null Beeld

Mike Scott van The Waterboys zet de puntjes op de i

Prince coverde zijn ‘The Whole of the Moon’, The War On Drugs deed ‘A Pagan Place’, en Humo zat met hem aan tafel in een Brussels hotel. Gekke instructie van het management vooraf: ‘Journalists should not wear perfume or aftershave, and not smoke nearby.’ Puur natuur op avontuur dan maar, bij Mike Scott van The Waterboys.

'Die vergelijking van The Waterboys met U2 was er één van erg luie journalisten. Wij zijn nooit een echte groep geweest'

Met veel waren ze wellicht niet, de mensen die zaten te wachten op een hiphop- en funkplaat van The Waterboys. Toch is het dat wat meester-songschrijver Mike Scott – Waterboy sinds 1983 en al vele jaren alleenheerser in zijn groep – ons met ‘Out of All This Blue’ gedeeltelijk heeft voorgeschoteld. Aan rappen waagt Scott zich voorlopig niet, maar hij laat de muze wel herhaaldelijk tekeergaan over drumloops, big beats en kurkdroge funkgitaren. En: hij komt er vlotjes mee weg. Voor wie op de volgende Waterboys-plaat zat te wachten, valt er gelukkig ook nog genoeg Keltische folk, country en pop te rapen, want ‘Out of All This Blue’ is een dubbelaar, 23 songs lang.

HUMO Na ‘Modern Blues’, uitgebracht in januari 2015, heb je ongeveer anderhalf jaar getourd. Amper een paar maanden na die tournee had je de nieuwe plaat al klaar.

Mike Scott «Ik zat boordevol inspiratie, zo simpel was het. We hadden in de grote Amerikaanse steden gespeeld, waar zoveel geweldige muziek is gemaakt. Onze support act was een jonge groep, The Connor Kennedy Band uit Woodstock, die een energie uitstraalde die me deed denken aan mezelf toen ik 25 was. En dan was er nog mijn dochter van 4: elke dag verzin ik liedjes voor haar. And that gets the engine running. Het zijn maar kinderliedjes, maar het schrijfproces is hetzelfde. Je plukt woorden uit de lucht, je verzint melodieën… Als mijn dochter haar schoenen aantrekt, doet ze bijvoorbeeld altijd de foute schoen aan de foute voet. En dan begin ik: (zingt) ‘You put your right foot into the right shoe / You put your left foot into the left’. En dan zijn we vertrokken.»

HUMO Is het al gebeurd dat één van die kinderliedjes is uitgegroeid tot een Waterboys-song? ‘The Right Foot into the Right Shoe’ klinkt al bijna als een bluesmetafoor.

Scott «Dat zou inderdaad zomaar kunnen, maar tot dusver is het nog niet gebeurd. Tekstueel toch niet. Maar de gitaarriff van ‘If I Was Your Boyfriend’ is wel voortgekomen uit een liedje dat ik voor mijn dochter had verzonnen.»

HUMO Houdt ze ook van Waterboys-songs?

Scott «Daar val ik haar niet mee lastig. Ik heb haar onlangs wel een liveclip van mezelf laten zien. Een cover van Bob Dylans ‘Lonesome Day Blues’, op een verjaardagsconcert voor Dylan in New York. Mooi gefilmd, goeie sound, ik in vorm, geweldige groep achter me… Een song van zes minuten, maar na een minuut zei mijn dochter: ‘Waarom moet dat zo lang duren, papa?’ ‘Because it’s a Bob Dylan-song, sweetie.’ (lacht) De songs die ik voor haar schrijf, duren zelden langer dan 30 seconden.»

HUMO Je wist vooraf al dat ‘Out of All This Blue’ een dubbelaar zou worden.

Scott «Ja, ik ben een artiest, ik volg mijn instincten. Tijdens de ‘Modern Blues’-tournee had ik twee nieuwe songs geschreven. Dat was me al lang niet meer overkomen, en ik dacht: ik maak een dubbel-cd, met de groep. Ik schrijf songs, we gaan de studio in, en we spelen. ‘Fisherman’s Blues’-stijl. Het probleem was dat we aan de ‘Modern Blues’-tournee niks verdiend hadden, en dus geen geld hadden om de studio in te gaan. Ik kon wachten tot na de zomer, wat geld verdienen met solo-optredens, en alsnog met de band de studio intrekken. Maar omdat ik vol ideeën zat, ben ik thuis met drumloops beginnen te werken. In geen tijd had ik twintig songs. Nog steeds met de bedoeling er later meer conventionele arrangementen voor te verzinnen. Maar ik raakte gefascineerd door drumloops en hiphopbeats in het bijzonder, en geleidelijk aan werd het een avontuur an sich.»

HUMO Waarom had je aan de ‘Modern Blues’-tournee niks verdiend?

Scott «Omdat we in Amerika zijn gaan spelen, en in Duitsland en Australië: landen waar we lang niet zo populair zijn als in Europa, en noodgedwongen in kleinere zalen moeten spelen. Met dezelfde productie.»

