Milaan-Sanremo: Philippe Gilbert doet het met flair

'Er moeten al wedstrijden gewonnen zijn met motortjes in het frame. Men komt het mij ook vertellen.' Philippe Gilbert, rad van tong, raast rustig door.

'Ik drink alcohol de dag voor de wedstrijd, wijn én bier als het moet'

‘Mijn broer? Man, die is gek.’ Christian, de oudste broer van Philippe Gilbert, is een hevige supporter. Hij ziet zijn broer bij alle grote koersen. En na vijftien jaar is hij nog altijd verbaasd over de dadendrang van Philippe. ’Waar hij de motivatie vandaan haalt? Dat is mij een raadsel. Die kerel is 35 jaar en trainde afgelopen winter als een neoprof. Fou, je te dis!’

Bijna tweeduizend kilometer verderop, in het Spaanse Calpe, gooi ik de woorden van Christian op tafel. Philippe Gilbert is verrast. Zijn lach galmt na in de lobby van het hotel waar Quick•Step Floors tijdelijk resideert. ‘Dan heeft mijn broer toch een beetje te veel prijsgegeven (lacht). Maar als ik de twee resterende monumenten wil winnen, dan wacht ik best niet te lang meer. Dus: trainen, trainen, trainen. Zelden was ik zo gefocust als nu.’

HUMO Ben je even sterk als vorig jaar, toen je iedereen kapotreed?

Philippe GILBERT «Ik heb alleszins een even goede winter achter de rug. Ik heb de voorbereiding van vorig jaar gekopieerd.»

HUMO Christian had nog een vraag: ‘Als je hem ziet, pols dan naar zijn plan voor Milaan-Sanremo. Hij wil die koers winnen, maar hoe, dat weet ik echt niet.’

GILBERT «Mijn plan? Aanvallen.»

HUMO Je broer is niet de enige die twijfelt. De kans op winst in Milaan-Sanremo is klein. Dat zegt ook Eddy Bielen, één van je vorige managers: ‘Parijs-Roubaix is het ordewoord.’

GILBERT «Akkoord, maar het is niet onmogelijk. In Milaan staan inderdaad tot twintig renners aan de start die kunnen winnen, of dat toch denken. In Parijs-Roubaix zijn dat er misschien vier. In de Ronde van Vlaanderen drie. En in Lombardije één of twee. Vorig jaar kon je voorspellen dat Nibali zou winnen in Lombardije. In Sanremo is het een compleet ander verhaal. Maar je weet nooit.»

HUMO In 2008 viel je aan op de Poggio, net als in je superjaar 2011. Je werd twee keer derde. Waarom zou het nu wel lukken?

GILBERT «De editie van vorig jaar bewijst dat je een massasprint kunt ontlopen in Sanremo. In 2008 kwam ik als eerste boven op de Poggio, maar mijn voorsprong was niet groot genoeg. Fabian Cancellara won toen. Kort na die wedstrijd was ik met vrienden op een wijn- en champagnebeurs, niet ver van Luik. We kochten er toen elk een stevige magnumfles en ik zei: ‘Als ik ooit Milaan-Sanremo win, dan drinken we die samen uit.’ In 2011 was het bijna prijs. We sprongen weg met een groepje op de Poggio en ik demarreerde op nog geen twee kilometer van de meet. Maar Filippo Pozzato haalde mij terug en Matt Goss won. Die magnumflessen staan nog altijd in de kelder van een vriend in Remouchamps.»

HUMO Hoeveel keer ben je de Poggio al opgereden?

GILBERT «Misschien al honderd keer. Die helling ligt dicht bij Monaco, waar ik woon. Op training heb ik Milaan-Sanremo al veel gewonnen (lacht). Dan rijd ik er mijn vrienden af en denk ik: ‘Ik ga winnen, ik ga winnen!’ Alleen aankomen op de Via Roma, dat is de ultieme droom.»

HUMO Jouw goede vriend Eddy Merckx won er zeven keer. Heeft hij geen tips?

GILBERT «Ik heb er met Eddy vaak over gesproken, maar de tijden zijn te sterk veranderd. Eddy schrijft zijn zeges toe aan zijn doorgedreven trainingsarbeid in de winter. Dat doet iederéén nu. Het staat vol specialisten aan de start.»

HUMO Zo’n forse versnelling als die van Peter Sagan vorig jaar, kun jij die pareren?

