Milaan-Sanremo: 24 uur in het wiel van Alexander Kristoff

Als kind interesseerde Alexander Kristoff zich niet voor wielrennen. Twintig jaar later wil hij het liefst zoveel mogelijk monumenten winnen, te beginnen met een tweede keer Milaan-Sanremo.

'Tom Boonen is mijn grote idool: hij is een wielergod én één van de beste renners uit de geschiedenis'

Zaterdag 27 februari, halfzes ’s avonds. Greg Van Avermaet heeft net de Omloop Het Nieuwsblad gewonnen en ik zit naast Alexander Kristoff (28) op de achterbank in een ploegleiderswagen van Team Katusha. We zijn op weg naar het hotel in Kortrijk en om terug op krachten te komen, eet hij... rijst met ketchup. Woordvoerder Philippe Maertens heeft hem even voordien uit een kluwen Belgische fans moeten redden. Sinds hij vorig jaar onoverwinnelijk was in de Ronde van Vlaanderen, kent zijn populariteit hier geen grenzen: hij heeft zelfs een supportersclub in Wervik. Maar vanavond speelt de adrenaline van de koers nog op en Kristoff baalt.

Alexander Kristoff «Net op het beslissende moment in de koers rijdt er in een bocht iemand hard op me in. Achterwiel kapot, ik kon niet meer verder. Onbegrijpelijk, ik vroeg me echt af: kan die jongen wel sturen? Tot dan ging alles redelijk goed, maar plots zat ik ergens achteraan.»

We kijken op het televisieschermpje naar de nabeschouwing van Karl Vannieuwkerke, en als ze de beelden van de spectaculaire val van Tony Martin tonen, komt ook zijn jonge Duitse ploegmaat Nils Politt, die vooraan zit, op dreef.

Nils Politt «Wat een vreemde kerel is die Martin. Toen ik hem vroeg om mee het gat te dichten achter de kopgroep, riep hij: ‘Fuck you!’»

Kristoff «Wat heb je geantwoord?»

Politt «Hetzelfde.»

HUMO Ben je teleurgesteld?

Kristoff «Ik kan ermee leven. Van Avermaet moest toch ooit winnen, hè. Mochten ze de kopgroep nog hebben ingehaald, was het iets anders geweest, want dan had ik door dat achterwiel echt de koers verloren. Maar ik heb me de hele dag slecht gevoeld, deze koers ligt me niet.»

'Ik heb altijd liever gevoetbald, maar daar was succes uitgesloten. In de koers kan ik wél winnen'

Philippe Maertens «Ik heb Alexander alleen maar echt kwaad gezien na een verloren voetbalmatch. Hij is één van de beste voetballers van het team.»

Politt «Nee, hoor!»

Kristoff «Dat is Marco Haller. Ik kan met mijn stevige lijf wel goed duels aangaan. Elk jaar spelen we met de renners tegen de staf, maar we kunnen nooit van hen winnen. Terwijl we dit jaar zelfs de scheidsrechter – Purito Rodríguez, die gekwetst was – hadden omgekocht. Ergens klopt het wat Philippe zegt: ik heb altijd liever gevoetbald. Koersen doe ik graag omdat ik kan winnen, dat gevoel heb ik nergens anders.»

★★★

Diezelfde morgen, in het hotel in Kortrijk, spreek ik met Stein Ørn, Kristoffs stiefvader en trainer. Terwijl zijn stiefzoon en zijn ploegmaats al lang onderweg zijn naar de startplaats in Gent, staat Peter Sagan zijn wilde haren te schikken voor een vitrinekast in de lobby van het hotel. Ørn kwam in het leven van Kristoff toen die 6 jaar was: hij trouwde met zijn moeder – beiden zijn ze arts.

Stein Ørn «Ik ontdekte al snel dat Alexander uitzonderlijke fysieke kwaliteiten had. Als we gingen langlaufen in de Noorse bossen, skiede hij gemakkelijk 40 kilometer, hij was toen amper 7 jaar. En als we in de tuin voetbalden, kon hij uren doorgaan. Alexander posteerde me in de goal, zodat hij de doelpunten kon maken – hij had ook die typische winnaarsmentaliteit. Ik kom zelf uit een familie met een wielertraditie, dus probeerde ik hem warm te maken voor de sport. Al was het maar omdat je via het wielrennen veel over het leven kunt leren.»

