare of vereniging was hij erevoorzitter. Dat Molenbeek verschilde 100 procent van het Molenbeek van nu. Het is niet mijn taak om ex-burgemeester Moureaux met de vinger te wijzen, maar hij heeft het ondertussen zelf toegegeven: ‘Ik heb het gevaar niet zien aankomen. Ik heb mij vergist.’ Ontzettend jammer.

»Ondertussen was Constant Vanden Stock voorzitter geworden in Anderlecht. En díé heeft mij naar Anderlecht teruggehaald: ‘Au fond, Verschueren, had je Anderlecht nooit moeten verlaten, hein. Als je nu eens hetzelfde voor ons zou doen als wat je met zoveel succes bij RWDM hebt gedaan? Ik zal je goed betalen.’ Zo werd ik manager van RSC Anderlecht. En kijk: ik heb hier nog altijd mijn bureau en ik zit in de raad van bestuur van de vzw Anderlecht.

»In die tijd speelden wij met Belle-Vue op de trui, het merk van de brouwerij van Vanden Stock. Ik zeg: ‘Président, als je die shirtreclame uitbesteedt, zou je veel meer geld voor de club kunnen vangen.’ En hij: ‘Verschueren, je bent hier nog niet goed binnen of je wil mij al buitengooien.’ Bon, ik mocht een nieuwe sponsor zoeken. ‘Mais pas le pâtissier du coin de la rue, hein.’ Uiteindelijk heb ik de grootste sponsor van het land kunnen strikken, de Generale Bank. De grote G! De G van Geuze, van Geld, van God, van Geluk, van Gezondheid!»

HUMO U was ook de eerste die de job van manager letterlijk nam: u zorgde voor de grote vernieuwing van het Astridpark, bouwde loges en businessseats.

Verschueren «In 1983 bestond RSC Anderlecht 75 jaar. Constant zegt me: ‘Verschueren, wij moeten iets speciaals vinden om dat te vieren.’ Nu had ik voordien het stadion van New York Cosmos bezocht, ten tijde van de verkoop van Swatje Van der Elst. En ook dat van Aston Villa, in Birmingham, tegen wie wij de halve finale van de toenmalige Europabeker der Landskampioenen hadden gespeeld. Ik zeg: ‘President, wij moeten vernieuwen. Nieuwe tribunes, private boxes, een restaurant.’ En hij: ‘Ja maar, Verschueren, wie gaat dat betalen?’ En ik weer: ‘We gaan die loges verhuren, aan de grote maatschappijen. Dan kunnen die daar hun gasten ontvangen, een stukje eten en naar de match kijken.’ Toen kwam ik op het geniale idee onze loges meteen te verhuren voor een periode van drie jaar, met betaling op voorhand! Probleem opgelost! Wij waren de eersten op het continent die zo werkten. Nadien zijn alle grote Europese clubs gevolgd.

»Pas op: het Belgische voetbal maakte toen moeilijke tijden door: eerst was er de zaak-Bellemans (onderzoeksrechter Guy Bellemans legde in 1984 de zwarte geldstromen van het Belgische voetbal bloot, red.). De hele boel ontplofte. In 1985 was er het Heizel-drama, met 39 doden. Nog wat later kwam het Bosman-arrest: plots waren de clubs na drie jaar geen eigenaar meer van hun spelers. Het waren jaren van grote hervormingen. Dat nieuwe stadion was dus ook een symbool van een nieuw tijdperk.»

'In 2001 werd Marie-Louise Sucic, mevrouw Verschueren, het slachtoffer van een zwaar ongeval: 'Vier maanden lang bleef ze volledig verlamd.'


Meneer Constant

HUMO Opmerkelijk: in uw autobiografie schildert u uzelf af als een dienaar, als de trouwe knecht van uw voorzitter Constant Vanden Stock. Terwijl u, zoals u hier tegenover mij zit, eerder blijk geeft van een heersersnatuur.

Verschueren «Wel, dat sluit aan bij een andere levensles: ‘Spring niet te snel over de kop van je baas, want anders duurt het sprookje niet lang.’ Ik ben altijd serviel geweest tegenover meneer Constant en meneer Roger, heb altijd ten dienste ván gestaan. Nooit heb ik er ook maar over gedacht zelf de macht te grijpen. Nooit. Gevolg: ik heb nooit mijn C4 gekregen.

