null Beeld

Millionaire - Sciencing

We hebben er lang op moeten wachten, maar ‘Sciencing’ is très Millionaire geworden, de noemer waaronder we Tim Vanhamel veruit het liefst bezig horen.

Broken Glass Heroes, Disko Drunkards, Magnus, Eat Lions: topstuff allemaal, maar ook projecten waar Vanhamels ziel enigszins ingekapseld zat in het dienstverband. Maar ‘Sciencing’ is Millionaire is Vanhamel. ‘Written & produced by’ staat er op de hoes, in de minder bescheiden werkelijkheid had daar Prince-gewijs nog ‘arranged, composed and performed’ bij gemogen. Enkel de drums liet hij over aan Damien Vanderhasselt (de nieuwe livedrummer), met hier en daar een ondersteunende Hammond van studio-eigenaar Jeff Claeys. Claeys (ex-Admiral Freebee, onder andere) bouwde in Costa Rica een studio die Vanhamel mocht inwijden. En hij deed dat grondig en uitvoerig: ‘Sciencing’ neemt op vinyl vier kanten in beslag, goed voor een uur en vier minuten muziek, bonustracks inbegrepen.

Het voelt aanvankelijk wat vreemd om Vanhamel twaalf jaar na ‘Paradisiac’ weer in Millionaire-modus bezig te horen. 27 jaar jong toen, 39 nu. The boy is a man, maar in zijn hoofd stormt het als vanouds. Het duurt een luisterbeurt of drie voor we ons herinneren dat ook de vorige twee Millionaire-platen hun kleurenpalet slechts gaandeweg prijsgaven, maar eens volledig ontvouwd, groeiden ze uit tot een bescheiden verslaving. Dat is – de Heer zij geprezen – met ‘Sciencing’ niet anders.

Vanhamel is Rod Stewart niet – lees: geen man die met zijn stem meteen de juiste richting aangeeft. Hij laat ze meespelen met de andere instrumenten in zijn hoofd, en gooit ze enkel in de strijd als de compositie erom schreeuwt. ‘Little Boy Blue’ – een in reverb gedrenkte drumbeat en een halve basriff – is vijf en een halve minuut bezig vooraleer er gezongen wordt; anderhalve minuut later is het gedaan én goed geweest. In ‘Guru’s Feet’ houdt hij het refrein zo lang achter de hand dat je, vanaf de derde luisterbeurt, niet anders kunt dan het van pure verwachting luidkeels meezingen.

Vanhamels muzikale smaak is met de jaren nóg breder geworden, maar anders dan vroeger propt hij al die invloeden niet meer in één song. ‘Under a Bamboo Moon’ heeft genoeg aan een swampy New Orleans-beat als carrosserie, ‘Silent River’ is een wonderschoon duet met een Costa Ricaans buurmeisje, en ‘L’Homme sans corps’ een Frans chanson – Vanhamel-style weliswaar, maar wel degelijk in het Frans.

In ‘Love Has Eyes’ mag alles wél op een hoop, en het levert meteen het opwindendste op dat we dit jaar al hoorden. Die godzilla-bas! Die woeste staccato gitaar! Die niet te houden, door kletterende percussie voortgestuwde drumbeat! Motherfucker! En die kolkende mix van hiphop, funk, rock, punk en wat nog allemaal in de single ‘I’m Not Who You Think You Are’: dat doet toch niemand hem na?

‘Sciencing’ is een plaat die je veel en hard moet opzetten en die zichzelf een handje helpt: hoe meer je hem hoort, hoe harder je ’m gaat zetten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234