HUMO Hoe bedoelt u?

Ørn «Honderdduizend jaar geleden moest de mens vechten om te overleven, zich beschermen tegen wilde dieren en voedsel zoeken. Dat basisinstinct bezitten we nog altijd, maar het komt alleen nog naar boven in extreme omstandigheden, zoals topsport.

»Alexander was in het begin niet zo geïnteresseerd in koers, dus lokte ik hem met liters chocolade-ijs en keken we samen naar de klassiekers. Later nam ik hem mee naar de Tour en zagen we Marco Pantani winnen op Alpe d’Huez.

»Zijn carrière als renner begon heel geleidelijk, maar elk jaar deed hij wel iets uitzonderlijks – zoals op zijn 19de Thor Hushovd kloppen in het Noors kampioenschap. Wat er nadien allemaal is gebeurd – de overwinningen in de klassiekers en de Tour – kwam voor mij niet als een verrassing. We hebben van jongs af heel specifiek getraind en alles afgestemd op de lange termijn, net om die klassiekers te kunnen winnen. We verhoogden zijn vetverbranding door met lange trainingsritten zijn trage spiervezels te stimuleren. Door die trainingen probeerden we ook zijn hormoonproductie te verhogen. Men vergeet weleens dat hormonen je beschermen in verhevigde omstandigheden, zoals stress, en je lichaam sterker maken. In het wielrennen hielden ze zich daar door de dopingcultuur nooit specifiek mee bezig. Je nam gewoon testosteron, maar eigenlijk daalde je hormoonproductie daardoor. Pas nu begint iedereen te trainen zoals het zou moeten.»

'Wielrennen is: je gezondheid op het spel zetten'

HUMO Alexander Kristoff komt nogal gesloten over. Typisch Noors, zegt men dan. Een zoveelste cliché?

Ørn «Goh, Alex is vooral een heel warme persoon, een echte familieman. Maar Noren zijn wel degelijk anders, dat ben ik met de jaren beginnen te beseffen. Een voorbeeld: je zwakheden tonen wordt hier gezien als een teken van een sterke persoonlijkheid – het vergt net moed om je zo bloot te geven. Branie en opschepperij worden niet geduld. Verwacht van Alexander ook geen grote uitspraken zoals Mario Cipollini. We zijn van oorsprong een arm volk, dat langs de kustlijn leefde en zijn naasten zag sterven op zee. We zijn het gewend om op elkaar terug te vallen, en dat zie je ook aan ons systeem van sociale voorzieningen. Zelfs de inkomsten van onze olieproductie – dat geluk hebben we wel – probeert de regering goed aan te wenden: we denken aan de toekomst, vooral die van onze kinderen. En soms zijn we gesloten, ja. Maar niet als we gedronken hebben (lacht).»

Kristoff lacht als ik hem later de uitspraken van zijn stiefvader voorleg.

Kristoff «Ik volg hem, of toch voor een deel. In het wielrennen leer je inderdaad dat je hard moet werken om je doelen te bereiken, en ik ervaar het als een extreme versie van het leven. De koersen in Vlaanderen zijn zo zwaar en hard, véél zwaarder dan het normale leven (lacht). Maar ik kan het ook relativeren, hoor: we kennen veel rustige momenten.»

'Er zijn zeker gelijkenissen tussen Tom en mij'

HUMO Jij kunt meer afzien dan de andere renners, wordt gezegd. Is dat de reden waarom je zo goed bent?

Kristoff «Ja, misschien is dat mijn grootste talent. Ik ben alleszins niet bang van de pijn die sowieso komt tijdens de wedstrijd. Gewoonlijk voel ik me nooit goed in het begin van de koers, maar op het einde voel ik me ook niet slechter – I feel like shit all the time (lacht). Ik kan het alleszins beter dan de anderen, heb ik al gemerkt. Als ik in de finale van een koers rondkijk, besef ik dat mijn tegenstanders zich nóg beroerder voelen. Ik weet niet vanwaar het komt. Als 14-jarige nam ik het geregeld op tegen oudere amateurs. Door slim te koersen en uit de wind te blijven kon ik ze toch volgen.

