'Mijn moeder heeft me gedragen en gebaard, maar krijgt daar op mijn identiteitspapieren geen erkenning voor'

Ik wil een nieuwe achternaam. Het is niet dat de familie Debruyne me tegenstaat. Ik voel me op mijn plaats in een lange lijn van dromers, half mislukte dichters en hypochonders.

De nuchterste was nog overgrootvader Debruyne, een meubelmaker die zowel bij de socialistische als bij de liberale fanfare ging toeteren. Een man van enerzijds, anderzijds die niet op een ideaal vastgepind wilde worden. Het is ook niet dat ik in elk buitenland enthousiastelingen moet teleurstellen omdat ik echt, zéker weten, geen familie van de voetballer ben.

Nee, ik denk aan mijn moeder, die me heeft gedragen en gebaard en daar op mijn identiteitspapieren geen erkenning voor krijgt. ‘Had het in 1988 gekund, we hadden je Favere genoemd,’ zegt mijn vader. ‘Of de dubbele achternaam gegeven,’ zegt mijn moeder. Dat kan in dit land pas sinds juni 2014. Nu kunnen ouders eindelijk zelf kiezen met welke achternaam ze hun kroost de wereld insturen: die van de vader, die van de moeder of een combinatie van beide, in de volgorde naar keuze. Nu dat mogelijk is, zal geen vrouw van mijn generatie haar eigen familienaam nog laten verdwijnen. Dacht ik. Tot ik de statistieken erbij haalde.

Van de 55.908 kinderen die in 2018 in Vlaanderen zijn geboren, kregen er maar 2.637 de familienaam van de moeder. Raar, dacht ik, maar vooruit, een kind maak je met zijn tweeën. Dan zal er wel een stormloop op de dubbele achternamen zijn. Dat valt tegen. Niet meer dan 4,16 procent van de pasgeborenen krijgt een koppelteken. Opvallend: bij 1.892 van hen begint de dubbele familienaam met die van de vader, bij maar 436 met die van de moeder.

De rest van de verse Vlaamse kindertjes draagt gewoon de naam van papa, zoals het altijd was en, als het zo verder gaat, nog lang zal blijven. Alsof mannen hun stempel willen drukken. ‘Kijk, ik weet dat het uit mijn vrouw is gekomen en dat het van het zaad van de tuinman had kunnen zijn, zeker ben je nooit, maar voor de wet en de goegemeente is het nu tenminste van mij.’ Alsof vrouwen het ondanks de wetswijziging niet durven te vragen – ‘We gaan hier toch geen slapende honden wakker maken? Straks is hij op zijn pik getrapt of haalt hij zich rare dingen in het hoofd.’

Ik denk aan al die namen die verdwijnen en mail naar de Dienst Naamsverandering van de FOD Justitie. Of ik de naam van mijn moeder aan mijn familienaam kan toevoegen? Was ik in 2014 geboren, dan hadden mijn ouders het zo gewild, argumenteer ik. En bovendien zijn er in de familie van mijn moeder geen mannen meer, speel ik op een eventueel gevoel voor genealogische geschiedenis.

De ambtenaar Naamsverandering – zou er ergens een kind dromen van een carrière als ambtenaar Naamsverandering? – meldt me droog: ‘Dat wordt sowieso geweigerd.’ Wijziging van de achternaam kan enkel ‘om ernstige redenen’. Steeds verward worden met een voetballer lijkt me niet ernstig. Maar gelijkheid en gelijkwaardigheid van moeder en vader is dat kennelijk ook niet. Nu ben ik op zoek naar een jurist die opgewassen is tegen de onverzettelijken van de Dienst Naamsverandering.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234