Mikal Cronin: de 5 platen die zijn leven veranderden

Waar veel muzikanten na hun debuutplaat weinig nieuws meer te melden hebben, volgt de Amerikaanse singer-songwriter Mikal Cronin – komende week op het podium in Trix – precies de omgekeerde beweging.

'Toen ik 'In the Aeroplane over the Sea' van Neutral Milk Hotel voor het eerst hoorde, dacht ik simpelweg: 'Aha.''

Zijn debuut uit 2011 kwam nauwelijks voorbij de kwalificatie ‘veelbelovend’, de opvolger uit 2013 was al een serieuze stap voorwaarts, en sinds het eerder dit jaar verschenen ‘MCIII’ – waarop hij zijn vertrouwde fuzzpop aanlengt met een partij strijk- en blaasinstrumenten – lijkt hij als muzikant volwassen te zijn geworden. Elementaire logica: als Mikal Cronin op deze lijn doorgaat, zal zijn vijfde à zesde plaat onherroepelijk van het niveau van ‘Berlin’ of ‘Astral Weeks’ zijn. Toch?

Mikal Cronin « Die theorie bevalt me wel, moet ik zeggen (lacht). En er zit volgens mij ook wel iets in. Ik bedoel: het is niet zo dat ik ‘MCIII’ niet goed vind, maar als ik ’m nu opzet, heb ik zo het idee dat ik nog veel beter kan. Ik ben nu bijna 30, dus ook niet meer van de allerjongsten, maar ik voel dat ik nog een lange muzikale reis heb af te leggen. Wat ik de komende jaren vooral wil doen, is nog avontuurlijker platen maken dan ik tot nu toe al gedaan heb; platen die nog wat verder afwijken van de geijkte rock-’n-rollstructuren. Een heel goed voorbeeld daarvan heb ik opgenomen in mijn lijstje van vijf platen die mijn leven veranderden: ‘In the Aeroplane over the Sea’ van Neutral Milk Hotel

HUMO Eigenlijk was het de bedoeling dat je me een lijstje met tien platen zou leveren. Maar goed.

Cronin «O, sorry (lachje). Ik heb echt wel mijn best gedaan, hoor, maar ik heb er maar vijf bij elkaar weten te harken. Maar ’t zijn wel vijf geweldige platen, als dat mag helpen.»

HUMO We zullen zien.


1. Nirvana ‘In Utero’ (’93)

Cronin «Ik ben opgegroeid met klassieke muziek en jazz, omdat dat de enige genres waren waar mijn ouders naar luisterden, en omdat mijn broer en zus niet echt in muziek geïnteresseerd waren. Rock ontdekte ik pas op mijn 10de, via een kerel die op ons babysitte, en die een grote fan was van Nirvana. Ik herinner me dat ik een keer bij hem in de auto zat, en dat hij ‘In Utero’ opzette: ik wist niet waar ik het had. Die plaat heeft heel mijn wereld op zijn kop gezet, en mijn perspectief op muziek compleet veranderd: ineens wilde ik enkel nog naar luide rockmuziek luisteren. Nu, twintig jaar later, is Nirvana nog altijd één van mijn favoriete bands. ‘Nevermind’ is ongetwijfeld hun beste plaat, maar ik heb de beste herinneringen aan ‘In Utero’.»

HUMO Je hoort de invloed van ‘In Utero’ wel een beetje terug in het nummer ‘Ready’ van je laatste plaat.

Cronin «Klopt, ja. Ik denk dat ik die song onbewust heb geschreven met Nirvana in het achterhoofd.»

HUMO Wat bedoel je in ‘Ready’ met de regel ‘I’m not ready for december’?

Cronin «‘Ready’ gaat over een heel donkere periode in mijn leven, toen ik enkele zware operaties aan mijn rug moest ondergaan. Ik was 19 en had nog maar net het ouderlijke huis verlaten om in een studentenflat te gaan wonen in Portland, Oregon, toen ik plots gedwongen werd om mijn studies te onderbreken en terug bij mijn ouders te gaan wonen. Voor mij was dat echt een drama: net toen ik een nieuw hoofdstuk in mijn leven wou beginnen, moest ik terug naar de plek waarvan ik dacht dat ik ’m voorgoed had verlaten – Laguna Beach, een klein kuststadje in Californië – om er heelder dagen op mijn oude bed in de woonkamer te liggen, wazig door de pijnstillers. ’t Was in de maand oktober dat ik daar lag, en ik weet nog goed dat ik me op een gegeven moment heel veel zorgen begon te maken over de naderende feestdagen: ik had écht geen zin in Kerstmis, en in mijn verjaardag op de 26ste december, en vooral ook niet in oud en nieuw: de hele symboliek die daarbij komt kijken – van goeie voornemens maken voor het nieuwe jaar en zo – kon me gestolen worden.