»Ik won de eerste koersen waaraan ik deelnam, daarom ben ik ermee doorgegaan. Ik besefte ook dat successen in het voetbal, mijn eerste liefde, uitgesloten waren. Toch werd het nog een lange weg, ondanks dat ik een World Cup-race bij de junioren won en nationaal kampioen werd. Ik dacht zelfs dat het me nooit meer zou lukken om prof te worden, pas op mijn 23ste kreeg ik mijn eerste contract. Ik overwoog al om opnieuw te gaan studeren.»

HUMO Ook bij BMC geloofden ze niet in jouw kwaliteiten: van een misrekening gesproken.

Kristoff «Er zijn altijd mensen die in mij geloofd hebben, ook bij BMC. Alleen de bazen zagen niks in mij, ze hadden niet door dat ik progressie aan het maken was. Ze wilden alleen overwinningen en tekenden liever grote namen zoals Philippe Gilbert.

»Bij Katusha was ik eerst de gangmaker van Denis Galimzjanov, maar toen hij op het gebruik van epo werd betrapt, kreeg ik plots mijn kans als sprinter van de ploeg en was ik vertrokken.»

HUMO Je bent nooit nerveus, wordt gezegd, nog iets typisch Noors. Zijn jullie nu zo anders?

Kristoff «Ik was vandaag wel nerveus, maar ik zal nooit gestrest zijn. Als het niet lukt, denk ik: er komen dit seizoen nog tachtig andere koersen. Ik heb dit jaar ook al vijf keer gewonnen, in de rondes van Qatar en Oman, dat helpt: resultaten zijn tenslotte het enige wat telt in het wielrennen. Ook voor een koers als de Ronde van Vlaanderen zal ik me niet zenuwachtiger maken dan nodig, zelfs al verdedig ik er mijn titel. Ik ben er lang niet de enige favoriet: als ik verlies, is dat op zich geen ramp. Alleen in de Ronde van Noorwegen voel ik druk, daar móét ik als nationale held wel winnen.

»En ja, Noren zijn misschien wel anders. We zullen bijvoorbeeld nooit onze rijkdom tonen. Al lijkt daar wel verandering in te komen: ik zie op straat meer en meer Ferrari’s en Bentleys. Voor mij stelt dat probleem zich niet, hoor. Al het geld dat ik verdien, steek ik in mijn huis, dat ik aan het opknappen ben. Het staat boven op een heuvel in Stavanger, de stad waar ik woon. Het uitzicht is er magnifiek. Maar ik hou wel van auto’s, misschien koop ik ooit een Ferrari. Mijn ouders rijden altijd met saaie, oude wagens, wellicht heeft het daarmee te maken (lacht).»

HUMO Hoe belangrijk is geld voor jou?

Kristoff «Ik wil mijn gezin een goede toekomst verzekeren. Als ik gratis zou moeten koersen, kies ik liever een ander beroep.»

HUMO Andere wielrenners zouden het wél gratis willen doen, puur voor de passie.

Kristoff «Nee, ik riskeer mijn leven niet voor niks.»

HUMO Zet jij dan je leven op het spel?

Kristoff «Misschien niet mijn leven, maar wel mijn gezondheid.

»Nu goed, als je zoals ik aan de top staat, word je goed betaald. Maar als helper verdien je lang niet zoveel, terwijl je toch ook voortdurend van huis bent. Mocht ik niet zoveel verdienen, dan zou ik liever meer tijd met mijn vrouw en twee kinderen doorbrengen. Ik zie hen niet opgroeien en dat valt me zwaar, maar het geld compenseert dat in zekere zin. Ik kan me wel voorstellen dat ik het, als ik single zou zijn, gewoon cool zou vinden om de grote koersen te rijden, ook voor weinig geld.

