null Beeld

Milk

Twintig jaar: zolang al liggen in Hollywood de plannen op tafel om een film te maken over Harvey Milk, de allereerste homoseksueel die in de Verenigde Staten (San Francisco, meer bepaald) werd verkozen tot gemeenteraadslid - een krachttoer die anno 1973 niet voor de wapperende hand lag: in die tijd was het voor mannen zelfs nog wettelijk verboden om te dansen met elkaar.

Oliver Stone en Bryan Singer stonden de afgelopen jaren heel dicht bij 'Actie!', en respectievelijk Robin Williams, Daniel Day-Lewis, James Woods en Richard Gere hadden hun oog op de hoofdrol laten vallen, maar het project bleef onwrikbaar in development hell steken, en dus moesten we het tot nu toe rooien met de prachtige documentaire 'The Times of Harvey Milk' van Rob Epstein uit 1984. Dat één en ander uiteindelijk toch in beweging is gekomen, heeft alles te maken met het glijmiddel genaamd 'Brokeback Mountain': het onverwachte succes van Ang Lees homowestern heeft de Hollywoodbobo's doen inzien dat films met een uitgesproken gay content wel degelijk een breed publiek kunnen aanspreken. En dus is het nu eindelijk zover: net op het moment dat de allereerste zwarte president het Oval Office betreedt, komt de langverwachte biopik (pun absoluut intended) eindelijk uit - en hij is mooi, meeslepend en ontroerend.

De film opent direct met het tragische nieuws van de moord op Milk in 1978, om vervolgens scherp te stellen op de jaren daarvoor. Opgehitst door de felle discriminatie van homo's ontpopt de jonge Harvey zich als een gedreven activist: hij organiseert manifestaties, duikt de politiek in en maakt van de tijd die hem gegeven is gebruik om baanbrekende dingen te doen. Zo slaagde hij er in om zijn lotgenoten in één groot verkiezingsfront te verenigen. Alles bij mekaar straalde Milk net als Obama een optimistische boodschap van change uit: 'Yes we can!', maar dan langs achter.

Opmerkelijk: voor een meer dan twee uur durende, in historische feiten gewortelde biopic is 'Milk' een verrassend speelse, lichte en tedere film geworden, ook al voel je onderweg veel woede en verontwaardiging borrelen (de vijandigheid waarmee homo's in de States werden bejegend: het ís beschamend). Na vier experimentele films op een rij ('Gerry', 'Elephant', 'Last Days' en 'Paranoid Park') grijpt regisseur Gus Van Sant, zelf de Griekse beginselen toegedaan, terug naar een meer conventionele aanpak, en dat is geen slecht nieuws: de cineast brengt de militante tijdgeest van het San Francisco van de jaren zeventig (toen de vrijhaven van de vrije liefde) moeiteloos tot leven, laat en passant prachtig zien hoe moeilijk het is voor jonge gays om uit de kast te komen, en dompelt je tens lotte onweerstaanbaar onder in het bruisende momentum van Harvey Milk (als kers op de taart steekt de poëet in Van Sant af en toe wondermooi de kop op: sommige beelden zijn pure dichtkunst!). James Franco, Emile Hirsch en Josh Brolin scheren in diverse nevenrollen hoge toppen, maar dé magneet van 'Milk' is Sean Penn: deze fenomenale acteur heeft zijn sluimerende innerlijke demonen voor de gelegenheid ingeruild voor een beminnelijke serafijn, en hij legt precies de juiste hoeveelheid verwijfde gebaartjes in zijn mimiek (het zou ons niet verbazen mocht Penn niet alleen een beroep hebben gedaan op een hair stylist, maar ook op een gay stylist).

Nog één oerflauwe woordspeling? Om het af te leren? Vooruit dan: 'Milk' is goed voor elk!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234