»Mijn zoon, dat is een ander paar mouwen: hij heeft 10 procent van de aandelen van de nv Anderlecht in handen. Hij is geen dienaar zoals zijn vader. En daar ben ik trots op. Ooit heeft hij mij toegefluisterd: ‘Voadre, gij hebt een schone carrière gehad. Maar zelf zal ik nooit voor een baas werken!’ Een groot contrast (zucht). Ik ben trots op mijn zoon.

»Mijn vrouw zei mij soms: ‘Papy, met jouw capaciteiten had je het toch verder kunnen schoppen en je eigen baas zijn?’ Nee, dus: ik was al te zeer geëngageerd. Bedenk ook: mijn zoon komt uit een ander milieu dan ik (glimlacht).»

HUMO U hebt blijkbaar véél van Vanden Stock geleerd?

Verschueren «Zéér veel. Op zijn sterfbed zei hij me: ‘Verschueren, tu vas quand-même rester fidèle à ma famille?’ En ik: ‘Je vous le jure, président.’»

HUMO U noemde hem président. En hij noemde u Verschueren. Zei hij dan nooit ’ns Michel?

Verschueren «Twee keer. In mijn hele carrière. De eerste keer was na de Bellemans-historie. De tweede was na de zaak-Elst-Van Aeken (twee onderwereldfiguren die Vanden Stock chanteerden wegens het omkopen van de scheidsrechter tijdens de match Anderlecht - Nottingham Forest in 1984, red.). Wij zijn die zaak toen met twee advocaten gaan bepleiten voor het TAS (Internationaal Sporttribunaal, red.) in Zwitserland. Vanden Stock werd vrijgesproken. Hij nam ontroerd mijn hand en zei: ‘Michel, merci voor alles.’ Wij waren al die jaren zeer close. En toch bleef het verder altijd: ‘Verschueren.’ Híj was de baas, ik bleef zijn dienaar. Echte vrienden zijn wij nooit geweest, wel was er een enorm wederzijds respect.

»Het klikte zeer goed tussen Constant en mij: hij was een uitstekende commerçant, sluw en voorzichtig, maar als er zich een buitenkans voordeed, durfde hij meteen toe te happen. Toen Juan Lozano door de Washington Diplomats werd verkocht, was de initiële vraagprijs 24 miljoen – Belgische frank, tóén. Met veel geduld en eindeloos wachten hebben wij Lozano, vlak voor de transferstop, kunnen pakken voor 12 miljoen. Ik zat verdorie op mijn bureau van vrijdag- tot zondagavond bij de telefoon te wachten op een lagere prijs. ’s Maandags het vliegtuig op, in de cafetaria van JFK Airport het contract getekend op een bierviltje, en met hetzelfde vliegtuig weer naar huis, zodat ik nog net op tijd bij de Voetbalbond was om de transfer in te schrijven.

»Goed, in 1983 speelt Lozano voor Anderlecht; hij gaat alsmaar beter voetballen, en wij winnen de finale van de Europacup tegen Benfica. Real Madrid ziet dat, en begint aan Lozano te trekken. Uiteindelijk hebben wij hem aan Real verkocht voor ongeveer 80 miljoen Belgische frank! Winst: 80 min 12 is 68 miljoen! Maar het verhaal is nog niet gedaan: Lozano wordt door de Madrileense boulevardpers gesnapt, in een kamer met een poepeke. Groot schandaal. Heel Madrid stond op stelten: Lozano moest weg. (Samenzweerderig) Wij hebben Lozano toen… gratis teruggekocht. Gratis!»

HUMO U hebt ook nooit ‘uw ploeg gezet’, nooit doorgedrukt dat een speler wel of niet werd opgesteld.

