Milaan-Sanremo: John Degenkolb, de prins van de Poggio

Een dik jaar geleden, in het Spaanse Calpe, lag John Degenkolb (28) knock-out in het grind langs de kant van de weg na een aanrijding met een verdwaalde toeriste. Zijn fiets was verhakkeld, zijn lijf ook. Hij miste het hele voorjaar, inclusief Milaan-Sanremo, de koers die hij één jaar eerder nog won. Nu is John terug, met een volle tank, een nieuwe ploeg en de bloeddorst van een hyena: ‘Ik heb mijn lichaam helemaal opnieuw opgebouwd, van mijn tenen over mijn vingers tot mijn schouders.’

'Geen enkele miljardair weet hoe het is om te winnen. Dat gevoel is niet te koop'

Wij denken dat de hele wereld over onze schouder heeft meegekeken naar de Vlaamse seizoensopener Omloop Het Nieuwsblad, dat het volledige peloton de dag nadien met een ei in de broek in Kuurne-Brussel-Kuurne is gestart, maar dat is niet zo: het gros van de toprenners haalt achteloos de schouders op bij dat gestoemp en gewriemel in de Vlaamse velden. ‘Milaan-Sanremo,’ zegt John Degenkolb, ‘dát is de ware kick-off van het seizoen. ’s Ochtends hangt er al een speciale sfeer. De beste renners van het peloton staan aan de start, ze zijn nerveus, een beetje bang ook.’

Daar kijkt de hele wereld wél mee. Sanremo opent de dans. Wie wint op de Via Roma krijgt een hoorntje met drie bollen stracciatella en is binnen voor de rest van het voorjaar. Dat beseft John Degenkolb. Sanremo is het eerste monument dat hij won, in 2015. In een meesterlijke sprint hield de Duitser Alexander Kristoff, Michael Matthews en Peter Sagan af.

John Degenkolb «Mijn vader koerste vroeger in de DDR. Hoewel ik eerst voetbalde, heeft hij me het wielrennen binnengeleid. Als kind droomde ik van Sanremo. Die overwinning in 2015 was de ultieme bekroning, het bereiken van een levensdoel.»

HUMO Milaan-Sanremo lijkt nukkig als een Italiaans topmodel. Wat voor sommigen de makkelijkste koers van het jaar is, blijkt voor anderen een onmogelijke opdracht.

Degenkolb «Was Sanremo een rocksong, dan kwam je uit bij ‘Everlong’ van Foo Fighters. De koers is bijna 300 kilometer lang en wordt heel langzaam opgebouwd. Het is een koers voor sprinters, maar ook voor punchers, renners die sterk zijn in korte beklimmingen. De hele dag moet je zoveel mogelijk energie sparen. Mentaal heb je, zeker de eerste uren, de neiging om weg te dromen. Niet dat je onderweg over de Bahama’s zit te mijmeren, maar wie écht goede benen heeft, beseft pas halverwege dat er al 150 kilometer is gepasseerd. Je kruipt in het wiel van een ploegmaat, eet, drinkt, trapt en denkt aan niks.»

HUMO Wat eet en drinkt een renner tijdens een koers die zeven uur duurt?

Degenkolb «Ik eet twee energierepen per uur en drink ook twee bidons per uur. In volle finale komen daar ook nog energiegels bij. Een gigantische hoeveelheid als je alles optelt.»

HUMO Dan zit je úren op de fiets, en plots ontploft de koers – op een paar kilometer van de finish – op de Poggio.

Degenkolb «Net daarom is Sanremo zo speciaal. Na een dag lang volgen, eten en drinken moet je plots hypergefocust een helling over en wacht nadien een sprint. Die omslag van hersenloos kilometers malen naar clever en alert reageren op elke mogelijke aanval is wat het verschil maakt. Wie Sanremo nog nooit heeft gereden, weet de eerste keer niet wat hem overkomt. Plots wordt het hele pak uit elkaar gerammeld en moet je de druk weerstaan. Je kunt niet trainen op kalmte en koelbloedigheid. Dat héb je, of dat heb je niet.»

HUMO Dirk Demol, de ploegleider van jouw nieuwe team Trek-Segafredo, zegt: ‘Wij hebben heel bewust voor Degenkolb gekozen. John is een killer. Hij weet perfect hoe je een koers moet winnen.’ Is die koelbloedigheid wat de goede renners van de echte toppers onderscheidt?