GILBERT «Misschien wel.»

HUMO Is hij de grootste concurrent in je queeste naar winst in Milaan-Sanremo en Parijs-Roubaix?

GILBERT «Hij is de sterkste renner van het peloton.»

HUMO Sterker dan Greg Van Avermaet?

GILBERT «Veel sterker. Sagan kan alles. Hij is een fenomeen dat zich kan meten met de beste renners uit de geschiedenis van het wielrennen.»

HUMO Je bent 35 jaar. Leg jij jezelf niet ontzettend veel druk op met die hashtag #StriveForFive?

GILBERT «Ik zei als 20-jarige dat ik de vijf monumenten wilde winnen. Intussen heb ik er drie op mijn palmares: Luik-Bastenaken-Luik, de Ronde van Lombardije en de Ronde van Vlaanderen. Ik voel dat mijn lichaam nog het één en ander aankan. Ik denk helemaal niet aan uitbollen, integendeel. Die hashtag is helder en duidelijk en herinnert me iedere dag aan mijn twee grote doelen. Dat is geen druk, maar motivatie.»

HUMO Waarom dat plotse offensief op de sociale media? Is dat een idee van Tomas Van Den Spiegel, actief bij het digitale sportmarketingbedrijf Sporthouse Group?

GILBERT «Sociale media maken nu deel uit van een rennerscarrière. We zijn merken geworden. Het gaat tegenwoordig om veel meer dan de koers alleen. Wie betaalt ons loon? De sponsor. Zonder sponsors bestond de koers niet meer, dus kom ik hen tegemoet. Dat doe je door wedstrijden te winnen, maar ook door online je aanwezigheid te vergroten. Ik werk sinds kort met een nieuwe manager, Dries Smets, die me met Tomas Van Den Spiegel in contact heeft gebracht.»

HUMO Het verschil tussen de Gilbert van nu en die van twee jaar geleden is gigantisch. Toen deemsterde je weg bij het Zwitsers-Amerikaanse BMC. Nu ben je overal, als patron van de grootste Vlaamse ploeg.

GILBERT «Er moest iets gebeuren. Na vijf jaar bij BMC amuseerde ik mij niet meer. Ik heb er mooie tijden gekend, maar de teamcultuur paste niet helemaal bij mijn persoonlijkheid. Die ploeg is heel Amerikaans en alles is strak geregeld. Iedere training en iedere wedstrijd wordt geanalyseerd, je krijgt rapport na rapport en op den duur heb je 25 e-mails nodig om iets gezegd te krijgen. Na die vijf jaar was het een opluchting om naar een ploeg als Quick•Step Floors te kunnen.

»Zo heb ik ook mijn doelen kunnen verleggen. De Ardennenklassiekers heb ik al gewonnen, en als ik ook de kasseikoersen in Vlaanderen wil winnen, dan heb ik een ploeg nodig met ervaring in die wedstrijden. Automatisch denk je dan aan Patrick Lefevere. Fysiek ben ik sinds mijn overstap ook veel veranderd. Om op kasseien te rijden heb je meer spierkracht nodig. Daar heb ik in de winter van 2016 hard aan gewerkt. Lange tijd in mijn eentje, in de Ardennen en in Monaco, om me daarna aan de zijde van Tom Steels klaar te stomen voor de echte wedstrijden. En het is gelukt.»


De nieuwe patron

HUMO Voel je nu meer erkenning van de Vlamingen?

GILBERT (twijfelt) «Quick•Step krijgt sowieso de meeste aandacht in Vlaanderen.»

HUMO Jij bent misschien wel de beste Belgische renner van de laatste decennia, maar in Vlaanderen gaat alle aandacht naar Greg Van Avermaet. Zijn palmares verbleekt nochtans bij dat van jou.

GILBERT «Daar is iets van aan. Journalisten moeten neutraal zijn en dat is niet altijd het geval. Het communautaire aspect speelt wellicht een rol. Maar ik koers niet voor prijzen als de Kristallen Fiets of de Flandrien, ik koers om te winnen. Dat de prijzen vorig jaar naar Greg gingen en niet naar mij? Dan is dat maar zo. Dan kijk ik eens naar mijn palmares op mijn Wikipedia-pagina en denk ik: ‘Mmm, niet slecht.’ (lacht)»

HUMO Heb je spijt dat je niet eerder naar Quick•Step Floors bent verhuisd?