Verschueren «Dat is het werk van de trainer. Punt. Als je je daarmee begint te moeien, krijg je meteen ruzie en gooien ze je buiten. Je bent een ondergeschikte man, begrijp je. In de vijfentwintig jaar dat ik manager bij Anderlecht was, hadden wij wél wekelijks een kleine vergadering met z’n drieën: Constant, de trainer en ik. Dat was een open, vriendelijk gesprek. Maar nooit heeft Constant, laat staan ikzelf, iets gezegd in de trant van: ‘Die en die zou ik opstellen, en die en die thuislaten.’ Roger Vanden Stock heeft dat nadien ook nooit gedaan.

»Constant was een sluwe onderhandelaar en een echte voetbalkenner. Ik herinner mij nog dat een deel van het bestuur Hasi wilde kopen, en een ander deel Yves Vanderhaeghe. Weet je wat Constant deed? Hij zei: ‘Wel, we kopen ze alle twéé!’ En zo geschiedde. Constant kon met z’n grootste vijand aan tafel gaan zitten en lekker met ’m eten en drinken. Dan zei hij me, met een knipoog: ‘Verschueren, ’t is goed in de hemel te zijn. Alle dagen met uw botten vol wijn.’ En de volgende dag was de zaak beklonken.

»In januari 2004 moest ik met pensioen, als manager van Anderlecht. Maar Roger Vanden Stock riep mij bij zich: ‘Verschueren, jij wordt lid van de raad van bestuur. Uit erkentelijkheid voor alles wat je voor de club hebt gedaan.»

'Ik heb mijn mening over het Anderlecht van vandaag, maar ik hou ze voor mij'

HUMO Voor nogal wat Vlamingen is Anderlecht een francofone club.

Verschueren «Dat is absoluut niet waar! 70 procent van onze abonnementen wordt door Vlamingen gekocht. Wij hebben geen plaatselijk, maar een nationaal clientèle: van aan de kust tot in Aarlen. Als wij alleen van Brussel zouden moeten leven… ik mag er niet aan denken. Ik heb nog de tijd gekend dat er vijf Brusselse clubs in eredivisie opereerden: Union, Crossing Schaarbeek, Daring Brussel, Racing White en Anderlecht. En alleen wij zijn in eerste klasse overgebleven. Toegegeven, het huidige peil is wat minder.»

HUMO Precies: wat denkt u van het Anderlecht van vandaag de dag? Géén kampioen dit jaar, geen beker, een resem tegenvallers, soms lamentabel spel. Okaka stelde teleur, Praet was zwak, zelfs Defour miste z’n vroegere scherpte.

Verschueren (beslist) «Ik heb mijn mening, maar ik hou ze voor mij. Ik wil vermijden dat men achter m’n rug zou zeggen: ‘Zie je wel. Hij is gepensioneerd, maar hij denkt nog altijd dat hij het hier voor het zeggen heeft.’ Ik blijf in mijn rol. En ik zal altijd proberen de supporters te kalmeren.»

HUMO Die supporters zijn in het verleden verwend: als je naar het palmares van Anderlecht kijkt…

Verschueren «Twee keer de Europacup II, twee keer de UEFA Super Cup, één keer de UEFA Cup. Wij hebben de grootste clubs geëlimineerd: Juventus, Real Madrid, Barcelona. Welja, dat is het verleden. De grote clubs teren op de miljoenen van hun tv-rechten. Wat kan Anderlecht daartegenover plaatsen? Een speler goedkoop inkopen, hier laten groeien, en met een mooie meerwaarde weer verkopen. Tja, het ene seizoen lukt dat, het andere niet.»

HUMO Wat te denken van de nieuwe Anderlecht-trainer René Weiler?

Verschueren «Die jongen is goed bezig. Laten we er geen doekjes om winden: Anderlecht heeft twee mindere jaren achter de rug: we hebben telkens de titel op een domme manier verspeeld. Dit jaar moet absoluut anders. Ik besef dat Weiler voor een moeilijke taak staat, maar deze keer moet het lukken. Na de komst van de Roemeen Alexandru Chipciu hopen wij op nog een bijkomende toptransfer. Met die kerels erbij zou Anderlecht zich absoluut moeten plaatsen voor de volgende ronde van de Champions League: als Weiler erin slaagt in Rostov te gaan winnen, wordt dat wellicht een kantelmoment waaruit de hele ploeg nieuw vertrouwen kan putten.»