Degenkolb «Ik denk het wel. In Sanremo moet je op het juiste moment, op de juiste plek en met de juiste versnelling ontploffen. Daar heb je ervaring en mentale weerbaarheid voor nodig. Uiteindelijk train je een hele winter keihard voor dat ene moment waarop alles samenkomt – of liever: moet samenkomen. Als al dat beulen in de kou uiteindelijk resulteert in winst op de Via Roma, ben je de waanzin nabij.»

HUMO Dat hebben je ploegmaats geweten. Je gaf hun allemaal een Rolex met een persoonlijke inscriptie.

Degenkolb «Een symbolisch geschenk, omdat elk radertje perfect had gedraaid, wat mij een uniek moment opleverde. Sanremo 2015 heeft mij als mens en als renner vervolledigd.»

HUMO Een jaar later zag je Sanremo op televisie, ingepakt in gips. Wil je over je ongeval praten?

Degenkolb «Ja, daar heb ik geen moeite mee, ik heb er geen trauma aan overgehouden. Het was brute pech. Een toeriste reed op ons in tijdens een trainingstocht. Iedereen lag op de grond en omdat niemand snel opstond, begreep ik onmiddellijk hoe ernstig het was (Degenkolb verloor bijna een vinger en raakte zwaar geblesseerd aan de lip, heup, dij en onderarm, red.). Ik was bang dat ik nooit meer zou kunnen koersen.»

HUMO Heb je aan stoppen gedacht?

Degenkolb «Neen, dat was geen optie. Thuis op de bank miste ik de koers zó hard, dat ik al snel op een comeback broedde – ook al waren mijn fysieke conditie en mijn spieren wég. Ik streefde naar de perfecte revalidatie. Alle details moesten kloppen. Ik heb mijn lichaam helemaal opnieuw opgebouwd, van mijn tenen over mijn vingers tot mijn schouders. Push-ups, buikspieroefeningen, rompstabilisatie: mijn lichaam voelt nu als nieuw aan. Ik ben even sterk als in 2015, toen ik na Milaan-Sanremo ook nog Parijs-Roubaix won. Wat zeg ik, misschien ben ik wel sterker geworden. Mijn goesting om te koersen, en vooral om te winnen en de smaak van bloed weer in m’n mond te voelen, is eindeloos groot.»

'Mijn overwinning in Milaan-Sanremo in 2015 was de ultieme bekroning, het bereiken van een levensdoel.'

HUMO Ondanks de miserie van 2016 was zowel Quick•Step als Trek-Segafredo in je geïnteresseerd. Je had dus de keuze: Tom Boonen opvolgen, of Fabian Cancellara. Waarom Trek?

Degenkolb «Quick•Step had in 2014 al een concreet voorstel gedaan. Vorig jaar waren er gesprekken, maar die hebben niet tot een echt bod geleid. Trek speelde korter op de bal, en ik ben bijzonder tevreden met mijn keuze. De aanpak, het materiaal, de entourage, de ploegmaats: ik ben perfect gewapend voor de klassiekers. Het is ook niet zo dat ik als de opvolger van Fabian Cancellara gezien word. Ik ben een ander type renner en ik wil me niet met hem vergelijken. Ik ben John Degenkolb, niet Fabian Cancellara.»


Duitsland boven

HUMO Je bent goed bevriend met die andere Duitse wielersterren, Marcel Kittel en Tony Martin, en hebt vroeger nog met hen samen gereden. Maar je droom om in één Duitse ploeg in het profpeloton te koersen, lijkt vervlogen.

Degenkolb «Ik vrees ervoor, ja. We wilden Duitsland weer op de kaart zetten als wielerland. Een sterke Duitse ploeg met Tony, Marcel en mezelf zou die wederopstanding gesymboliseerd hebben. Maar die droom was niet realistisch. Stel dat ik bij Quick•Step zou tekenen. Dan zat ik weer bij Marcel Kittel in de ploeg – we reden eerder al samen bij Argos-Shimano. Maar dan? Hij is een vriend, maar ook een concurrent. Ik wil zélf de sprint winnen in plaats van die aan te trekken voor Kittel.»

HUMO De wederopstanding van het Duitse wielrennen is wél een feit. Toen jij prof werd, was de koers er dood en begraven na de teloorgang van T-Mobile, Gerolsteiner en Milram.

Degenkolb «Dat is de verdienste van renners als Kittel, Martin, Greipel en mezelf. En daar ben ik best trots op. De Ronde van Frankrijk start dit jaar in Düsseldorf, dat is een krachtig signaal.»

