Miles Davis - Kind of Blue

Kakigroene huiduitslag krijgen wij van de pezewevers die ons aan de toog willen overtuigen dat rock niks voorstelt, en dat jazz zoveel rijker, dieper, passioneler en emotioneler is. Bullshit! Alsof de appreciatie van het ene genre het andere in de weg zit. Alsof in de jaren twintig jazztrompettist Louis Armstrong niet met alle plezier meedeed op platen van de jodelende countryzanger Jimmie Rodgers. Hokjesdenken! Maar ach, 'So What', om het met Miles Davis te zeggen - meteen de titel van het openingsnummer van die legendarische 'Kind of Blue'-plaat van hem, waarover wij het hierna willen hebben.

Wij kennen de ballen van jazz, en dat komt hierdoor, vermoeden wij: in onze jeugdjaren zijn wij serieus afgeschrikt door de ernst waarmee die muziek gemaakt werd, en door de als wiskunde in de oren klinkende verantwoording die er doorgaans bij verstrekt werd. Hoogzwangere hoesteksten als 'a 10-measure circular form following a 4-measure introduction, and played by soloists in various augmentation and diminution of time values'Wij waren tenslotte niet veel meer gewend dan 'A-wop-bop-a-lula', 'Hey ho, lets go' en 'Gabba gabba hey'. joegen ons de stuipen op het lijf.

't Is dus pas heel laat dat wij jazzmuziek zijn gaan appreciëren - eigenlijk maar sinds wij een paar jaar geleden een handvol klassiekers op onze iPod gepleurd hebben. Zoals 'My Favorite Things' van John Coltrane uit 1960, een eigenhandig gebricoleerde best of van Charlie Parker en 'Birth of the Cool' en 'Kind of Blue' van Miles Davis. Die laatste elpee zal op 2 maart vijftig jaar oud zijn, en dat wordt gevierd met een luxueuze heruitgave: een digipack met de originele plaat (aangevuld met alternate takes en studio sequences), een tweede cd met onder meer een uitgesponnen live-uitvoering van 'So What' (opgenomen in 1960 in het Kurhaus in Den Haag), en een dvd met de documentaires 'Celebrating a Masterpiece' uit 2004 en 'The Sound of Miles Davis' uit 1959.

Maar het is 'm toch vooral om 'Kind of Blue' te doen, om de vijf songs die volgens pianist Bill Evans (de hoogdravende hoesteksten hierboven zijn van hem) zonder noemenswaardige voorbereiding in de Columbia 30th Street Studio in New York werden opgenomen door trompettist en bandleider Miles Davis en de supergroep die hij bijeengebracht had: altsaxofonist Cannonball Adderley, tenorsaxofonist Coltrane, bassist Paul Chambers, drummer Jimmy Cobb en pianist Evans. Mocht het niet zo'n lelijk woord zijn, we zouden zeggen dat 'Kind of Blue' voortkabbelt. Want zodra de verschillende instrumenten op 'So What' hun plek gevonden hebben, verandert er nauwelijks nog iets aan het kleurenpalet. Subtiele, bijna onmerkbare variaties op één thema. Impressionisme op een notenbalk. En toch afwisselend genoeg om vijfenveertig minuten lang te blijven boeien, keer op keer.

U merkt het: het is geen sinecure om uit te leggen wát deze muziek met een mens doet, en hóé de muzikanten het klaarspelen. Maar als u bij leven en welzijn maar één jazzplaat tot u neemt, laat het dan 'Kind of Blue' zijn, het definitieve jazzstatement, bijna zo goed als de beste rockplaat (grijnst). Uitermate geschikt als voor- én achtergrondmuziek - bijvoorbeeld bij al uw ontspanningsoefeningen in de seksuele sfeer. Vroeg valentijnscadeautje, iemand? Gabba gabba hey!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234