»Ik vraag me wel af wat ik zou doen als ik niet zou koersen, en waar ik dat bevredigende gevoel om als eerste te eindigen dan zou vinden. Nu ik er zo over nadenk, blijft dat toch mijn grootste motivatie. Ik wil een palmares uitbouwen en de grootste koersen winnen. Maar ook dat is iets wat je eigenlijk voor later doet: tijdens je carrière geniet je amper van een overwinning zoals die van de Ronde van Vlaanderen. Ik denk wel met plezier terug aan mijn bronzen medaille op de Spelen in Londen – toch knap gedaan van mezelf (lacht).»

'Ik kan beter afzien dan de anderen, dat is mijn grootste talent'

HUMO Je hebt vorig jaar je contract verlengd, net vóór je zege in de Ronde.

Kristoff «Dat was misschien dom van mij, al was het sowieso een goed contract. Ik had betere aanbiedingen, maar ik bleef liever bij Katusha. De ploeg doet alles om het mij comfortabel te maken en ik heb een fijne groep vrienden om me heen.

»Ik ken de waarde van geld, hoor. Ik ben opgegroeid in een studentenhuis, terwijl mijn moeder voor arts studeerde. Mijn ouders waren even tevoren gescheiden, en zij heeft me alleen opgevoed, al hebben we altijd een goed contact met mijn vader behouden. De situatie waarin mijn moeder en ik leefden, was wel apart. Maar ik kende niks anders en dan denk je daar niet over na. Ik herinner me dat er veel feestjes waren en ik onder de tafel lag te slapen. En als mijn moeder examens had, moest ik uiteraard stil zijn. Ik besefte wel dat we arm waren: ze verdiende niets en we moesten rondkomen van mijn kindergeld. Ik vroeg me dikwijls af waarom we geen auto hadden, of waarom ik niet het speelgoed kreeg dat ik wilde. Als we met de trein naar de stad gingen, stond ik voor de etalages te kijken... Zulke dingen vormen je als kind.»

HUMO Jouw vader is sportjournalist voor NRK, de Noorse nationale omroep. Heeft hij je ooit geïnterviewd?

Kristoff «Ja, één keer. Het was een heel cool interview, in de trant van: ‘Mijn zoon heeft vandaag een geweldige prestatie geleverd. Hoe voel je je, jongen?’ (lacht) Maar zijn bazen zien dat liever niet meer gebeuren: het staat de objectiviteit in de weg, vinden ze.»


Staatsdoping

Ik volg de Omloop in het spoor van Kristoff en Team Katusha. We rijden langs het parcours, zorgen voor de bevoorrading en zien de renners zich met hangen en wurgen de Vlaamse hellingen optrekken, ook Kristoff. De Russische mecanicien Viktor Pavlov neemt me samen met woordvoerder Philippe Maertens mee op sleeptouw. Hij komt uit de Noordelijke Kaukasus en kreeg jarenlang geen visum omdat iedereen dacht dat hij een terrorist was. ‘Wielerminded zijn ze niet bij ons. Ik heb zelf gekoerst en in Dagestan gooiden ze met stenen naar ons. Ze vonden dat we er in onze pakjes als homo’s uitzagen.’ Maar dankzij zijn job als mecanicien kan hij de wereld zien, iets wat hij nooit voor mogelijk had gehouden. En hij verdient tien keer meer dan wat hij in Rusland zou verdienen. ‘Maar ik vrees wel dat we allemaal onze job verliezen als er nog één van onze renners op doping wordt betrapt,’ vertrouwt hij me toe.

'Al jaren controleert Katusha zelf haar renners, nog vóór de UCI dat doet' Philippe Maertens

Philippe Maertens zucht als ik het imagoprobleem van Team Katusha aankaart. Rond elke Russische atleet hangt tegenwoordig een zweem van staatsdoping, en de dopinggevallen in de ploeg maken het er niet beter op. Zo werd begin februari Eduard Vorganov op het gebruik van meldonium betrapt – een hele reeks sporters zou in het meldoniumspoor volgen, onder wie Maria Sharapova. En in de Tour van vorig jaar testte Luca Paolini positief op cocaïne. Het gevolg van zijn verslaving aan slaappillen, gaf hij zelf als verklaring.