HUMO Jouw jeugdhelden, Jan Ullrich en Eric Zabel, bleken dopeurs. Zij hebben de toenmalige neergang mee ingeleid. Neem je hun iets kwalijk?

Degenkolb «Mmm, niet echt.»

HUMO Ze hebben de boel verlinkt. Heb je daar ooit met hen over gesproken?

Degenkolb «Neen, dat hoeft ook niet. Ze waren niet de enigen in die tijd. Het verleden van de koers is weinig benijdenswaardig. Ullrich en Zabel maakten deel uit van een georganiseerd dopingsysteem.»

HUMO Dat klinkt wel erg vergevingsgezind.

Degenkolb «Ja, misschien wel. Ik hoef hen niet te verdedigen, dat klopt. Ze hadden de verleiding evengoed kunnen weerstaan, maar hebben dat niet gedaan. Maar ik begrijp het wel. Misschien had ik het destijds ook wel gedaan.»

HUMO Echt?

Degenkolb «Het was toen ongetwijfeld moeilijk om op het rechte pad te blijven.»

HUMO En nu?

Degenkolb «Dit is een heel andere tijd, en gelukkig maar.»

HUMO Ben jij ooit in de verleiding gekomen om doping te gebruiken?

Degenkolb «Eerlijk? Neen, nog nooit. Ik wil ook benadrukken dat ik nog nooit door iemand ben benaderd. Niet binnen de ploegen waarvoor ik heb gereden, niet erbuiten. Niemand heeft me ooit iets gezegd, gevraagd of aangeboden.»

HUMO Is het in dit tijdsgewricht nog mogelijk om doping in ploegverband te organiseren?

Degenkolb «Theoretisch gezien kan alles, maar ik kan er zoals gezegd niet over meespreken.»

HUMO Zie je vaak renners die plots verdacht goed rijden?

Degenkolb «Dan moet ik al serieus nadenken. Neen, ik kan me geen vreemde demarrages herinneren.»

HUMO Je vertrouwt je concurrenten?

Degenkolb «Ja, al beïnvloedt het verleden nog altijd het heden. Ik veronderstel dat er bij iedere overwinning nog steeds mensen zijn die denken: ‘Ach, dat klopt niet, die heeft gepakt.’ Maar ik heb vertrouwen in het huidige peloton.»


BOB MARLEY

John Degenkolb is een winnaar. Ex-ploegmaats noemen hem ‘keihard’ en ‘nietsontziend’. Ook op stage rijdt hij de rest van de ploeg aan flarden. Maar de renner John Degenkolb is anders dan de mens John Degenkolb. Die is rustiger, zeggen intimi, authentiek en joviaal.

Die zachte kant kwam bloot te liggen in ‘Nieuwe helden. In het hart van de Tour’, een documentaire uit 2014 over het ex-team van Degenkolb, Argos-Shimano. Met name één scène staat haaks op de bloeddorst die de renner kenmerkt. Degenkolb ligt in een kleurrijke pyjama op zijn hotelbed. Hij luistert naar Bob Marley en openbaart zich als een amateurfilosoof: ‘We weten allemaal hoeveel pijn we gaan lijden en toch willen we allemaal aan die Tour deelnemen. Sterker nog, we doen ook anderen pijn. Eigenlijk zijn we huurlingen, een soort vreemdelingenlegioen.’

HUMO Voel je je weleens een poppetje in een circus?

Degenkolb «Soms, niet altijd. Ik ben vooral erg gelukkig in de wielrennerij. Wat is het uiteindelijke doel van dit circus? Winnen. Niks anders. Jezelf met anderen meten. Daar komt pijn bij kijken, maar dat geldt voor alle renners. In volle finale zit iedereen kapot en heeft iedereen pijn. Dat besef zet me aan om nog dieper te gaan, om de pijngrens te verleggen. Als dat lukt en ik win, komen er emoties in me vrij die ik op geen enkele andere manier kan oproepen. Dat werkt verslavend. Geen enkele miljardair weet hoe het is om te winnen. Dat gevoel is niet te koop. Toen ik nog een jonge prof was, zei één van mijn eerste trainers me: ‘John, je grootste kracht is niet je conditie, maar je onwil om te verliezen.’ Dat stuwt me vooruit en maakt dat ik me geen poppetje voel in grote wedstrijden. Ik wil wínnen.»

'Een toeriste reed op ons in tijdens een trainingstocht: iedereen lag op de grond, ik begreep meteen hoe ernstig het was.'