HUMO Enig idee waarom je in die landen minder populair bent?

Scott «Omdat we er niet vaak genoeg naartoe zijn geweest. In Australië heb ik pas voor het eerst gespeeld in 2013. Op het hoogtepunt van The Waterboys – 1985, ’86 – hebben we in Amerika twee korte tournees gedaan, en daarna vier jaar niks meer. En we hebben er nooit die ene superhit gehad.»

HUMO In de jaren 80 waren The Waterboys de groep die volgens de gespecialiseerde pers net zo groot zou worden als U2. Heb je daar zelf ooit in geloofd?

Scott «Ik heb het altijd een vergelijking van erg luie journalisten gevonden. U2 was een groep, een machine. Sinds 1978 zijn ze niet meer van bezetting veranderd. Slechts één groep doet beter: ZZ Top. U2 was strak en stevig, en ze tourden tot ze erbij neervielen. The Waterboys zijn nooit een groep geweest, maar een verzameling steeds wisselende muzikanten, met één man aan het roer. En muzikaal waren er volgens mij nog veel minder parallellen.»

undefined

'Elke dag verzin ik liedjes voor mijn dochter van 4'

HUMO Zelf ben je naar verluidt in 1971 platen beginnen te kopen. Een uitmuntend jaar!

Scott «Correctie, ik ben platen beginnen kopen in 1968. En ik ben het niet met je eens: 1971 was het jaar waarin het verval werd ingezet, het jaar waarin er een einde kwam aan de spiritualiteit die was ingezet met ‘All You Need Is Love’ in 1967, en die haar hoogtepunt bereikte in ’69 en ’70. ‘Everything Is Beautiful’ van Ray Stevens, ‘Heaven Help Us All’ van Stevie Wonder… 1971 begon nog goed, met ‘My Sweet Lord’ van George Harrison, maar toen deed de glamrock zijn intrede en ging popmuziek voor het eerst retro. Glamrock heeft goeie dingen opgeleverd – David Bowie, Roxy Music – maar we moesten er een prijs voor betalen, en die prijs was cynisme. Ik heb onlangs nog eens naar twee van mijn favoriete platen uit 1971 geluisterd, ‘Sticky Fingers’ van The Rolling Stones en ‘Imagine’ van John Lennon, en ik vond ze heel moeilijk om uit te zitten. ‘Sticky Fingers’ is zó seksistisch, op het randje van racistisch zelfs. En ‘Imagine’: die hardheid van Lennon voor McCartney in ‘How Do You Sleep?’. Zijn vriend en ex-collega aanvallen in de kwaadaardigste bewoordingen. Of het zelfmedelijden in songs als ‘How?’ en ‘Oh My Love’. Of ‘Imagine no possessions’ zingen terwijl je in een gigantisch landhuis woont. Begrijp me niet verkeerd: de muziek vind ik nog steeds ronduit fantastisch. Die bottleneck-gitaarsolo van George in ‘How Do You Sleep?’: niet te geloven zo mooi! En de piano van Nicky Hopkins in ‘Oh Yoko!’. Maar het cynisme in de teksten verdraag ik niet meer.»


HOOFD VOL APPS

HUMO Je had het daarstraks over de hiphopbeats waarmee je aan de slag bent gegaan. Was je al vertrouwd met hiphop?

Scott «Ik ben dol op hiphop, maar ik heb het niet zo voor de rappers (lacht). Ik hou bijvoorbeeld van Drake, van de muziek en de sound van zijn stem, maar zijn teksten of de foto’s waar hij met juwelen behangen voor één van zijn vele villa’s staat te blinken, hoef ik er niet bij. Maar de creativiteit die ik in die muziek hoor, inspireert me enorm. Ik hou van instrumentale hiphop. Daar bestaat een hele subcultuur rond.»

null Beeld

undefined

'Ik ben dol op hiphop, maar ik heb het niet zo voor de rappers (lacht)'

HUMO Je hebt zelfs een hiphop-instrumental op je plaat gezet, het toepasselijk getitelde ‘Hiphopstrumental 4’.

Scott «Yep, ik had er tien, maar deze paste het best op de plaat. En ik ben er sindsdien blijven maken. Wie weet, maak ik ooit nog een volledige hiphopplaat.»

HUMO Wat is het modernste hulpmiddel dat je gebruikt bij het songschrijven?

Scott «Een rijmwoordenboek, haha!»

HUMO Geen songwriting-apps?

Scott «Mijn hoofd zit vol songwriting-apps (lacht). Maar dit gebruik ik wel, er is niks beters. (Haalt zijn iPhone boven en activeert de voice-recorder) Geweldig ding, neemt alles op wat je maar wilt. Elk idee dat ik de laatste vijf jaar heb gehad, heb ik eerst hiermee opgenomen.»