Maertens «Ik weet hoe de buitenwereld tegen ons aankijkt. Maar het zijn geïsoleerde gevallen, de renners deden alles op eigen houtje. Al enkele jaren controleert de ploeg zelf haar renners, nog vóór de UCI het doet. Onze dokters doorzoeken zelfs de bagage van de renners. Ik heb er het raden naar waarom Vorganov zich tot zoiets liet verleiden. Hij was een gesloten jongen, ik kon moeilijk tot hem doordringen.

»Ook het beeld dat Katusha een exclusief Russische ploeg is, klopt niet meer. Vroeger was dat zo, en de beste Russische renners waren zeker van hun plaats. Met als gevolg dat ze zich als verwende kinderen gedroegen die dachten dat ze zich alles konden permitteren. Nu varen we een internationale koers en kiezen we bewust voor renners als Kristoff en Rodríguez. Zelfs het personeel komt uit alle windstreken. Eigenaar Igor Makarov is één van onze wielermecenassen en hij zal er zijn geld niet in blijven pompen als er nog een geval opduikt. Ik vrees dat Viktor gelijk heeft: dan zouden we allemaal op straat kunnen staan.»

HUMO Had je in het geval van Paolini echt niets zien aankomen?

Maertens «Nee. De ploeg was in shock, razend ook. Ik was niet op de hoogte van zijn problemen. Achteraf vond ik wel dat hij zich vreemd gedroeg bij de Tourstart in Utrecht. Hij moet de cocaïne vóór de Tour hebben gebruikt, en hij wist dat er nog iets uit zijn lijf moest: hij had zich extreem warm ingeduffeld om zoveel mogelijk te zweten. Terwijl het in Utrecht die dag wel 40 graden was.»

Ook Kristoff heeft het wel gehad met de dopinggevallen, licht hij me ’s avonds toe.

Kristoff «Ik ben teleurgesteld, ik wist niet dat hij die vuiligheid gebruikte. Hij had problemen thuis en lag met zichzelf in de knoop. Ik denk niet dat hij cocaïne gebruikte om een betere wielrenner te worden.»

HUMO Je noemde hem ooit een vaderfiguur. Heb je nog contact met hem?

Kristoff «Nee, van de ploeg moeten we ons afzijdig houden bij een dopinggeval. Maar ik hoor dat hij hulp heeft gezocht en steun krijgt van zijn familie. Ik hoop dat het in orde komt, want Luca is echt een goede jongen. We konden het uitstekend met elkaar vinden, al sprak ik geen Italiaans en hij geen Engels (lacht). We zullen hem missen in de klassiekers, hij was de sterkste van ons allemaal. Mijn overwinningen heb ik ook voor een groot deel aan hem te danken. Zeker in Milaan-Sanremo: daar moest ik hem gewoon maar volgen. Maar ik hoop dat het nu echt gedaan is met die dopingtoestanden. Want ook wat er met Vorganov is gebeurd, heeft niks met het team te maken. Het was trouwens dom van hem om iets te gebruiken dat naar het schijnt niet eens goed werkt. We hebben elk jaar een meeting over wat nieuw is op de dopinglijst en wat je wel mag gebruiken. Hij móét geweten hebben dat meldonium nu verboden is. Trouwens, de interne controle bij ons is groot.»

HUMO Verdient iemand die betrapt is een tweede kans, zoals je ploegmaat Ilnur Zakarin? Veel renners houden zich op de vlakte als het over hem gaat.

Kristoff «Dat gevoel deel ik wel: waarom zouden dopingzondaars het geen tweede keer doen? Maar ik heb geen probleem met Zakarin en je moet aanvaarden dat hij een tweede kans krijgt. Dat zijn de regels, en anders moeten ze die maar strenger maken.

»Kijk, we hebben de perceptie tegen, maar het is ook moeilijk om aan de buitenwereld uit te leggen hoe een wielerploeg werkt. We zijn een team, maar ook weer niet. We zijn eerder een groep individuen die af en toe bijeenkomen, maar tijdens een koers werken we echt samen. We zijn niet zoals een voetbalploeg, waarvan de spelers elke dag samen trainen. Sommige renners zie ik alleen op het trainingskamp in het begin van het seizoen en ken ik amper, ook al omdat ze alleen Russisch spreken. Niet dat dat een probleem is, in de koers maken we ons wel verstaanbaar. Wielrennen is geen hogere wiskunde, hè.