HUMO Waar komt die competitiedrang vandaan?

Degenkolb «Dat is een goede vraag. Competitie voelt voor mij natuurlijk aan. Het is inherent aan mijn functioneren, het is meine treibende Kraft.»

HUMO Die drijfveer contrasteert met je zachte inborst.

Degenkolb «Alleen in de koers ben ik hard. Naast de fiets leid ik een rustig leven. Ik ben een motorliefhebber en rijd met een Kawasaki 650. Ik woon met mijn gezin in Frankfurt en trek er vaak op uit met de motor om uit te waaien.»

HUMO Klopt het dat die motor gepersonaliseerd is?

Degenkolb «Hij is handgemaakt door een goede vriend. De vier azen uit het kaartspel zijn erop gespoten. En op die kaarten staan de letters ‘DEGE’. Die kaarten staan voor de klassiekers. Ik heb er al twee gewonnen – Milaan-Sanremo en Parijs-Roubaix – en ik wil er nog minstens twee aan toevoegen. Op de benzinetank staan ook twee dobbelstenen, met eronder ‘Lucky 7’. Zeven is mijn geluksgetal. En ik ben geboren op 7 januari.»

HUMO Je bent een killer, draagt een lederen vest, praat over de Foo Fighters en waait uit op je stoere motor. Een mens zou haast vergeten dat jij in Duitsland afgestudeerd bent als agent. Nóg zo’n tegenstelling.

Degenkolb «Van mijn ouders mocht ik alleen profwielrenner worden als ik ook een diploma behaalde. Dus koos ik voor de politieschool, omdat die opleiding me toeliet te blijven trainen. Ik leerde er Tony Martin kennen. Fijne tijd was dat: ’s winters werken, ’s zomers koersen.»

HUMO Klopt het dat jij als stagiair het verkeer moest regelen?

Degenkolb «Ik heb parkeerboetes uitgedeeld in Thüringen! Meer nog: ik heb ook iemand dood aangetroffen in een huis. Geen moord, zo bleek, maar toch. Ik ben niet opgegroeid onder de stolp van het wielrennen: dankzij de politieschool ben ik met beide benen op de grond gebleven. Ik ken beide werelden. Die van het succes en de koers, en de echte wereld daarbuiten. Mijn hoogtepunt als agent was het begeleiden van een enorme kerstboom (lacht). Ik reed met de politiewagen voor de boom uit, kilometers lang over de autosnelweg, om dat gevaarte veilig naar de kerstmarkt in Frankfurt te loodsen.»

HUMO Ruil je na je carrière de helm voor de kepie in?

Degenkolb «Ik kan beter ja antwoorden, opdat de politie in Duitsland zou denken dat ik ooit terugkeer. Maar de kans is klein.»

'Als agent heb ik ooit iemand dood aangetroffen in een huis. Geen moord, zo bleek, maar toch'

HUMO Jouw vrouw organiseert de Rund um den Finanzplatz, een bekende koers in Frankfurt. In 2015 werd daar daags voor de koers een gebruiksklare bom gevonden bij een huiszoeking. De koers werd afgelast uit angst voor een aanslag. Bekijk jij zo’n situatie als renner, of toch eerder als agent?

Degenkolb «Allebei. Ik probeer mijn vrouw te helpen bij de organisatie. Wat ik zie aan veiligheidsmaatregelen op andere wedstrijden, geef ik aan haar door. Maar het is niet zo dat ik bij elke start sta uit te pluizen hoe de koers is beveiligd. Wielrennen is een open, volkse sport op de openbare weg. Die kun je niet helemaal beschermen, helaas.»

HUMO Maar daar denk je niet aan op het startpodium van Milaan-Sanremo?

Degenkolb «Neen. Nooit.»

HUMO Is Sanremo het ultieme doel dit jaar?

Degenkolb «Eerst Sanremo, dan de Ronde van Vlaanderen, dan Roubaix, de Tour in Duitsland en later ook het WK. Ja, ik heb honger. Ik verlang ook al naar het startpodium van de Ronde van Vlaanderen. Alleen dáár waan ik me een rockster op het podium. Dan ben ik écht Dave Grohl. Ik hoop die beleving, dat enthousiasme over te brengen naar Duitsland, maar ik betwijfel of het gaat lukken. Dat is een werk van jaren. En dan nog. Ik kan alleen maar blijven winnen, in de hoop het volk te beroeren. Te beginnen in Sanremo.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234