HUMO Gebeurt het weleens dat je eerst een titel bedenkt, en daar dan een song rond schrijft?

Scott «Geregeld, ja.»

HUMO Mag ik een paar gokjes wagen?

Scott «Ga je gang.»

HUMO ‘Man, What a Woman’?

Scott «Yes.»

HUMO ‘The Girl Who Slept for Scotland’?

Scott «Yes.»

HUMO ‘I Can See Elvis’?


Scott «Yes.»

HUMO En dan?

Scott «Dan is dat vaak jarenlang de titel van een leeg Word-document op mijn bureaublad. ‘Man, What a Woman’ was eerst een song die ‘Vigilante’ heette. Volledig dezelfde muziek, maar met een andere tekst. Een goeie song, maar ik vond dat er iets aan ontbrak. En toen viel mijn oog op het lege document met als titel ‘Man, What a Woman’, en heb ik de twee aan elkaar gekoppeld. Nieuwe tekst geschreven, et voilà.»

HUMO Mijn favoriete song op je nieuwe plaat is ‘Didn’t We Walk on Water’, en niet alleen omdat die mij hard doet denken aan ‘Every Kinda People’ van Robert Palmer.

Scott «O, héél goed! (Zingt) ‘It takes every kind of people / To make what life’s about, yeah’. Geweldige song, absoluut, bedankt voor het compliment. Geschreven door Andy Fraser van Free. De manier waarop ik in ‘Didn’t We Walk on Water’ stops gebruik, heb ik overigens geleerd van Kendrick Lamar. Stops zijn voor hiphop wat fills zijn voor gitaarmuziek.»

HUMO De slotsong van ‘Out of All This Blue’ heet ‘Payo Payo Chin’. Japans?

Scott «Jawel, ’t is iets wat je zegt als je wakker wordt naast je geliefde. Iets als: ‘Good morning, darling!’ Mijn vriendin is een Japanse, en ‘Payo Payo Chin’ is geschreven in Tokio. Ik zit nu ook op Japanse les. Ik begin er een beetje mijn weg in te kennen, maar: moeilijk!»

HUMO We moeten het nog hebben over ‘Kinky’s History Lesson’. Een song die van de Amerikaanse schrijver, comedian en songwriter Kinky Friedman had kunnen zijn, maar waarin je hem zwaar op de korrel neemt.

Scott «I decided to speak to the fucker in his own language. In een interview in één van zijn boeken noemt hij de Britten ‘Neville Chamberlain surrender monkeys’, waarmee hij wilde zeggen: ‘Als wij Amerikanen jullie in de Tweede Wereldoorlog niet waren komen helpen, stonden jullie nu allemaal ‘Sieg Heil’ te zingen.’ Hij vergeet dat het Neville Chamberlain was die tegen Hitler heeft gezegd dat Groot-Brittannië en Frankrijk hem de oorlog zouden verklaren als hij Polen zou binnenvallen. En hij vergeet dat we van juni 1940 tot december 1941 alléén hebben gevochten, terwijl de Amerikanen vonden dat zij er niet echt iets mee te maken hadden. Een domme uitspraak van Kinky die me deed denken aan een gesprek dat ik had met een journalist in Los Angeles, niet lang na 9/11. ‘Jullie Britten hebben nooit iets van die omvang meegemaakt,’ zei hij. ‘Integendeel, meneer,’ zei ik, ‘wij hebben iets meegemaakt dat The Blitz heette: negen maanden van nachtelijke bombardementen op onze steden door de Luftwaffe.’ Waarop hij wijselijk van onderwerp veranderde.»

HUMO Hier nog één onderwerp: ik mocht vandaag geen parfum dragen.

Scott «O, dat had je wel mogen doen, hoor. Dat is een regel die alleen geldt op concertdagen. Mijn stem is overgevoelig. Vroeger had ik er geen last van, maar tegenwoordig moet ik echt hard opletten. Een paar jaar geleden speelde ik in Barrowlands in Glasgow. Prachtige zaal, en alles ziet er nog exact uit als twintig jaar geleden. Zo ook de kleedkamers, die wel behangen lijken met aangekoekte sigarettenrook – alsof je een asbak binnenstapt. Na de show ben ik er een uur blijven hangen, en dat had ik niet mogen doen. ’s Anderendaags kon ik zelfs niet meer fatsoenlijk spreken. In de loop van de dag kwam mijn stem terug, maar ’s avonds op het podium was het een ramp. De helft van de songs moeten schrappen, de andere helft in een lagere toonaard moeten spelen. Geloof me: niet fijn voor de muzikanten. Dus vraag ik altijd nadrukkelijk: geen aftershave, geen airco, geen rokers. Maar vandaag had het dus niks uitgemaakt. De assistente van mijn manager is iets te ijverig. Ik moet eens met haar gaan praten, want ik wil niet dat de mensen denken dat ik een mafkees ben.»

The Waterboys spelen op 16 november in De Roma in Antwerpen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234