»Ja, het is een vreemde sport: de winnaar krijgt alles, terwijl de rest zich uit de naad rijdt. Daarom doe ik graag iets terug voor iedereen die me goed helpt. De eindzege van Marco Haller in de Tour des Fjords is een goed voorbeeld.»

HUMO Vorig jaar heb je iedereen een mes gegeven.

Kristoff «Dat heb ik uit dankbaarheid gedaan. Het was zo’n typisch Noors mes. Niet iedereen van de ploeg, hoor, wel de mensen met wie ik intens heb samengewerkt en aan wie ik iets verschuldigd was.»


Angst voor de crash

Zondag 28 februari, 8 uur ’s avonds. Ergens in een hotel, op een industrieterrein in Diegem. Schijnbaar doelloos trekt Kristoff twee trolleys achter zich aan, vermoeid en met rooddooraderde ogen. Hij is net tweede geëindigd in Kuurne-Brussel-Kuurne, achter een onklopbare Jasper Stuyven. Als de receptionist hem meedeelt dat de shuttle naar de luchthaven al om 5 uur vertrekt en ontbijt op dat uur onmogelijk is, vertrekt hij geen spier. Ook als het restaurant gesloten blijkt en er enkel snacks kunnen worden besteld, blijft hij ijzig kalm. Pas nadat hij zijn dubbelgevouwen diepvriespizza met smaak heeft verorberd, klaart hij helemaal op.

HUMO Hotels en luchthavens: is dat de andere kant van het wielrennen?

Kristoff «Ik zie je denken: ‘Zie hem hier junkfood eten.’ Maar ik heb na de wedstrijd al mijn portie koolhydraten binnengewerkt, en ik moet zeggen dat ik deze pizza echt lekker vind. En ja, we leven als nomaden, maar de volgende dagen kan ik uitslapen, terwijl iedereen moet werken en in de file staat.»

HUMO Wat heb je uit het Vlaamse openingsweekend geleerd?

Kristoff «Van Avermaet en Cancellara kunnen me misschien op de hellingen lossen. Maar als ik kan volgen, hebben zij een probleem: ik win altijd in de sprint, en het is dus aan hen om de koers te maken. De finale van de Ronde kan tactisch worden, maar wat stelt dat voor op het einde van een koers, als iedereen de vermoeidheid in de benen voelt? Vorig jaar reed ik weg met Terpstra, dat zie ik dit jaar niet meteen gebeuren. Soms moet je geluk hebben.»

HUMO Was dat geluk?

Kristoff «Oké, ik wist dat hij zou aanvallen en ik zat op de juiste plek. Ik had die dag vooral goede benen. In Vlaanderen mag je ook niet te defensief rijden, je moet vooraan rijden of durven aan te vallen. Ik verwacht dit jaar vooral Cancellara in zowat alle klassiekers vooraan.»

'Ik ben de renner geworden die ik zelf nooit voor mogelijk had gehouden.'

HUMO In een interview in Het Laatste Nieuws was Tom Boonen niet bepaald zuinig met zijn lof: ‘Kristoff kan een nummertje uit zijn benen schudden.’

Kristoff «Fijn dat te horen. Sinds mijn overwinning in de Ronde heb ik veel krediet gekregen, al gebeurt het zelden dat ik op die manier win. Tom was iemand die zowel in de sprint als in de aanval kon winnen. Er zijn gelijkenissen, maar ik schat hem véél hoger in. Hij was mijn grote idool, en dat is hij nog steeds. Als junior juichte ik voor hem: ik vond hem the coolest guy of the peloton. Eigenlijk is hij dat nog steeds: Tom is een wielergod en één van de beste renners uit de geschiedenis.»

HUMO Hoe is het om te koersen tegen je idolen?