HUMO Hoe schat u de teleurstellende prestaties van de Rode Duivels op het EK in?

Verschueren (zucht) «Ach, Marc Wilmots is, buiten zijn wil om, in een neerwaartse spiraal beland: eerst viel Kompany uit, vervolgens is Vermaelen geel geschorst en blesseert Vertonghen zich. Dat is Wilmots nooit te boven gekomen. Tegen Wales heeft hij, met Denayer en Jordan Lukaku, gekozen voor kleine, snelle verdedigers. Terwijl hij mijns inziens beter voor grotere spelers was gegaan. Het gebrek aan gestalte achteraan heeft ons tegen Wales twee doelpunten gekost: wij werden in het kopspel overklast. En Wilmots? Tja, er is een tijd van komen en één van gaan. Toch jammer dat hij op deze manier is moeten vertrekken.»

'Constant Vanden Stock en ik waren zeer close. En toch bleef het altijd: 'Verschueren.' Híj was de baas, ik bleef zijn dienaar'


Saddam & co.

HUMO Iets helemaal anders: hoe ziet u de toestand van de wereld?

Verschueren «Wij, Europeanen, de koningen van de democratie, zijn in het Midden-Oosten de dictators van hun troon gaan stoten: Kadhafi, Saddam Hoessein, we proberen het nu met president Assad. Was dat wijs? Wij hebben ons gedachtegoed daar veel te snel en veel te bruusk willen inplanten. Oké, de dictators zijn dood. En wat komt er in de plaats? Anarchie. Saddam en co. hielden de boel bijeen, snap je. In het voormalige Belgisch Congo hadden ze ziekenhuizen, scholen, vliegvelden, berijdbare wegen. Wat is daarvan overgebleven? (Denkt na) Wat hier in Molenbeek is gebeurd, is zeer, zeer spijtig. We leven nu in een digitale wereld, alles verandert, alles gaat zo snel, je kunt langs alle kanten gepakt worden. Maar ik gebruik wel dit hier (tikt op z’n iPhone).»

HUMO Hoe blijft u bij, op uw 85ste?

Verschueren «Dat is ingeboren. ’s Ochtends sta ik op en lees mijn kranten: Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad, De Standaard, Le Soir, La Dernière Heure, plus de weekbladen. Híér hangt mijn wereldkaart, en dáár staat mijn wereldbol. Ik hoor er nog bij. En zolang ik gezond ben, zal dat zo blijven.»

HUMO Was het vroeger beter? Hebt u heimwee naar het verleden?

Verschueren «Nee, iedere vergelijking loopt mank. Je kunt Briek Schotte niet vergelijken met Tom Boonen. En Pelé niet met Ronaldo. Andere periode, andere manier van leven. Overal gaan de traditionele politieke partijen achteruit. Overal zie je versnippering, en hoe meer versnippering, hoe moeilijker het wordt om tot een akkoord te komen. Dat verlamt de hele wereld. Neem Uplace, van onze vriend Bart Verhaeghe: het is toch niet normaal dat die zaak zo lang aansleept! Iedere burger verheft tegenwoordig zijn stem. Bij het minste initiatief komt er meteen een actiecomité om zich ertegen te verzetten. Neem het referendum: dat lijkt toch nergens naar? Ten langen leste zullen ze iedere dag een referendum moeten houden, want zowat iedereen is het met zowat alles oneens. De mensen worden mondiger en stouter. En de politici dansen naar hun pijpen, bang voor stemmenverlies.»

HUMO Dat heet nu eenmaal democratie.

Verschueren «Wel, ik durf te stellen: wij betalen een hoge prijs voor de democratie. Misschien wel een té hoge prijs. Een strengere aanpak zou beter zijn. Ben ik daarom een dictator? Nee, ik zoek mee naar een oplossing. Nuance (glimlacht): vrijheid is het aanvaarden van grenzen. Wie dat weigert te begrijpen, maakt het probleem alleen maar groter.»

HUMO Er moet meer discipline komen?

Verschueren «Bandeloosheid schept anarchie. En ja, ik geloof in discipline. Als ik de jeugd een levensles wil meegeven, is het wel: je kunt niet streng genoeg zijn voor jezelf.»