GILBERT «Met spijt koop je niks.»

'Ik voel me veiliger in Monaco dan in België, zeker na de aanslagen van 22 maart. Wij zijn zó kwetsbaar als renners ''

HUMO Was de aanwezigheid van Tom Boonen een reden om de overstap niet eerder te maken?

GILBERT «Nee, totaal niet. Patrick Lefevere had me vorig jaar verzekerd dat we compatibel waren in de grote klassiekers. Dat is ook gebleken. Ik heb ook een goede band met Tom. Wij bellen elkaar niet en we komen ook niet bij elkaar over de vloer, maar als we elkaar zien, gaat het er altijd hartelijk aan toe. Zeker sinds het wereldkampioenschap in Madrid van 2005. Ik heb me daar van mijn taak gekweten, en Tom is dat nooit vergeten.»

HUMO In 2013 zei je: ‘Misschien had ik wel een burn-out, en ben ik in mijn wonderjaar te diep gegaan.’

GILBERT «Ik weet niet welk etiket ik erop moet kleven, maar het was duidelijk dat ik me niet goed voelde. Misschien was dat een burn-out, ja. Ik werd dat jaar zevende in Luik-Bastenaken-Luik, maar de kloof tussen de eerste en de zevende in Luik is echt groot. Ik won alles in 2011, werd in 2012 wereldkampioen en daarna ging alles moeizamer. Op den duur vroeg ik me af: waarom lukt het niet? Heeft BMC een invloed gehad? Misschien. Ik werd beter in het klimmen en het tijdrijden, maar dat ging ten koste van mijn prestaties in de klassiekers, waar mijn hart nog altijd voor klopt. De transfer naar Quick•Step heeft dat doorbroken.

»Uiteindelijk is die periode bij BMC leerzaam gebleken. Als ik later in de wagen stap als ploegleider, dan weet ik wat een renner kan doormaken. Die moeilijke periode verklaart ook mijn hernieuwde focus. Ik koers niet tégen BMC, ik koers puur op goesting. Ik heb mezelf heruitgevonden.»

HUMO Waarin verschilt Quick•Step van BMC?

GILBERT «In de wil om te winnen, de geestdrift. Hier telt maar één ding: winst. De ene dag rijd jij voor een sprinter, de volgende dag rijdt hij voor jou. Bovendien kom je met meerdere potentiële winnaars aan de start, dat zorgt voor een speciale dynamiek.»

HUMO Jij was vorig jaar leep genoeg om die dynamiek naar je hand te zetten. Je won als nieuwkomer met overmacht de Driedaagse De Panne-Koksijde, je vergaarde daarna goodwill door ploegmaat Yves Lampaert aan de zege te helpen in Dwars door Vlaanderen en je zette in de Ronde van Vlaanderen al van ver aan, waardoor de ploeg in jouw dienst moest rijden.

GILBERT «Het draaide goed uit, ja (lacht).»

HUMO Je maakte zo ook mannen als Niki Terpstra en Zdenek Stybar onschadelijk. Boonen is nu weg, maar ze hebben met jou af te rekenen.

GILBERT «Het gaat niet om onschadelijk maken of afrekenen. Het klopt wel dat ik mijn plaats heb afgedwongen in de ploeg, maar niet ten koste van anderen. We kunnen alleen maar profiteren van de collectieve sterkte. Quick•Step voelt nu aan als een bende jonge stieren met veel potentieel – denk aan Yves Lampaert en Laurens De Plus. Het is een plezier om met die mannen te rijden.»

HUMO Ben jij hun klankbord?

GILBERT «Ik probeer dat te zijn. Vergeet niet dat toppers tegenwoordig al heel veel geld verdienen op jonge leeftijd, tot een paar 100.000 euro per jaar. Maar ze mogen de grip op de realiteit niet verliezen. Dus probeer ik hen in de mate van het mogelijke een houvast te bieden.»

HUMO Een citaat van Tom Steels, je ploegleider: ‘Het wordt een uitdaging om Philippe Gilbert en Fernando Gaviria in dezelfde koersen te laten renderen.’

GILBERT «Ik zie dat niet als een uitdaging. Het koersverloop bepaalt. Als het tot een sprint komt en Gaviria voelt zich nog goed, dan is hij in principe de snelste.»

