Millennium

De weinige Vlamingen die nog nooit van Stieg Larsson en diens razend populaire Millennium-trilogie gehoord hebben en zich daarom uitgesloten weten op werkvloer en schoolplein, kunnen opgelucht ademhalen: vanaf vanavond zendt Canvas de verfilming uit, en wel zoals die oorspronkelijk bedoeld was.

Drie films van drie uur lang, telkens netjes in tweeën gekapt: enig tel- en rekenwerk leert ons dat u over zes weken uw sociale leven weer op de rails hebt. De vuistdikke romans van Larsson, die met een spannende plot als kapstok meedogenloos de duistere onderlagen van de kraaknette Zweedse samenleving blootlegden, werden duchtig verknipt voor het scherm.

Het resultaat is een meeslepende en bij momenten erg rauwe thriller, trouw aan de geest van het werk maar minder aan de vele wijdlopige nevenplots. Voornaamste troef is de Zweeds-Spaanse natuurkracht Noomi Rapace, die werkelijk van het scherm spát als de wild om zich heen schoppende cyberpunk Lisbeth Salander.

Noomi Rapace «Het geweldige aan Stieg Larsson is dat hij een complexe figuur als Lisbeth in de spotlights durfde te zetten. Alles en iedereen is tegen haar: ze wordt in elkaar geslagen, verkracht, in een psychiatrische instelling opgesloten, maar ze weigert een slachtoffer te zijn. Ze blijft zich oprichten, blijft maar vechten.»


- De zevenentwintig miljoen verkochte boeken ten spijt heb jij van Lisbeth definitief een icoon gemaakt.

Rapace «Ik voelde een band met haar, al toen ik de boeken las. Acteren is voor mij niet: doen alsof. Ik moet het zelf kunnen voelen, en voor Lisbeth hoefde ik niet zo diep te graven. Mijn jeugd is niet half zo gruwelijk geweest als die van haar, maar ik weet wel hoe het voelt om een buitenbeentje te zijn. Ik ben het resultaat van een kortstondige affaire van mijn moeder met een Spaanse flamencodanser.

»Mijn moeder trouwde daarna met een IJslandse man, er kwamen kindjes bij, en sindsdien heb ik me altijd een buitenstaander gevoeld - het was hun gezinnetje, niet het mijne. Toen ik vijftien was, ben ik thuis weggegaan. Daarna hing ik rond op straat en zoop ik alles wat ik te pakken kreeg, zoals zoveel jonge Zweden. Het theater heeft me gered.»


- In de films komt het minder aan bod, maar Stieg Larsson schetste in zijn trilogie geen al te fraai beeld van je thuisland.

Rapace «Zweden is een schizofreen land. We staan erom bekend beleefd en diplomatisch te zijn. Niemand toont er zijn gevoelens - dat staat niet - tot in het weekend: dan is er alcohol in het spel en gaan de poppen aan het dansen.

»Op maandag staan de kranten vol verhalen over rellen en zinloos geweld. Er is veel racisme en vrouwenhaat in dit land, en Stieg heeft ons gedwongen om dat eindelijk eens toe te geven. Hij heeft ons voor een stuk verlost van onze eigen hypocrisie.»


- Er staat een Amerikaanse remake van de eerste Millennium-film in de steigers, met David Fincher in de regisseursstoel en Daniel Craig in één van de hoofdrollen. Heb je eraan gedacht om opnieuw de rol van Lisbeth op te eisen?

Rapace «Nee, hoe verleidelijk het ook mag zijn om met al die grote namen te werken. Ik ben klaar met Lisbeth.»

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234