null Beeld

'Mijn Pop-uprestaurant!': hoe zou het nog zijn met Hanne & Jaro?

Straks gaat het tweede seizoen van ‘Mijn pop-uprestaurant’ van start. Hanne en Jaro, winnaars van vorig jaar, blikken terug én vooruit: ‘Vanaf 1 mei trekken we de baan op met onze foodtruck.’

De pop-up van Hanne (26) en Jaro (25) stond op het Brusselse Muntplein en kreeg de naam Sticks & Stones, een verwijzing naar de stokjes en zoutstenen waarop kok Jaro z’n gerechten serveerde. Meteen na de finale, waarin ze het Antwerpse pop-upkoppel inmaakten, verkondigden ze geen zotte dingen te gaan doen met het prijzengeld. ‘We blijven schooiers,’ zei Hanne. Zouden ze nog altijd zweren bij het schooierschap?

Hanne Verstreken «We wonen in elk geval nog altijd in een crappy appartement in Antwerpen. We hebben wel een auto gekocht, een Dacia – het goedkoopste dat er is.»

Jaro Steens «En we hebben onszelf één uitspatting gegund: een reis van drie weken naar Cuba.»

HUMO Een culinaire reis? Om ideeën op te doen voor een eigen restaurant?

Jaro «Nee, voor de keuken moet je vooral niet naar Cuba. Ik laat me liever inspireren door de lichte, frisse smaken van het Verre Oosten.»

Hanne «De Cubaanse bevolking heeft het niet breed en dat smaak je: veel maïs, zwaar op de maag, weinig verfijnd. We hebben er wel veel kreeft gegeten – die is daar absurd goedkoop. Op het einde van de reis hebben we onszelf nog getrakteerd op drie dagen all-in – echte verwennerij naar onze normen – en daar viel het eten een pak beter mee.

»In Cuba hebben we drie dagen opgetrokken met een koppel Canadese vijftigers – ze hadden onze ouders kunnen zijn. We vertelden dat we in België een realityreeks hadden gewonnen: ‘That’s amazing!’ (lacht) ‘Jullie moeten een foodtruck beginnen,’ zeiden ze. In Amerika en Canada zijn die nu immens populair en hip. Eerst begrepen we niet eens wat ze bedoelden: wie propt er nu een restaurant in een vrachtwagen? Maar terug in België zijn we een kijkje gaan nemen op het Food Truck Festival: dat heeft ons helemaal over de streep getrokken. We zijn meteen op zoek gegaan naar een geschikte truck. Het is een prachtige oldtimer geworden, een Duitse Hanomag-Henschel. Vanaf 1 mei trekken we ermee de baan op: naar huwelijksfeesten, naar muziekfestivals.»

HUMO (vult aan) In de kou, in de regen...

Hanne «Da’s een risico. Het Belgische weer leent zich iets minder tot buiten eten, maar er zijn ook genoeg beurzen, expo’s of indoorfestivals die we kunnen afschuimen. Het is in elk geval de bedoeling dat de foodtruck voor ons allebei een voltijdse job wordt. Stel dat het tegenvalt, dan is er nog geen man overboord: een foodtruck vergt niet zo’n grote investering als een restaurant. Met de helft van ons prijzengeld hebben we genoeg voor de truck en de inrichting.»

HUMO Het is met andere woorden een berekend risico. Gaan jullie altijd zo voorzichtig te werk?

Hanne «Ik vind ons eigenlijk een heel spontaan koppel, maar nu je het zegt: misschien zijn we wel berekender dan ik dacht. Die foodtruck willen we vier of vijf jaar doen. Loopt het goed, dan staan we er over twintig jaar misschien nog mee op de festivals. Loopt het minder, dan stoppen we er na twee jaar al mee. We zien wel.»

Jaro «Ik droom er nog altijd van om ooit een eigen restaurant te starten. Alleen hoeft dat niet nu meteen.»

Hanne «Voor mij is een restaurant te eentonig. Maar Jaro mag gerust in z’n eentje een restaurant beginnen.»

Jaro «Een eenmanszaak lijkt me wel iets. Zoals Haarstraat 3,een Antwerps restaurant waar de eigenaar alles zelf doet: hij kookt, hij dient op. Alleen bij de afwas en de mise-en-place steekt zijn dochter een handje toe. Twintig mensen kunnen er binnen, meer niet.»

undefined

'De eerste keer dat Jaro kookte, liet hij de mosselen aanbranden. We hadden het pas in de gaten, toen we de rook uit de keuken zagen komen' Hanne

HUMO Jij ziet jezelf dus ook de zaal doen? In ‘Mijn pop-uprestaurant’ bleef je liever veilig in je keuken.