HUMO Jij bent Tom Boonen opgevolgd als nieuwe leider van Quick•Step. Als jij praat, dan zwijgt de rest. Dankzij jou kwam er ook weer alcohol op tafel bij Quick•Step.

GILBERT «Ik drink graag een glas wijn de dag vóór een wedstrijd. Ik zie het probleem niet. In plaats van een slaappil te slikken, drink ik liever twee glazen wijn, dat helpt ook. Quick•Step is gewoon iets toleranter dan andere ploegen. En het is ook niet zo dat ik hier alles te zeggen heb.»

HUMO Jij drinkt alcohol daags voor Milaan-Sanremo?

GILBERT «Ja.»

HUMO Wijn of bier?

GILBERT «Allebei als het moet (lacht). Daar is toch niets mis mee? Een acteur drinkt soms iets vóór hij de planken op moet, of een politicus net vóór hij een belangrijke speech moet geven. Bij stress kan alcohol helpen, zolang je maar niet overdrijft.»

HUMO Jij bent een renner van de oude stempel. Aard jij nog wel in het door wattages geobsedeerde wielrennen van vandaag?

GILBERT «Ik mis het oude wielrennen. De vermogensmeters zijn een probleem bij wedstrijden, zeker tijdens grote rondes. Rijdt er een ongevaarlijk groepje weg? Dan beginnen alle ploegen meteen uit te rekenen hoelang en tegen welk vermogen hun knechten moeten rijden om de vluchters net vóór de finish terug te halen. Dat kun je tot op 1 watt berekenen. Ze weten ook welke renners 350 watt gedurende drie uur kunnen trappen. En die trappen dan effectief 350 watt en geen 355 watt. De kijker kan de hele middag een dutje doen, hij zal niks missen. Het paradoxale is dat de renners even hard afzien als vroeger, want we rijden niet trager.

»Ook op training duiken die vermogensmeters op. Je ziet jongeren alleen nog naar dat toestelletje staren. De fun is weg. Het gevoel is óók belangrijk. En geloof me, mijn gevoel is accuraat. Als Tom Steels me aanraadt om een training tegen 80 procent van mijn mogelijkheden af te werken, dan kan ik dat heel goed inschatten. Druk je het uit in watt, dan kan ik je op 5 watt na zeggen hoe hard ik fiets.»

'Eddy Merckx schrijft zijn zeven zeges in Milaan-Sanremo toe aan zijn doorgedreven trainingsarbeid in de winter. Maar dat doet iederéén nu. Het staat vol specialisten aan de start.'

HUMO Als je spreekt over het oude wielrennen, dan krijg ik een vieze smaak in de mond.

GILBERT «Ik heb het over de manier van koersen. Over aanvallen en zien waar het schip strandt. Dat mis ik bij veel ploegen. Daarom houd ik ook van Quick•Step, dat is een ploeg van aanvallers, van durvers.»

HUMO Er is ook een ander facet van het oude wielrennen. Jij hebt nog de periode vóór de invoering van het bloedpaspoort in 2008 gekend. Je bent goed bevriend met Davide Rebellin en Alexandr Vinokourov, twee dopingzondaars.

GILBERT «Dat klopt. Ik ga in Monaco vaak fietsen met de zonen van Vinokourov. Maar als ik op Facebook een foto met Vino post, dan krijg ik veel bagger over me heen.»

HUMO Heb je ooit met Vinokourov gesproken over zijn dopingschorsing?

GILBERT «Ja, ik was erg ontgoocheld in hem. Idem voor Rebellin en Samuel Sánchez, die vorig jaar positief heeft getest. Ik heb hem een mail gestuurd, maar hij heeft nooit geantwoord. Als ik hem morgen of over tien jaar zou tegenkomen, zou ik hem wel een hand geven.

»Wie zich dopeert, speelt met vuur. Hij brengt zijn eigen carrière en het voortbestaan van de ploeg in gevaar. Maar waarom die eeuwige stempel? Rebellin en Vinokourov hebben sportief en financieel geboet voor hun fouten.»

HUMO Je bent jaren geleden zelf betrapt, als amateur in de Tour du Loir-et-Cher.

