null Beeld

Moby - Last Night

Sinds een jaar of tien werpt het mannetje Moby zich op als chroniqueur van the lost and found: wat een ander achteloos in de prullenmand keilt, duikelt hij op om het na wat polijstwerk als nieuw te verkopen.

Frederick Vandromme

Het begon met 'Play', toen hij de stemmen van een groepje tandeloze bluesnegers uit de Lomax-archieven viste om ze met succes een tweede adem te schenken. Daarna was het zéér twijfelachtige 'Hotel' eigenlijk al ouwe troep toen het nog maar net in de winkels lag, en nu is er 'Last Night', waarvoor hij de jaren tachtig indook, voorbijdrijvende beenwarmers behendig ontweek en weer bovenkwam met enkele van zijn geliefkoosde 'maar te weinig beoefende' genres: hiphop met jeugdpuistjes, uitbundige disco en groots georkestreerde rave.

De plaat wordt voorgesteld als de soundtrack bij een nachtje New York, een love letter aan de stad die hem een thuis verschaft en inspiratie toeschuift.

Fair enough: 'I Love to Move in Here' is heerlijk frivole hiphop, waarvoor the Mobster zich liet bijstaan door Grandmaster Caz, de mens die ooit het gros van de rhymes in 'Rapper's Delight' van The Sugarhill Gang uit zijn duim zoog en daar nooit enige financiële waardering voor terugkreeg. In de buurt van opener 'Ooh Yeah' ('space-age-Abba' volgens Rolling Stone, en waarom zouden wij het nóg verder gaan zoeken) en het rondstuiterende '257.zero' is het eveneens goed toeven. In het door een manische piano voortgejakkerde 'Everyday It's 1989' (zelfs Moby heeft de in Linke Boek getipte time waster Tony B Music Machine ontdekt!) ontwaren we zowaar een schim van 'Feeling So Real', en dat doet deugd: dichter bij het Pantheon is hij sinds die ene single uit 1994 zelden geraakt. En ach, laten we single 'Disco Lies' ook maar een aai over de bol geven: na een twintigtal beluisteringen zit de mot er een beetje in, maar onder de glitterbol doet-ie het nog wel.

Daarna is het uit met de pret: 'Degenerates' is leptosome wegwerpambient, 'The Stars' de reden waarom de rave ooit is doodgebloed, en waarom het titelnummer niet gewoon in Moby's legendarische collectie afleggertjes (duizend songs and counting) is beland, mag een raadsel heten. Wie zijn liefdesbrieven zo eindigt, hoeft zelfs geen hatemail te verwachten.

'Last Night' is geen slechte plaat, hij is zelfs beter dan we de laatste jaren van zijn maker zijn gaan verwachten. En soms - sóms - mag dat volstaan.

Toptrack: 'I Love to Move in Here'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234