Jaro «Als het voor mijn eigen zaak is, dan wil ik mijn keuken wel uit. Op tv...»

Hanne (valt hem bij) «Jaro is wél sociaal. Op tv leek dat alleen niet zo, omdat ik veel babbelde en hem vaak onderbrak.»

Jaro «Dat doe je bij interviews ook.»

Hanne (lacht) «Ik probeer erop te letten.»


Conceptueel satéstokje

HUMO Op jullie foodtruck komt straks niet het logo van Sticks & Stones, maar wel L’etiket, jullie nieuwe concept. Commerciële wijsneuzen vinden dat wellicht niet bijster slim.

Jaro «Misschien, maar ik heb het gehad met die stokjes.»

Hanne «We willen bewust niet teren op het succes van ‘Mijn pop-uprestaurant’. Conceptueel waren die satéstokjes heel tof, maar qua uitvoering werkte het te beperkend.

»In het programma lag onze zwakte overduidelijk bij de organisatie van een restaurant. Daarom willen we het onszelf nu makkelijk maken door etiketten op onze gerechten te plakken. Vergelijk het met kleding. Op het label lees je uit welke stoffen je hemd of broek zijn gemaakt: 80 procent wol, 20 procent viscose. Wij zijn hetzelfde van plan, maar dan met onze ingrediënten: 80 procent zeebaars, noem maar op. De mensen geven hun etiket af aan de keuken en op basis daarvan maakt Jaro hun gerecht.»

undefined

null Beeld

HUMO Ook voor het tweede seizoen van ‘Mijn pop-uprestaurant’ hebben de zes deelnemende koppels weer duchtig concepten bedacht: soulfood, slagerij, het paleodieet...

Hanne «Wij wisten niet eens dat het concept zo’n doorslaggevende rol zou spelen in het programma. Toen we ons inschreven, dachten we nog dat we gewoon een pand zouden runnen, zoals bij ‘Mijn restaurant’. Wisten wij veel wat een pop-uprestaurant inhield. We hebben nog even gedacht dat een pop-up gewoon een soepbar was.»

Jaro «Verder dan een soepbar reikte onze ambitie toen ook nog niet.»

Hanne «Jaro heeft een koksopleiding gevolgd bij Syntra – één jaar in avondschool. Hij is nooit naar hotelschool Ter Duinen in Koksijde gegaan, zoals zo veel grote chefs.»

Jaro «Ik had ook al verpleegkunde geprobeerd en fotografie, maar dat lag me niet. Ik kan niet achter een bureau zitten met mijn neus in een boek. Ik weet niet goed waarom ik uiteindelijk voor koken heb gekozen: dat ik vaak in de horeca werkte en daar de koks aan het werk zag, moet me op ideeën hebben gebracht.»

Hanne «Ik heb altijd al geweten dat Jaro het kon. Ik proefde het gewoon.»

HUMO Heeft hij je veroverd met zijn kookkunsten?

Hanne «Niet meteen. De eerste keer dat hij voor me kookte, liet hij de mosselen aanbranden. We hadden het pas in de gaten, toen we de rook uit de keuken zagen komen.»

Jaro «Na het programma heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en heb ik gesolliciteerd bij Centpourcent, het restaurant van Axel Colonna-Cesari. Ik heb er van augustus tot januari gewerkt en ontzettend veel bijgeleerd.»


GESTILEERDE SLA

Hanne «Voor ons was ‘Mijn pop-uprestaurant’ een leerschool op kosten van een ander. We hadden ook de artikels in Humo gelezen, over hoe sommige kandidaten van ‘Mijn restaurant’ met een financiële kater waren achtergebleven. Dat zagen we niet zitten, maar omdat die risico’s waren weggewerkt – we kregen netjes een contract van VTM – dachten we: ‘Oké, dit is safe.’ Kennelijk deden we het toen ook al, berekende risico’s nemen. Een restaurant runnen: wij wisten er de ballen vanaf. We dachten alleen: ‘Een kok en een architect – hij de keuken, ik het concept. De perfecte combinatie.’ Natuurlijk kwam er veel meer bij kijken en dat hebben we allemaal geleerd in het programma, gratis en voor niks.»

undefined

null Beeld

HUMO Alleen zat heel Vlaanderen op jullie vingers te kijken. Meer dan een kandidaat ben je in zo’n realityprogramma een personage dat door de makers in allerlei verhaallijnen ingepast wordt.