GILBERT «Ja, een jeugdzonde was dat. Ik had neusspray gebruikt. Maar iedereen heeft het recht fouten te maken, net zoals iedereen recht heeft op een tweede kans. Het wielrennen is daar hypocriet in. Lance Armstrong is zijn zeven Tourzeges kwijt, maar Richard Virenque en Laurent Jalabert zijn nog altijd welkom in de Tour. Waar slaat dat op? In België heeft Vinokourov een slechte naam, maar José De Cauwer heeft ook een fout begaan, en hij mag wel nog commentaar geven op de televisie.

» Jalabert was vroeger mijn jeugdidool. Toen hij met ONCE op verkenning ging voor de Ardennenklassiekers, reed ik als puber in zijn wiel de Redoute op. Natuurlijk was ik niet geschrokken toen bleek dat hij zich dopeerde. Hoe kon hij anders vooraan blijven in een peloton vol gedopeerden? Hij is een tijdje geleden naar mijn supportersclub in Remouchamps gekomen. Gaan we iedereen verketteren die ooit fouten heeft gemaakt? Neen, toch? De pers speelt daar geen neutrale rol in. De journalisten moeten iedereen gelijk behandelen.»

HUMO Zou jij Armstrong welkom heten in de Ronde van Vlaanderen?

GILBERT «Hij heeft een belangrijke rol gespeeld in de evolutie van het wielrennen. Dan spreek ik niet over doping, maar over zijn trainingsaanpak, de positie op de fiets of de trapfrequentie. Dat mag je niet zomaar in de vuilnisbak gooien. Voor mij is hij welkom, ja. We moeten de bladzijde omslaan.»

HUMO Hoe groot acht jij de kans dat er wedstrijden zijn gewonnen met motortjes in het frame?

GILBERT «Het moet al gebeurd zijn. Mensen komen het mij ook vertellen, maar bewijs het eens, hè. Zelf heb ik het alleszins nooit gedaan.»

HUMO Heb jij de laatste jaren vragen gehad bij grote koersen?

GILBERT «Ja. Ik ben nu vijftien jaar profwielrenner en ik heb in totaal al 1.200 koersen gereden. Wel, ik heb misschien twee keer bewust van fiets gewisseld.»


Wielerdood

Philippe Gilbert heeft die motortjes al vaak van dichtbij gezien. In Monaco heeft hij een fietswinkel, The Bikeshop, waar geregeld koersfietsen met motortjes worden verkocht. Behoren tot de clientèle: Lewis Hamilton, Nico Rosberg en tot voor kort ook Jenson Button. Allemaal formule 1-sterren. De winkel in Monaco is exemplarisch voor de wereld waarin Gilbert vertoeft. In december kwam er een onbekende man binnen. Hij sprak Engels noch Frans en had een vijfkoppige entourage mee. In een paar minuten tijd kocht hij een fiets en een bijbehorend pakje voor 12.000 euro. Twee uur later was de fiets klaar en kwam de entourage die oppikken. ‘Het voelde aan als een filmscène,’ zegt Gilbert. ‘Typisch Monaco.’

'Wie zich dopeert, speelt met vuur en brengt zijn carrière en zijn ploeg in gevaar. Maar waarom die eeuwige stempel? ''

HUMO Wat blijft er nog over van de taaie Ardennees na tien jaar luxe in Monaco?

GILBERT «Als ik naar België kom en mijn familie in Remouchamps bezoek, dan voel ik me thuis. Maar mijn leven speelt zich hier af. Hier heb ik mijn gezin, mijn vrienden, mijn trainingskameraden, mijn winkel.»

HUMO Weet je intussen meer over president Macron dan over premier Michel?

GILBERT «Ja.»

HUMO Dus je blijft hier wonen, ook na je carrière?

GILBERT «Misschien wel. Monaco is als een eiland. Hier voel ik me veiliger dan in België, zeker na de aanslagen van 22 maart. Het prinsdom is een cocon, het is het echte leven niet. Hier word je niet overvallen op straat. Ik kom genoeg op andere plekken om te beseffen hoe goed ons afgeschermde leven in Monaco is. Ik besef ook vanwaar ik kom. Mijn ouders hebben in de wapenfabriek FN in Herstal gewerkt. Ik weet wat de waarde van geld is en ik breng mijn kinderen die waarde ook bij. Ik wil er geen verwende nesten van maken.»

HUMO De Ardennees in jou komt wel naar boven als je gaat jagen.