»Enfin, een ronduit ellendige periode, die ik van me af heb proberen te schrijven in ‘Ready’.»


2. Kate Bush ‘Hounds of Love’ (’85)

Cronin «Kate Bush heeft er ongetwijfeld geen weet van, maar haar plaat ‘Hounds of Love’ heeft als sjabloon gefungeerd voor ‘MCIII’.

«Tot een jaar of drie, vier geleden kende ik Kate Bush enkel van het nummer ‘Babooshka’. Maar toen duwde een vriend me op zekere dag een kopie van ‘Hounds of Love’ in handen: ‘Hier moet je eens naar luisteren, ik weet zeker dat je het goed zult vinden.’ Ik was verrast dat ik het daadwerkelijk goed vond, want ik luisterde eigenlijk niet naar dat soort muziek. Maar ‘Hounds of Love’ zit heel opmerkelijk in elkaar: op de A-kant staan een vijftal fenomenale popsongs; de B-kant is een soort conceptplaat, die veel donkerder en mysterieuzer van toon is. Al van de eerste keer dat ik naar ‘Hounds of Love’ luisterde, wist ik: ‘Dat concept ga ik ooit van Kate Bush lenen’. Wat ik nu dus gedaan heb op ‘MCIII’: op de A-kant staan losse popsongs – geen hits van het kaliber van ‘Running Up That Hill’ of ‘Cloudbusting’, maar toch; de B-kant is een conceptplaat op zich, waarin ik het verhaal vertel van mijn jeugd, of van een deel van mijn jeugd. Een coming of age-verhaal in zes popnummers, zoiets.»


3. My Bloody Valentine ‘Loveless’ (’91)

Cronin «Sinds een tijdje luister ik weer heel frequent naar ‘Loveless’, een plaat die ik in mijn studententijd heb leren kennen. ’t Is een heel áf geproducete, prachtig gearrangeerde plaat, met een uniek gitaargeluid. Maar als er één ding is dat ik ervan geleerd heb, dan is het wel dat niet alles wat je zingt verstaanbaar hoeft te zijn. Ik denk niet dat ik ook maar één woord begrijp van wat er op ‘Loveless’ gezongen wordt, maar dat doet er niet toe: de twee stemmen op die plaat fungeren als instrumenten op zich.»


4. The Velvet Underground ‘The Velvet Underground & Nico’ (’67)

Cronin «Ik weet nog dat ik ‘The Velvet Underground & Nico’ voor het eerst hoorde, toen ik een jaar of 17 was: it blew my mind. Voor mij was het iets heel nieuws, omdat ik in die tijd vooral naar hardere rock en punk luisterde, en eigenlijk helemaal niks moest weten van violen, laat staan van tamboerijnen. Maar ‘The Velvet Underground & Nico’ was dermate goed dat ik helemaal overstag ben gegaan, en dat ik naast de andere platen van The Velvet Undergrond ook naar het solowerk van Lou Reed en John Cale ben beginnen te luisteren. Van John Cale vind ik vooral ‘Paris 1919’ goed, zeker de titelsong. ’t Is een uitermate georkestreerd nummer, maar toch voelt het niet pretentieus of gemaakt aan. Dat heb ik ook op ‘MCIII’ proberen te doen: orkestrale elementen toevoegen die iets wezenlijks bijdragen aan de song, en die niet klinken alsof een producer op het laatste moment nog wat studiotijd heeft afgehuurd met een klassiek orkest, om de songs een episch cachet te geven. Dat hoor je naar mijn smaak al te vaak: van die overbodige klassieke toevoegingen, die klinken als een dure vergissing.»


5. Neutral Milk Hotel ‘In the Aeroplane over the Sea’ (’98)

Cronin «Neutral Milk Hotel is een raar verhaal: ’t is een cultgroep uit Louisiana die twee platen gemaakt heeft, en daarna vijftien jaar lang van het toneel verdwenen is – in 2013 hebben ze nog een paar reünieconcerten gespeeld, en dat was dat. ‘In The Aeroplane over the Sea’ heb ik leren kennen in mijn eerste jaar aan de kunstacademie, en voor mij was het een echte game changer. ’t Is een behoorlijk maffe conceptplaat over Anne Frank, die vooral opvalt door het nogal ongebruikelijke instrumentarium: accordeons, doedelzakken, elektrische saxofoons, door distortionpedalen gejaagde akoestische gitaren... En wonderlijk genoeg werkt die combinatie perfect. Toen ik ‘In the Aeroplane’ voor het eerst hoorde, dacht ik simpelweg: ‘Aha.’»

HUMO Meer mag je van een plaat niet verwachten.

Cronin (lacht) «Je neemt me de woorden uit de mond. Noteer dat maar als zijnde mijn grootste ambitie: ooit nog een plaat maken waarvan de mensen die ’m horen zullen zeggen: ‘Aha.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234