Hanne «Ik was vooraf bang dat ze ons vreselijk belachelijk zouden maken, maar we hebben daar niks van gemerkt. Wat wel gek was: in de vier selectiegesprekken hebben ze nooit iets van Jaro’s kookkunsten geproefd. Het enige wat ze vroegen, waren foto’s van zijn gerechten. Met een esthetisch gefotografeerd blad sla hadden ze ons dus misschien ook geselecteerd. Maar toen stonden we daar totaal niet bij stil.»

HUMO Je weet natuurlijk niet op voorhand welk personage ze voor jou in petto hebben: de sympathieke underdog, de arrogante Antwerpenaar, de onhandige slungel die door Sergio Herman door de mangel wordt gehaald.

Hanne «Wij zagen onszelf vooral als twee dikke sukkels. Er is organisatorisch van alles fout gelopen in onze pop-up, maar dat had vooral met ons eigen geklungel te maken – daar zat die tv-ploeg nergens voor tussen. Het ging er eerlijker aan toe dan ik had gedacht. Er is nooit iets in scène gezet.

»In het begin hebben we wel veel kritiek moeten slikken van de jury, maar da’s niet slecht. Ik was dat gewoon: ik heb voor burgerlijk ingenieur-architect gestudeerd en aan de universiteit kreeg ik vijf jaar lang op mijn kop van de leraars. Dan werkte ik een hele week aan een nieuw ontwerp en kraakten ze dat keer op keer af. Zo leer je tenminste iets, denk ik dan. Je kunt de kritiek van Sergio Herman maar beter ter harte nemen.»

HUMO Jij durfde Sergio weleens tegen te spreken: toen hij op de wanorde in jullie keuken kwam vitten, vroeg je hem of hij nu alsjeblieft even positief kon blijven. Dat getuigt van een gezonde dosis lef.

Hanne «Lef zou ik het niet noemen. Ik voel me gewoon niet minder dan een ander, maar ook niet meer. Na mijn studies ben ik zonder blozen het grootste architectenbureau binnengestapt: ‘Hier is mijn diploma. Ik wil hier beginnen.’ Ik werk er nu nog steeds.»

HUMO Een geboren zondagskind, dus: altijd hoerenchance en overal mee wegkomen.

Jaro «Als Hanne ergens haar zinnen op zet, dan krijgt ze het voor mekaar.»

Hanne «Ik ben de jongste thuis, dus ik krijg wel veel gedaan van mensen. Mijn ouders zijn gewone mensen – een bankbediende en een softwareschrijver. Papa’s motto was altijd: ‘Zeg nooit ‘ik kan dat niet’, zeg liever ‘ik heb het daar moeilijk mee’. Want moeilijk gaat ook.’ Vroeger kreeg ik het daar vreselijk van op mijn heupen, maar intussen denk ik er net zo over: je kunt alles. Je moet het alleen hard genoeg willen.»

undefined

null Beeld

HUMO Sergio Herman kreeg het dan weer op z’n heupen van jouw flegmatieke aanpak, Jaro. Begin deze maand overleed Martin Bentzen, een voormalige souschef van sterrenrestaurant Noma: door de stress kreeg hij een hartinfarct – op z’n 32ste. Dat zal jou vast niet overkomen.

Jaro «Stress ken ik niet.»

Hanne «Onlangs verkondigde hij dat hij een tattoo zou laten zetten. De volgende dag al. Ik begin dan meteen te stressen: ‘Morgen al? Moet je daar niet eerst over nadenken?’ Maar de volgende dag stond die tattoo er.»

Jaro (toont z’n bovenarm) «Een uil. Zoals mijn totem vroeger bij de scouts: Onverstoorbare Oehoe.»

Hanne «Ik vraag me soms af of Jaro niet één of ander stresshormoon mist. Hij zal zich niet snel opwinden. Als we ruzie hebben, dan sta ik te roepen en heeft hij iets van: ‘Ach, mens.’ Ik schiet veel sneller uit mijn krammen. Een Ontvlambare Oehoe, dat ben ik.»

Jaro «Ik zie gewoon het nut niet in van stress of ruzie.»

HUMO Huilen doe je wel.

Jaro «Ja, dat heeft heel Vlaanderen kunnen zien op tv. Ach, het heeft ons vast sympathiestemmen opgeleverd.»

Hanne «Het klopt dus toch: wij zijn zéér berekend (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234