GILBERT (twijfelt) «Ja. Dat onderwerp ligt gevoelig. Maar ik hou van de jacht en ik steek die passie niet weg. Achter het ouderlijk huis in Remouchamps ligt een groot bos waar je wel vijftien kilometer kunt wandelen zonder iemand tegen te komen. Daar ging ik vroeger op jacht. Eerst als spoorvolger, en nadat ik een vergunning had behaald ook als schutter. Onlangs ben ik met Peter Velits in Slowakije gaan jagen. Voor mij is jagen een traditie die ik niet wil verloochenen. Het is cultureel erfgoed. Wacht maar tot die wolf in België een kalf of een paar schapen doodt, dan zul je wat horen. Maar begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat we die wolf moeten afschieten, hè (lacht). Zo snel zullen wolven trouwens niet terugkeren. Zo’n dier legt dagelijks grote afstanden af. Waar kan hij dat in België doen? In geen tijd wordt hij overreden door een vrachtwagen.»

HUMO Mis je de Ardense bossen?

GILBERT «Ja. Ze hebben mij hard gemaakt. Als mens en als renner.»

HUMO Tien jaar geleden zei je: ‘Zelfs bij het verlies van een dierbare zul je me nooit zes maanden aan een stuk zien treuren. Hij of zij komt niet meer terug. Koester de mooie herinneringen en ga door met je leven.’ In je carrière zijn veel renners gestorven, vorig jaar nog Michele Scarponi.

GILBERT «Hoe ouder ik word, hoe harder. Je mag niet in het verleden blijven hangen. Beetje bij beetje begin ik het leven te begrijpen. Het is een komen en gaan van mensen. Voor je het weet heb je er 25 ten grave gedragen. Dat begint bij een verre oom, dan volgt een grootvader en nu moet ik zelfs afscheid nemen van collega’s en vrienden. Dat is keihard, maar het is niet anders.»

'Het leven is een komen en gaan van mensen. Voor je het weet, heb je er 25 ten grave gedragen. Dat is keihard, maar het is niet anders.'

HUMO Heb je nooit gedacht om te stoppen met koersen, als je ziet hoeveel ongelukken er op training gebeuren?

GILBERT «Nooit. Het is steeds gevaarlijker, dat klopt. Twee jaar geleden is Jonathan Baratto verongelukt op een boogscheut van mijn ouderlijk huis. Telkens als ik naar België kom, zie ik er bloemen liggen. Natuurlijk raakt me dat diep. Sinds het geval van verkeersagressie dat mij is overkomen, rijd ik zelfs met een licht achteraan op mijn fiets, dat met mijn gps-toestel verbonden is. Zodra er een auto nadert, springt dat licht aan.

»Vorig jaar werd ik in Frankrijk ei zo na aangereden door een jongen in een oude Peugeot. Hij was bezig met zijn gsm. Voor hetzelfde geld was ik van de weg af geraakt, het ravijn in gedonderd en nooit teruggevonden. Ik bén ook bang op training. Maar meer in België en Frankrijk dan in Monaco. Ook voor een aanslag tijdens de koers. Wij zijn zó kwetsbaar als renners.

»Ik ken de dood, hoe vreemd het ook klinkt. Ik ben opgegroeid onder een viaduct van de E25, een plek die bekend is om het zeer hoge aantal zelfmoorden. Wij speelden daar als kind op straat. Ik heb nooit iemand zien springen, maar soms hoorde je de val wel. Of je kwam terug van de school en de hulpdiensten stonden daar: ‘Kom, jongens, ga maar snel naar binnen.’»

HUMO Iedere week lees je verhalen over renners die zijn aangereden op training. Hoe meer verkeer, hoe gevaarlijker de sport. Hoe los je dat op?

GILBERT «Mijn broer Christian is schepen van Sport en Jeugd in Aywaille voor de MR. Hij ijvert voor afsluitbare circuits. Op dat van Francorchamps kan er al gefietst worden, maar dat is niet overal zo.»

HUMO Ga je na je carrière ook de politiek in?

GILBERT «Die kans is klein. De MR heeft me geen concreet aanbod gedaan, maar ik heb wel een goede band met die partij. Niet met de socialisten, neen. Mijn vader is een PS’er, ik totaal niet. Maar ik denk nog lang niet aan een leven na mijn carrière. Op dit ogenblik voel ik me nog te goed. En ik wil alles op alles zetten om te winnen in Milaan-Sanremo en Parijs-Roubaix. Wat daarna gebeurt, zie ik dan wel.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234