HUMO U hebt in het verleden enkele straffe uitspraken gedaan: ‘Staken is voor luieriken.’ Of: ‘Homoseksualiteit is decadent, ziekelijk en tegennatuurlijk.’ Staat u daar nog altijd achter?

Verschueren «Toen het probleem van de homo’s en de lesbiennes de kop opstak, reageerde mijn generatie met verbijstering, met walging soms. Maar alles verandert. Wetenschappers hebben ontdekt dat bepaalde gedragingen het gevolg zijn van biologische eigenschappen. Wel, ik kan niet anders dan dat aanvaarden. Toen de wetgeving rond gelijke rechten was gestemd, heb ik mij erbij neergelegd. Mijn vroegere reactie was die van een man, katholiek opgevoed, die de wetenschappelijke ondergrond van de zaak niet zo goed kende.

»En wat die luie stakers betreft: ik sta erom bekend af en toe spectaculair uit te halen. Ik zat toen op tv, in dat duivenkot met Johan Boskamp, en het rolde er zo uit. Ook toen regende het stakingen, net zoals nu. Stakersposten beletten werkwilligen om te gaan werken. Ik kreeg niet de tijd om enige nuance aan te brengen. Vaak hoorde ik achteraf: ‘Michel, au fond heb je gelijk.’ En wat zie je vandaag de dag: bijna de hele bevolking veroordeelt wilde of onrechtvaardige stakingen. Ik vind: de syndicaten hebben in het verleden bijgedragen tot de emancipatie van het werkvolk. Maar nu zitten de stakers in de overdrijvingsfase. Het gaat niet langer om de strijd tegen sociale onrechtvaardigheid, het gaat nu om het behoud van de privileges van relatief kleine groepen die de rest van de bevolking gijzelen.»

HUMO Nog een mooie van u betrof de legerdienst: die moest volgens u opnieuw worden ingevoerd.

Verschueren «Daar sta ik nog altijd achter. En nu ga ik je verbazen, beste vriend: de legerdienst is níét afgeschaft, maar opgeschort, met name door de toenmalige minister van Landsverdediging Leo Delcroix. Nuance! Wel, ik zeg je: in deze wereld, met het terrorisme en de niet aflatende vluchtelingenstroom, zou het inderdaad goed zijn dat jongeren opnieuw naar het leger moeten. Ook onze vrienden de moslims, ook de jonge vluchtelingen. Zes maanden legerdienst, niet om te leren schieten, maar om de taal aan te leren en respect voor onze instellingen te kweken.»

'Vroeger beschreven sportjournalisten wat er op het veld gebeurde. Vandaag gedragen ze zich al van jongs af aan als een super­trainer.'


Tijdverlies

HUMO In 2009 hebt u een serieuze verwittiging gekregen: iedereen dacht aan een hartaanval. Maar het bleek een niercrisis.

Verschueren «Mijn vrouw heeft mij gevonden: ik lag op de grond, naast mijn bed, bewusteloos. Mijn vriend en buur, dokter Verbesselt, heeft mij onmiddellijk naar het ziekenhuis van Jette laten overbrengen. Daar heb ik vijf dagen in een coma gelegen. Mijn hele lichaam was vergiftigd. De dokters hebben al die tijd wanhopig naar een gepast antibioticum moeten zoeken. Nog twee uur langer en ik was dood geweest. Roger Vanden Stock kwam mij bezoeken, twee keer zelfs. ‘Dat ziet er niet goed uit, hein,’ zei hij tegen mijn vrouw. But: I’m still here! Wij hebben een prachtige geneeskunde in België. Chapeau! Zo houden, alsjeblieft.»

HUMO Enkele jaren voordien was uw vrouw het slachtoffer van een zwaar verkeersongeval.

Verschueren «Vier maanden lang bleef ze volledig verlamd. Iedere dag reed ik van Brussel naar de kliniek in Gent. Ze kon helemaal niets meer. Ik wilde haar forceren om toch wat te bewegen. Maar meneer Constant zei me: ‘Je bent weer te brutaal, Verschueren!’