Kristoff «Goh... Eerst was er Hushovd, dan Petacchi. Ik zal de eerste keren wel starstruck geweest zijn, maar ik zag hen in het begin alleen heel even bij de start. En geleidelijk aan gaat het over (lacht).

»Zodra Stein me met de wielermicrobe had aangestoken, was er geen houden meer aan. Ik bekeek video’s en kreeg een Mapei-shirt van hem, dat vond ik het mooiste truitje van allemaal.»

HUMO Daar zijn veel mensen het niet mee eens, denk ik.

Kristoff «Echt? Ik hield van al die verschillende kleuren. Oké, het zag er misschien een beetje rommelig uit, maar Mapei was destijds wel het grootste team: ze eindigden in elke wedstrijd met de hele ploeg in de top tien. Ik heb dat truitje nog, maar alle kleuren zijn ondertussen lichtblauw geworden (lacht).»

HUMO Hou je er eigenlijk van om in Vlaanderen te koersen?

Kristoff «Moeilijk te zeggen. Ik hou ervan om goede resultaten neer te zetten, alleen dan ben ik hier graag. Zoals nu, omdat ik tweede ben geëindigd. Mocht het weer een pechdag geweest zijn, dan zou ik hier echt pissed zitten. Je hebt dus geluk (lacht). Tijdens de koers kan ik het soms echt haten, ook het gevecht om de sprint vind ik maar niks. Je zit voortdurend met de angst dat je zal crashen.»

HUMO Durven ze jouw imposante lijf wegduwen?

Kristoff «Wees gerust. Het is in elke koers een gevecht, alleen begint het in Vlaanderen nóg vroeger. Maar ik heb deze wedstrijden echt nodig om beter te worden, op training kan ik niet zo diep gaan. Mocht ik het alleen bij trainen houden, dan zou ik een slechte renner zijn.»

HUMO Ik zag twee Noorse cameraploegen na de wedstrijd. Komt je bekendheid in je thuisland in de buurt van de Vlaamse hysterie?

Kristoff «Ja, maar skiën blijft er nog van een andere orde. De meeste koersen zijn wel live op televisie te volgen. Vooral tijdens de Ronde van Noorwegen krijg je dezelfde toestanden als hier. Ik kan er best mee om, al vond ik het leven vroeger makkelijker. Nu moet ik soms onbeleefd worden als ze me tegenhouden voor de zoveelste selfie. Ik heb helaas geen keuze, ik raak anders niet tijdig aan de start.»

HUMO De volgende grote afspraak is Milaan-Sanremo. Was jouw overwinning twee jaar geleden het grote keerpunt?

Kristoff «Ik had nooit voor mogelijk gehouden dat ik zo’n koers kon winnen. Hetzelfde geldt voor de Ronde: in de E3-Prijs en Gent-Wevelgem moest ik altijd halfweg de koers afhaken, de Ronde leek een onbereikbare droom. Ik ben echt de renner geworden die ik zelf nooit voor mogelijk had gehouden. Een goede sprinter worden leek me echt het hoogst bereikbare, al wilde ik méér zijn dan dat. Al was het maar omdat je carrière dan langer duurt – André Greipel was echt een uitzondering.

»Vorig jaar verloor ik van John Degenkolb. Nu is hij er niet bij, maar ik hou me eigenlijk weinig bezig met mijn tegenstanders. De opdracht blijft: slim zijn en zo weinig mogelijk energie verspillen. Mijn eerste keer in Sanremo was Oscar Freire mijn kamergenoot, en hij prentte me in om altijd kalm te blijven. Voor hem was dat geen opdracht: er heeft nooit zo’n rustige renner als Oscar rondgereden. En hij was ijzersterk. Vóór een koers legde hij me eens uit hoe hij wilde winnen: eerst zou hij in de ontsnapping zitten, en van daaruit zou hij aanvallen. ‘Maar wat als je niet in de ontsnapping zit?’ vroeg ik hem. Dat kón in zijn ogen niet: als hij het wilde, dan gebeurde dat toch gewoon? Hij zag ook nooit af, alles leek vanzelf te gaan. Maar ik hou vooral van de manier waarop hij over de koers dacht: maak het vooral niet te ingewikkeld (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234