»(Stil) Wij hebben te veel naast elkaar geleefd, mijn vrouw en ik. Ze wist waar ik zat, ze wist wat ik deed, maar veel zag ze mij niet. Daar heb ik toch wel spijt van.»

HUMO ‘Vakantie is tijdverlies,’ zei u ooit.

Verschueren «Voor een man als ik wél. Maar je mag niet iedereen verplichten te leven zoals ik – dat zou dom zijn. Iemand met ambitie doet dat soort dingen vanzelf. Kijk naar Bart Tommelein: die wordt plotseling minister. En wat doet hij? Hij vliegt er meteen in! Dat bedoel ik met begeestering. Gwendolyn Rutten, Maggie De Block, premier Michel: ze hebben het allemaal.»

HUMO Allemaal liberalen…

Verschueren «Ach, Louis Tobback in Leuven en Daniël Termont in Gent hebben dat ook. Maar ik durf wel te stellen: sommige socialisten denken economisch een beetje blauw, en enkelen sluiten hun carrière af als liberaal (glimlacht).»

HUMO Het valt mij op dat u in dit interview milder klinkt. Is dat de ouderdom die wijs maakt? Of bang?

Verschueren «Het eerste: meneer Constant kende mijn temperament en heeft mij geleerd wat gas terug te nemen. Ik deed die uitspraken eerder onbewust, ik was een man van spektakel en ik bediende graag de media. Overdrijven ligt een beetje in mijn natuur (lacht).»

HUMO Ondertussen snelt de tijd meedogenloos verder. Maar voor u blijkbaar niet: op uw 85ste ziet u er nog fantastisch uit!

Verschueren «Wel, ik heb altijd gezond geleefd. Altijd hard gewerkt. En dat ben ik tot nu blijven doen. ’s Ochtends spring ik mijn wagen in: ofwel naar de luchthaven, ofwel naar het stadion. De laatste drie jaar heb ik in Sint-Petersburg, Moskou, Qatar, Brazilië, Italië, Turkije, Roemenië, Zwitserland en Londen gezeten. Ik vertrek ’s ochtends met mijn koffertje. Alleen. En dat is mijn grootste genoegen. Oud worden en toch gezond blijven, dat is een groot geluk.»

HUMO Nog meer wijze lessen van slimme vos Verschueren?

Verschueren «Ik krijg vaak jonge mensen op bezoek, licentiaten in de rechten die in de sportwereld een toekomst willen opbouwen: ‘Mister Michel, vertel ons ’ns hoe jíj het gedaan hebt. Wat is je geheim?’ Wel, mijn goede raad is altijd dezelfde: kies boven alles een job die je graag doet, een job die je passie kan worden. Twee: wees overtuigend. Toon je begeestering, je uitstraling. Drie: ken jezelf. Weet waar je limieten liggen. Spring niet hoger dan je stok lang is. En vier: wérk, desnoods de klok rond. Van werken sterf je niet. Integendeel: het houdt je fit.»

'Wij betalen een té hoge prijs voor de democratie. Een iets strengere aanpak zou beter zijn. Ben ik daarom een dictator?'

HUMO Tegen wie zeg je het!

Verschueren «Recht op staken, akkoord. Maar ook recht op werken. Rust roest. Maar arbeid adelt!»


★★★

Ik sta klaar om op te stappen, maar Mister Michel vertrouwt mij nog één verzuchting toe.

Verschueren «Vroeger beschreven sportjournalisten wat er op het veld gebeurde. Vandaag gedragen ze zich al van jongs af als een supertrainer. Ze schrijven in hun krant wie waar moet spelen, hoe je moet spelen, wie je moet kopen. Kijk naar ‘Extra Time’: ’t zijn allemaal specialisten die het je eens zullen uitleggen. Dat vind ik… overdreven: ’t is blijkbaar een trend waarmee wij zullen moeten leren leven. (Kijkt mij lange tijd nadrukkelijk aan) Wel, heb ik je nu ontgoocheld? Had je de indruk hier tegenover een oude en versleten pee te zitten?»

HUMO Wel integendeel, Mister Michel. Zeer bedankt voor dit gesprek!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234